กลับมาที่ร้านอาหารชั้นสี่ ผู้คนเหล่านั้นยังอยู่กันครบ เห็นได้ชัดว่ารอคอยผลลัพธ์ของพวกเขาอยู่
เซิ่งหน่วนเห็นซู่ไป๋นั่งอยู่ที่เดิมอย่างว่าง่าย ดูเหมือนแม้แต่ท่าทางก็ยังไม่เปลี่ยน เธอเดินไปนั่งลง ก็เห็นซู่ไป๋เหมือนผ่อนคลายลงทันที "พี่สาวกลับมาแล้ว"
เซิ่งหน่วนตอบรับเสียงเบา
เซียวเฉินเคาะโต๊ะ "แลกเปลี่ยนข้อมูลกันหน่อย... ทางเดียวที่จะออกจากชั้นนี้ได้คือลิฟต์ ไม่มีบันได และลิฟต์ก็ขึ้นได้อย่างเดียวลงไม่ได้ รวมทั้งหมดหกชั้น ชั้นห้าเป็นงานแสดงศิลปะ ชั้นหกเป็นสระว่ายน้ำ ข้างบนมีคนอยู่ แต่ไม่มีใครลงมาเลย
ชั้นเจ็ดเป็นดาดฟ้า บนดาดฟ้าไม่มีอะไรเลย... ฉันสงสัยว่าทางออกจะปรากฏเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น"
พูดจบ เขาก็เสริม "นี่คือข้อมูลที่ฉันกับคุณเซิ่งหามาด้วยกัน ทุกคนมีอะไรค้นพบอีกไหม?"
ค้นพบ?
หมี่เหยาและเหลียนเหอต่างก็ตะลึง
พวกเขาไม่ได้คิดจะไปหาข้อมูลอะไรด้วยซ้ำ แต่รีบรออยู่ตรงนี้เพื่อให้เซิ่งหน่วนกับเซียวเฉินกลับมาโดยไม่รู้ตัว
เหลียนเหอสีหน้าเคร่งลงเล็กน้อย ก้มหน้าลงไม่พูดอะไร
ในตอนนั้นเอง ซุนเจียหยู่ก็เอ่ยปาก "ฉันถามไปหลายครั้งแล้ว ไม่ว่าจะพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการออกไปหรือทางออก พนักงานเสิร์ฟพวกนั้นจะปิดกั้นทันที"
เรื่องนี้เซิ่งหน่วนค้นพบตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เธอนั่งฟังไปพลางเอนตัวพิงเก้าอี้ครุ่นคิดไปพลาง ตอนนั้นเอง เซียวเฉินก็เอ่ยขึ้นกระทันหัน "คุณเซิ่ง ยังมีอะไรค้นพบอีกไหม?"
ซุนเจียหยู่ได้ยินเซียวเฉินเอ่ยถามเซิ่งหน่วนโดยเฉพาะ สีหน้าก็ยิ่งแย่ลง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็น "ก็แค่ชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ แทรกเข้ามา จะมีอะไรให้ค้นพบได้"
เซียวเฉินหันไปมองซุนเจียหยู่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณเป็นอะไรไป?"
ซุนเจียหยู่ขยับริมฝีปากเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไรอีก
เซิ่งหน่วนเหลือบมองซุนเจียหยู่ จากนั้นก็ปรับท่านั่งให้ตรงแล้วเอ่ยอย่างใจเย็น "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คืนนี้จะเป็นเวลาสุดท้ายของเรา"