ไม่ใช่ว่าพระเอกไม่ดี แต่ตัวร้ายคุ้มค่ากว่า
เมื่อโซ่ปรากฏขึ้น ในรถโดยสารก็เงียบลงทันที ผู้โดยสารเหล่านั้นรีบถอยหนีไป ส่งเสียงขู่ฟ่อ ๆ ใส่เซิ่งหน่วน แต่ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว
เซิ่งหน่วนกระพริบตา
แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?
สมกับเป็นหัวหน้าพนักงานต้อนรับ
อาศัยจังหวะนี้ เธอรีบกวาดสายตามองไปในความมืดรอบข้างเพื่อหาข้อมูลเบาะแส ในขณะนั้นเอง หางตามองเห็นอะไรบางอย่าง
ทั้งในและนอกรถไฟต่างมืดมิด แต่เมื่อมองผ่านกระจกประตูหลังของรถโดยสารออกไป ก็เห็นแสงสว่างจุดหนึ่ง... ความยาวของมัน พอ ๆ กับดาบเล่มหนึ่งเลยทีเดียว
ในตอนนี้เอง รอบข้างก็สว่างจ้าขึ้นมาทันใด... รถไฟแล่นออกจากอุโมงค์
ผู้โดยสารในรถโดยสารคันที่ 1 ดูเหมือนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม นั่งเงียบ ๆ ไม่ขยับเขยื้อน
เซียวเฉินลืมตาขึ้น มองเซิ่งหน่วนด้วยสายตาที่ซับซ้อนมาก... เขาได้ยินความเคลื่อนไหวรอบข้างเมื่อครู่แล้ว
เมื่อเห็นว่าเซิ่งหน่วนปลอดภัยดี แม้แต่เส้นผมก็ยังไม่ยุ่งเหยิง เขาก็รู้สึกแน่ใจในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน บางที เธออาจจะไม่ใช่ผู้เล่นใหม่ที่เธออ้างก็ได้
เซิ่งหน่วนไม่ใส่ใจสายตาของเซียวเฉิน หันหลังเดินไปทางประตูด้านซ้ายของรถโดยสาร... เมื่อกี้ดาบเล่มนั้นอยู่ทางทิศนี้
เพื่อความปลอดภัยของเธอ อย่างน้อยเธอก็ต้องทำท่าทางเหมือนพยายามหาดาบเล่มนั้น
"ตรงนั้นคืออะไร?" เซิ่งหน่วนถามฝ่ายบริการลูกค้า
ฝ่ายบริการลูกค้าเพิ่งถูกต่อว่าไร้ประโยชน์ พอได้ยินเธอถามก็รีบตอบทันทีว่า "ตรงนั้นคือโบกี้หมายเลข 11"
เซิ่งหน่วนตะลึงอีกครั้ง
เธอเดินมาจากรถโดยสารคันที่ 5 ผ่านคันที่ 4, 3, 2 แต่ตอนนี้กลับบอกเธอว่า การทะลุผ่านรถโดยสารคันที่ 1 จะไปถึงรถโดยสารคันสุดท้ายของขบวนรถอย่างนั้นเหรอ?
แต่นึกถึงแสงสว่างที่เปล่งออกมาจากดาบเล่มนั้นในความมืด เซิ่งหน่วนก็เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ผลักประตูรถโดยสารคันที่ 1 ตรง ๆ