พนักงานสาวเดินจากไปครู่หนึ่ง ก็ยกขนมปังสองแผ่นกับนมสองกล่องกลับมา เซิ่งหน่วนยิ้มหวานกล่าวขอบคุณ แล้วเสียบหลอดลงกล่องนมส่งให้ซู่ไป๋: "ดื่มนมหน่อยสิ"
ซู่ไป๋เอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "ขอบคุณพี่สาว"
คนอื่นๆ มองข้าวต้มกับซาลาเปาเย็นชืดไร้ความสดใหม่ตรงหน้าตัวเองแล้วต่างเงียบงัน
ที่แท้ก็ทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ?
แต่ในวินาทีถัดมา พวกเขาก็ได้ยินเซิ่งหน่วนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง: "พนักงานค่ะ"
พนักงานสาวเดินเข้ามา ยิ้มฝืดๆ: "คุณผู้หญิง มีอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าคะ?"
เซิ่งหน่วนเอ่ย "อ้าว": "ฉันรู้สึกว่าคุณดูไม่ค่อยเต็มใจเลยนะ ถ้าไม่เต็มใจฉันก็ไม่พูดแล้ว"
มุมปากพนักงานสาวกระตุกเล็กน้อย: "คุณผู้หญิงเข้าใจผิดแล้วค่ะ ความพึงพอใจของลูกค้าคือเป้าหมายของพวกเรา"
เซิ่งหน่วนเอ่ย "อ้อ" อย่างเข้าใจ: "งั้นก็ดี นี่คือเรื่องแบบนี้ เมื่อคืนเพื่อนฉันได้รับบาดเจ็บที่โรงแรมของคุณ ตอนนี้ตามองเห็นไม่ค่อยชัด ฉันจำเป็นต้องพาเขาออกไปหาหมอ"
คนอื่นๆ ถึงกับตะลึงชั่วขณะ แล้วก็เงี่ยหูฟังทันที
ออกไปหาหมอ... พวกเขาออกไปได้ด้วยหรือ?
จากนั้นก็ได้ยินพนักงานสาวคนนั้นพูดว่า: "พวกเรารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง กรุณารอสักครู่กับเพื่อนของคุณด้วยค่ะ เดี๋ยวเราจะเรียกแพทย์มาทันที"
เซิ่งหน่วนเข้าใจในใจ แล้วพยักหน้า: "ขอบคุณค่ะ"
ชั่วขณะนั้น เซียวเฉินที่ก่อนหน้านี้ยังคงฉงนอยู่บ้างแต่ก็เฝ้าสังเกตเซิ่งหน่วนอยู่ตลอด ในที่สุดก็เข้าใจแผนการของเธอ
การขออาหารอย่างแรกเป็นเพียงการทดสอบ ทดสอบว่าพนักงานที่นี่จะตอบสนองคำขอของพวกเขาหรือไม่ ที่แท้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอคือการเอ่ยขอออกไปหาหมอ
แต่เห็นได้ชัดว่าที่นี่ไม่อนุญาตให้ออกไปหาหมอ พนักงานจึงเสนอให้เรียกแพทย์มาที่โรงแรม
พอเรียกแพทย์มา แพทย์ก็ต้องจากไปแน่นอน พวกเขาสังเกตว่าแพทย์จากไปอย่างไร บางทีอาจได้เบาะแสในการออกไป