เซิ่งหน่วนใช้ปืนนั่นเปิดทาง ยิงจนพวกประติมากรรมด้านหน้าพังกระจุย ส่วนเสี่ยวเฉินกับเฮ่อเฟิงก็โบกขาเก้าอี้วิ่งนำหน้า ขึ้นบันไดไป
เซิ่งหน่วนและซู่ไป๋อยู่ด้านหลัง เธอจูงซู่ไป๋ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือถือปืน... อย่างไรเสียพวกประติมากรรมพวกนั้นก็ล้วนตัวใหญ่โต ไม่ค่อยต้องเล็งมากนัก
หมี่เหยาถูกเหลียนเหอจูงวิ่ง พลางหันไปพูดกับเซิ่งหน่วน: "หน่วนหน่วน มือเธอข้างหนึ่งไม่สะดวก ไหนจะมอบปืนให้พี่เหลียนเหอให้เขาคุ้มครองพวกเราเลยดีกว่าไหม!"
เซิ่งหน่วนไม่แม้แต่จะสนใจเจ้าตัวไร้ยางอายนี่ ดึงซู่ไป๋ขึ้นบันได
เพียงจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากภาพจิตรกรรมฝาผนังข้างบันได คว้าขาเฮ่อเฟิงไว้ได้... เฮ่อเฟิงเซอร์ไพรส์จนล้มกระแทกพื้น ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัว จากนั้นเท้าข้างหนึ่งก็ถูกลากเข้าไปในภาพจิตรกรรม
เซิ่งหน่วนยิงปืนไปที่ภาพจิตรกรรมทันที เสียงกรีดร้องดังออกมาจากในภาพ เฮ่อเฟิงรีบดึงเท้ากลับ ลุกขึ้นยืน แล้วรีบขอบคุณเซิ่งหน่วน: "ขอบคุณมาก!"
ในโลกใบนี้ ใครสักคนที่ยื่นมือช่วยคุณได้ ก็ถือเป็นบุญคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว
เซิ่งหน่วนยิงซ้ำเข้าไปที่ภาพจิตรกรรมอีกสองนัด ภาพที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายนั่นถึงได้สงบลง...
ทุกคนปีนขึ้นไปถึงชั้นหกได้ในที่สุด
ทว่าสภาพบนชั้นหกเลวร้ายยิ่งกว่าชั้นห้าอีก
เพียงชั่ววินาทีที่พวกเขาพุ่งขึ้นไป ก็เห็นว่าในสระว่ายน้ำอันกว้างใหญ่เริ่มมีร่างหนึ่งแล้วร่างเล่าคลานออกมา ล้วนเป็น "ผู้คน" ที่ถูกแช่จนซีดขาวและบวมขึ้นมา พวกเขาอ้าปากเผยให้เห็นฟันสีดำคมกริบ ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยองแล้วพุ่งเข้าหาพวกเขา