เมื่อเห็นหมี่เหยาปิดประตูลิฟต์ด้วยตาตัวเอง ดวงตาของฟ่านรั่วหนานก็ไร้ซึ่งความหวังโดยสิ้นเชิงในที่สุด...
เธอนึกถึงเวลาที่ผ่านมา หมี่เหยาพูดกับเธอนับครั้งไม่ถ้วนว่า "หนานหนาน ฉันจะตอบแทนเธอแน่นอน"
เพราะตอนที่หมี่เหยาไม่มีเงินกินข้าวเพราะเอาไปซื้อเสื้อผ้า เธอเคยช่วยเหลือและพาหมี่เหยาไปกินข้าวหลายครั้ง ตอนนั้น หมี่เหยาที่หิวมาเกือบสองวันแล้ว ยังแต่งหน้าอย่างประณีต ตะกุยข้าวเข้าปากอย่างมุมมามไปพร้อมกับบอกเธอว่าจะต้องตอบแทนเธอให้ได้
แต่ในวินาทีนี้ กลับเป็นหมี่เหยาคนนั้นที่รีบร้อนกดปิดลิฟต์
ในวินาทีที่ประตูลิฟต์ปิด ทุกคนได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนาของฟ่านรั่วหนาน
"หมี่เหยา คนแบบเธอมันก็อยู่ไม่รอดหรอก เธอก็อยู่ไม่รอดเหมือนกัน!"
"เหลียนเหอ แกมันก็แค่คนโง่ที่ถูกหลอกใช้ หมี่เหยาบนรถไฟเพื่อเอาชีวิตรอดยังยอมให้สัตว์ประหลาดแตะเนื้อต้องตัวได้ เธอปล่อยให้แกตายโดยไม่ช่วยได้ครั้งหนึ่ง พอแกไร้ประโยชน์เมื่อไหร่ เธอก็จะทิ้งแกได้อีกครั้ง... หมี่เหยา หมี่เหยา..."
เสียงของฟ่านรั่วหนานค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับลิฟต์ที่เคลื่อนขึ้นด้านบน ภายในลิฟต์เงียบสงัดราวกับไม่มีใครอยู่
หมี่เหยาสะอื้นเบาๆ: "ฉันพยายามช่วยเธอแล้ว ฉันพยายามสุดความสามารถแล้ว ทำไมเธอยังต้องมาด่าฉัน ใส่ร้ายฉันอีก ฉันก็กลัวเหมือนกันนะ..."
เหลียนเหอกางแขนโอบกอดเธอ: "ไม่ใช่ความผิดของเธอ ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของเธอ"
ท่ามกลางความเงียบนั้น เฮ่อเฟิงก็เอ่ยขึ้นมาโดยไม่คาดคิด: "พี่เซียว ไม่ได้บอกเหรอว่าปุ่มชั้นล่างมันไม่มี?"
เซิ่งหน่วนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นแผงควบคุมที่แตกต่างจากตอนกลางวัน ตรงปุ่มของสามชั้นล่างปรากฏขึ้นมาแล้ว