บนถนนใหญ่ กลุ่มขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ... ด้านหน้าของขบวนคือคนของจวนหวายอ๋อง รถม้าเจ็ดคัน หวายอ๋องกับคุณหนูใหญ่โดยสารคนละคัน สาวใช้กับพี่เลี้ยงหลายคนเบียดกันอยู่บนรถคันหนึ่ง ที่เหลือก็เป็นคันที่เก็บสัมภาระ
ทหารองครักษ์หลายสิบนายขี่ม้ากระจัดกระจายอยู่ด้านหน้าและด้านหลัง บ่าวไพร่และคนรับใช้เดินตามข้างรถม้า
เซิ่งหน่วนให้บ่าวรับใช้ที่เป็นใบ้ขับรถตามขบวนของจวนหวายอ๋องไป ส่วนเธอเองตามอยู่หลังรถของเซียวเสวียนเย่
โจวชงขับรถเก่งมาก สองพี่น้องนั่งอยู่ที่คันรถ ส่วนเธอนั่งอยู่คนเดียวในรถม้า หยิบของมีประโยชน์มากมายจากกำไลพื้นที่เก็บของออกมาวางเรียงในรถที่ว่างเปล่า
ผ้าห่มขนแกะหนา ๆ โต๊ะเล็ก ๆ กล่องยา อาหาร และอาวุธอีกหลายชิ้น... อาศัยจังหวะที่เปลี่ยนรถมาจากจวนหวายอ๋องพอดีเลยเอาออกมา
เพื่อไม่ให้ใครสงสัย เมื่อครู่เธอยังแกล้งทำเป็นขนของ โดยขนผ้าห่มหนึ่งผืนกับข้าวของเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้าของร่างเดิมมาจากรถของเซียวเสวียนเย่
ส่วนของที่เกินขึ้นมา ทางฝ่ายเธอก็จะคิดว่าเป็นของที่มีอยู่ในรถที่จวนหวายอ๋องจัดเตรียมไว้ให้ ส่วนคนของจวนหวายอ๋องก็จะคิดว่าเป็นของเดิมของเธอเอง
ออกเดินทางได้ไม่นาน บนถนนก็เริ่มพบผู้ประสบภัยเรื่อย ๆ
ผู้ประสบภัยเหล่านั้นล้วนมีสีหน้าเศร้าหมอง หน้าซูบผอมเหลือง พอเห็นขบวนรถของจวนหวายอ๋องก็ลังเลอยากจะเข้าไปขอทาน แต่เพิ่งจะเดินเข้าไปไม่กี่ก้าว ก็เห็นทหารองครักษ์ของจวนหวายอ๋องชักดาบออกมาพร้อมกัน
ผู้ประสบภัยเหล่านั้นตกใจกลัว ไม่กล้าเข้าไปใกล้ รีบถอยกลับมาอย่างระมัดระวัง... แล้วเซิ่งหน่วนที่ตามหลังขบวนรถของจวนหวายอ๋องก็เห็นผู้ประสบภัยเหล่านั้น
รถม้าสองคันของตระกูลเซียวไม่ได้อยู่ในความคุ้มครองของทหารองครักษ์จวนหวายอ๋อง ผู้ประสบภัยลังเลอยากจะเข้าไปข้างหน้า แต่พอเห็นบ่าวรับใช้ใบ้บนรถคันหน้ากับโจวเฮ่าที่เซิ่งหน่วนจัดวางไว้เป็นพิเศษ อีกทั้งโจวชงที่ตัวสูงใหญ่บนรถคันหลัง ผู้ประสบภัยเหล่านั้นก็พากันลังเลไม่กล้าเข้าไป