ในร้านกาแฟ ซู่ไป๋ค่อย ๆ ยื่นมือออกไป สัมผัสได้ถึงถ้วยกาแฟแล้วก็ยกขึ้นมาดื่มทันที
ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นสายตาอำมหิตและตื่นเต้นของพนักงานข้าง ๆ และสายตาเย็นชาคมกริบของเหล่าลูกค้าที่อยู่รอบข้าง เขาค่อย ๆ จิบกาแฟอย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่าสง่างามและสุขุม
เมื่อเขาวางถ้วยกาแฟลง พนักงานก็อดกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา "ทีนี้ ตามฉันมาเถอะ"
กาแฟแก้วนี้ทำให้คนที่ดื่มมันเชื่อฟังคำพูดของเขาได้
แต่ทว่า หลังจากที่พนักงานพูดจบ ก็พบว่าคนตาบอดตัวน้อยที่ถูกปิดตานั้นไม่ได้ขยับ และยังเงยหน้าขึ้น "มอง" ไปทางตำแหน่งที่เขายืนอยู่ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันบอกไปแล้วว่า ฉันกำลังรอคนอยู่"
สีหน้าพนักงานเปลี่ยนไปทันที "ทำไมคุณไม่เป็นอะไร?"
เขาถามด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก "คุณดื่มกาแฟของฉันไป ทำไมไม่เป็นอะไร?"
เหล่าลูกค้าที่อยู่รอบข้างต่างก็ลุกขึ้นยืนอย่างแข็งทื่อ ใบหน้าไร้อารมณ์ ค่อย ๆ ล้อมรอบซู่ไป๋เข้ามา
แต่ในขณะนั้นเอง โซ่เส้นหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นข้างกายพนักงาน...
ราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง พนักงานหันไปมองโดยสัญชาตญาณ พอเห็นโซ่นั้น รูม่านตาก็หดเกร็งทันที แต่ยังไม่ทันที่เขาจะส่งเสียง โซ่เส้นนั้นก็พุ่งเข้าไปรัดคอเขาเสียแล้ว
ยังไม่ทันได้ส่งเสียงกรีดร้องด้วยซ้ำ พนักงานคนนั้นก็ถูกโซ่เส้นนั้นบดขยี้กลายเป็นหมอกดำก้อนหนึ่ง จากนั้นหมอกดำก็ถูกโซ่ดูดซับหายไปในพริบตา
เหล่าลูกค้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ต่างหยุดชะงักพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น ซู่ไป๋จึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มแล้วอธิบาย "สองวันก่อนฉันบาดเจ็บ ถูกใครบางคนแทงเข้าที่ตัว จำเป็นต้องเสริมพลังสักหน่อย... หวังว่าทุกคนคงไม่ว่าอะไรนะ"