พอฟ้ามืด เซียวเสวียนเย่ก็พาคนสองคนกลับมาที่ด่านเยียนยวิน...อาหมานธิดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าอูอี และชางผู่องครักษ์คนสนิทของนาง
เซิ่งหน่วนรู้ดีว่าชางผู้นั้นก็คือเซียวเสวียนชิง
เซิ่งหน่วนรู้จากฝ่ายบริการลูกค้าว่า เซี่ยอวี่เฉินตามหาอาหมานมาเพื่อจัดการเซียวเสวียนเย่ ให้นางควบคุมจิตใจของเขา โดยให้รางวัลเป็นการส่งเสบียงอาหารและเครื่องนุ่งห่มให้ชนเผ่าของนางสิบปี
เผ่าอูอีอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในขุนเขา ลึกลับแต่ก็ล้าหลัง และไม่ใช่ว่าชาวเผ่าอูอีทุกคนจะเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาลับ คนที่ยังมีฝีมือจริง ๆ ในการลงมือกับวิญญาณของคนตอนนี้ก็เหลือเพียงอาหมานคนเดียว
อีกทั้ง การใช้เวทมนต์ยังต้องเจอกับแรงสะท้อนกลับบางอย่าง หากไม่จำเป็นจริง ๆ ต่อให้อาหมานเป็นธิดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ นางก็ไม่ค่อยใช้เคล็ดวิชาลับนี้
เผ่าอูอีเหมือนเป็นชนเผ่าที่เรียบง่ายและแยกตัวออกจากโลกภายนอก ซ่อนตัวอยู่ลึกในขุนเขาพึ่งพาขุนเขาหากิน พอถึงปีที่ขาดแคลน ก็มักจะอยู่กันไม่ได้ด้วยซ้ำ
หลายปีก่อน อาหมานเคยออกจากขุนเขาเพราะผลการทำนายเด็กที่โชคชะตาเลือก พบเซี่ยอวี่เฉิน มอบคำอวยพรจากเผ่าอูอีให้ แล้วขอร้องให้เซี่ยอวี่เฉินสักวันหนึ่งหาสถานที่สงบสุขนอกขุนเขาให้เผ่าอูอีเพื่อให้ชนเผ่าได้อยู่รอดต่อไป
อาหมานจึงได้รู้จักกับเซี่ยอวี่เฉิน และยังติดต่อกับเขาเป็นครั้งคราว