โรงอาหารอยู่ทางซ้ายของตู้โดยสารหมายเลข 5 แต่ตอนที่เซิ่งหน่วนเดินไปทางนั้นก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้ผ่านโรงอาหารเลย
ตู้โดยสารนี้ราวกับปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันในพริบตา
เซิ่งหน่วนเดินเข้าไปในโรงอาหารพร้อมกับซู่ไป๋ สายตากวาดไปที่ป้ายหน้าประตูโรงอาหาร: กรุณาอย่าทิ้งอาหาร
เข้าไปแล้ว เซิ่งหน่วนก็เลือกที่นั่งตามใจชอบแล้วนั่งลง ซู่ไป๋นั่งลงตรงข้ามเธออย่างว่าง่าย ที่เหลือก็ค่อยๆ สังเกตการณ์และนั่งลงทีละคน
ไม่นาน อาหารพนักงานก็ถูกนำออกมาโดยคนที่สวมหมวกเชฟสีขาว เซิ่งหน่วนกำลังพิจารณาอาหารในจานอย่างละเอียด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องตกใจ
เธอหันไป ก็พบว่าอาหารของพวกเขาไม่เหมือนกัน
ตรงหน้าเธอกับซู่ไป๋คือข้าวกล่องรถไฟทั่วไป ข้าวกับกับข้าวเล็กๆ สองสามอย่าง แต่เป็นผักทั้งหมด
แต่บนจานของคนอื่นๆ ด้านข้างไม่เหมือนกัน...
ซุนเจียอวี้คนใช้ตะเกียบคนเส้นบะหมี่ที่มีจุดขึ้นราบนจาน แล้วทำเสียงเอ็ด:“ที่แท้คำเตือนเรื่องการรักษารูปร่างหน้าตาก็รอเราอยู่ตรงนี้นี่เอง”
คนอื่นๆ ถึงได้รู้ว่าอาหารของพวกเขาถูกแบ่งตามรูปร่างหน้าตาในตอนนี้
เซิ่งหน่วนกับซู่ไป๋และเซียวเฉิน สามคน ใส่เครื่องแบบสะอาดเรียบร้อย ดังนั้นพวกเขาเลยได้อาหารพนักงานปกติ
ซุนเจียอวี้ที่เครื่องแบบมีรอยเปื้อนเล็กน้อย ก็ได้อาหารที่เริ่มขึ้นรา
เว่ยซูเพราะหูถูกกัด เลือดติดเสื้อผ้า ในจานคือผักที่เน่าเปื่อย... ส่วนหลิวจวิ้นจวิ้นที่เพราะแขนหายไปข้างหนึ่ง ทำให้เครื่องแบบขาดแขนเสื้อไปข้างหนึ่ง ในจานคือดักแด้สีดำสนิท
หลิวจวิ้นจวิ้นหน้าซีดเผือด มือข้างเดียวที่เหลือถือตะเกียบ ปากสั่นระริก
เหลียนเหอถึงแม้นิ้วจะหายไปหนึ่งนิ้ว แต่เสื้อผ้ายังถือว่าสะอาด ได้บะหมี่ขึ้นราเหมือนกับซุนเจียอวี้ แต่ข้างๆ เขา หมี่เหยาเสื้อผ้าที่ดูไม่ออกว่าสกปรก กลับได้ผักเน่าที่มีกลิ่นเหม็น
เหลียนเหอขมวดคิ้ว กัดฟัน หันไปถามหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟอย่างกล้าหาญ:“หัวหน้า ขอถามหน่อย ทำไมหมี่เหยาถึงได้อาหารแบบนี้ เครื่องแบบเธอก็สะอาดชัดๆ”