ตอนที่ 542 ไม่ใช่พระเอกเอาไม่ได้ แต่ตัวร้ายคุ้มค่ากว่า

เซิ่งหน่วนเก็บเชอร์รีที่กินไม่หมดกลับเข้าพื้นที่เก็บของ ตบก้นตัวเองแล้วลุกขึ้น เตรียมไปหาซiaoเสวียนเย่เพื่อขอหนังสือหย่า

ต่อไปนี้ก็เป็นเรื่องที่พวกเขากลุ่มหนึ่งจะแย่งชิงใต้หล้ากันด้วยหัวใจแปดร้อยดวง ภารกิจของนางเสร็จสิ้นแล้ว ไม่อยากและไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งวุ่นวายอีก

พาพี่น้องตระกูลโจวพวกนั้นหาที่สงบสุขสักแห่ง ทำธุรกิจ ใช้ชีวิตสบาย ๆ ไปวัน ๆ บางทีอาจจะได้หนุ่มน้อยสักคนมาเลี้ยงก็ได้... ดีกว่ามาสู้รบกันวุ่นวายแบบนี้ตั้งเยอะ

ครู่ต่อมา เซิ่งหน่วนเคาะประตูห้องหนังสือของเซียวเสวียนเย่

เซียวเสวียนเย่นั่งอยู่เพียงลำพัง สีหน้าเย็นชา สายตาที่มองนางก็ไร้ความรู้สึก

ท่าทางของการถูกควบคุมแบบนี้ เล่นได้สมบทบาทดีทีเดียว!

เซิ่งหน่วนเดินเข้าไปยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น "คุณรองเซียว ฉันมาเพื่อขอหนังสือหย่า ได้เวลาคืนให้ฉันได้หรือยัง?"

เซียวเสวียนเย่ชะงัก สายตาเผลอมองไปทางห้องด้านในโดยไม่รู้ตัว เซียวเสวียนชิงและอาหมานอยู่ข้างใน

วินาทีถัดมา เขาเอ่ยเสียงเย็นชา "คนใช้! เชิญคุณหนูเซิ่งกลับ"

นักวายุเงาสองคนปรากฏตัวขึ้น เซิ่งหน่วนชะงักไป "แกจะทำอะไร?"

ไอ้หมานี่จะกลับคำอีกแล้วเหรอ?

ขนตาของเซียวเสวียนเย่สั่นไหวอย่างแทบมองไม่เห็น ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม "หวายอ๋องต้องการพบเจ้า"

เซิ่งหน่วนแทบโกรธจนหัวเราะ

ยังเอาชื่อเซี่ยอวี่เฉินมากลบเกลื่อนอีก...

ฝ่ายบริการลูกค้าแอบกระซิบเตือน "เจ้าของร่าง จากประสบการณ์ที่ฉันสั่งสมมานานขนาดนี้ ตอนนี้เขาคิดจะใช้ชื่อเสียงของเซี่ยอวี่เฉินมาขังเจ้าไว้ข้างกาย พอภายหลังสงบลงมีเวลาเล่นงานเจ้าแล้ว ก็จะอ้างว่าโดนเซี่ยอวี่เฉินควบคุม การกักขังเจ้าไม่ใช่ความตั้งใจของเขา!"

ฝ่ายบริการลูกค้าส่งเสียงหึหึ "ไอ้หมา เจ้าของร่าง ทรมานมันเลย!"

ความสามารถของเซิ่งหน่วนฟื้นฟูกลับมาแล้ว พอเห็นเซียวเสวียนเย่ทำตัวหน้าม้านไม่ยอมรับ ได้แต่ออยถอยหลังสองก้าวเตรียมจะจากไปเอง แต่จังหวะนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงดังขึ้น

"หวายอ๋องเสด็จ!"

เซี่ยอวี่เฉินมาแล้ว... พาองครักษ์ขนนกมาอย่างโจ่งแจ้ง

นักวายุเงาที่เฝ้าประตูรีบเปิดประตูห้องหนังสือให้เซี่ยอวี่เฉินอย่างนอบน้อม เห็นได้ชัดว่าถูกกำชับไว้แล้ว