“ไม่เป็นไร ฉันมาแล้ว อย่ากลัว”
เซิ่งหน่วนพยุงซู่ไป๋ให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แล้วหันไปคว้าตะเกียงข้างเตียงฟาดใส่ชุดสายเดี่ยวที่ยืนอยู่ตรงนั้น
“มาฉุดผู้ชายเขาไปแบบนี้ รู้จักคำว่าปฏิบัติตามกฎหมายบ้างไหม?”
ชุดสายเดี่ยวส่งเสียงกรี๊ดร้องดิ้นรน “ไม่ใช่ฉัน...”
“ไม่รู้จัก? แล้วรู้จักคำว่ามารยาทและความละอายไหม?” เซิ่งหน่วนยกมือขึ้นฟาดอีกที
ชุดสายเดี่ยวร้องไห้โฮ “ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน เป็นเขา...”
เสียง ดังเปาะ! มีดเล่มหนึ่งพุ่งเฉียงเข้าที่ท้ายทอยของชุดสายเดี่ยว
เซิ่งหน่วนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เห็นซู่ไป๋คลำทางผละมือออกแล้วถอยหลังไปอย่างหวาดกลัว “พี่ครับ ผม ผมฆ่าสัตว์ประหลาดไปหรือยัง?”
เซิ่งหน่วนปล่อยชุดสายเดี่ยวแล้วพยุงเขาขึ้น “ไม่เป็นไรแล้ว ถูกนายฆ่าไปแล้ว”
ซู่ไป๋ยื่นแขนโอบกอดเธอ ตัวสั่นเทา “โชคดีที่พี่มา ผมกลัวมาก...”
บนตัวเขายังมีบาดแผลที่ได้รับตอนช่วยเซิ่งหน่วนไว้ เสื้อผ้าก็ขาดรุ่งริ่ง
รอจนซู่ไป๋ตั้งสติได้ เซิ่งหน่วนก็พยุงเขาไปที่ห้องนอนอีกห้อง ระหว่างทางเห็นชุดปฐมพยาบาลอยู่ข้าง ๆ เธอเดินไปหยิบขึ้นมา “เดี๋ยวฉันจัดการบาดแผลให้ก่อน”
ซู่ไป๋ตอบรับอย่างว่านอนสอนง่าย แล้วคลำหาเสื้อผ้าจะถอด แต่แค่ขยับตัวก็ต้องหายใจเฮือก “ซ่า...”
“อย่าขยับ ให้ฉันจัดการเอง”
เซิ่งหน่วนรีบเดินเข้าไปหยิบกรรไกรออกจากชุดปฐมพยาบาล แล้วตัดเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งบนตัวเขาทิ้งไปโดยตรง
บาดแผลด้านหลังเปิดเผยออกมา เธอให้ซู่ไป๋หันหลัง แล้วใช้สำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อเช็ดทำความสะอาดแผล
บาดแผลยาวประมาณสี่เซนติเมตร ดูน่ากลัวไม่น้อย เซิ่งหน่วนค่อย ๆ ฆ่าเชื้อไป พลางเผลอเป่าลมเบา ๆ ให้