เซิ่งหน่วนรับคำเพื่อปลอบเจ้าเด็กน้อย แล้วรีบปีนต้นไม้กลับไปในลานบ้านด้านหลัง
หญิงงามคนหนึ่งโบกมือเรียกนาง: “ทำไมปีนต้นไม้อีกล่ะ หากอยู่ในจวน ถูกบิดาเจ้าเห็นก็คงต้องโดนดุอีก เร็วเข้า ไปเถอะ ยายของเจ้าตามหาเจ้า…”
นางคือมารดาของเจ้าของร่างเดิม
เซิ่งหน่วนเดินติดตามนางไปอย่างเรียบร้อย พอดีกับที่ฝ่ายบริการลูกค้าขึ้นมาออนไลน์พอดี
“เอ่อ เจ้าของร่าง เพราะในเวลาเดียวกันมีเจ้าของร่างคนอื่นกำลังย้อนเวลาอยู่ ข้อมูลเส้นเวลาของระบบหลักเลยมีบั๊ก เรากลับมาถึง…สิบสามปีก่อนค่ะ”
เซิ่งหน่วน: …
ไม่ทันได้บ่น ฝ่ายบริการลูกค้าก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที: “เจ้าของร่าง ข้อมูลแสดงว่าคุณเพิ่งได้พบกับเป้าหมายภารกิจมาแล้ว”
เซิ่งหน่วนชะงักไปครู่หนึ่ง: “เซียวเสวียนเย่?”
ฝ่ายบริการลูกค้าดูข้อมูล แล้วกระแอมหนึ่งที: “อืม…คุณเพิ่งแต่งงานกับเขาไปเมื่อกี้นี้เอง”
เซิ่งหน่วน: …
ที่แท้ก็เจ้าเด็กชุดแดงตัวนั้นนี่เอง
ยังไม่โตเต็มที่ ดวงตาโตคู่นั้น ริมฝีปากแดงฟันขาว คางเรียวเล็ก…ที่แท้ตอนเด็กเขาหน้าตาแบบนี้นี่เอง
เซิ่งหน่วนรู้สึกจนใจ: “ไม่ต้องไปสนใจเขาก่อน ตอนนี้ทำยังไง กลับยังไง?”
ฝ่ายบริการลูกค้าอธิบายอย่างกระอักกระอ่วน: “พอแก้บั๊กเสร็จก็ปรับเส้นเวลาใหม่ได้เลย น่าจะไม่นานเท่าไหร่”
เซิ่งหน่วนถอนหายใจอย่างจนใจ…
เซิ่งหน่วนไม่อยากให้กระทบภารกิจหลังปรับเวลาแก้ไข จึงนั่งนิ่งอยู่ในลานบ้านไม่ไปไหน แต่พอวันรุ่งขึ้น นางกำลังนอนเล่นบนเก้าอี้ผ้าใบอาบแดดอยู่ ก็โดนของบางอย่างตกใส่
ลืมตาขึ้นมา ก็เห็นหน้าเล็ก ๆ ริมฝีปากแดงฟันขาวหน้าตาน่ารัก ปีนอยู่บนกำแพงอย่างลำบาก กำลังโยนดอกห้อหุยมาใส่นาง
เป็นเซียวเสวียนเย่ตัวน้อย
พอเห็นนางลืมตา เซียวเสวียนเย่ตัวน้อยก็เขินอายเล็กน้อย พยายามกล้าขึ้น: “คุณเมีย มาหาพวกเราเล่นด้วยกันสิ”
คุณเมีย?
ชาติหน้าแกจะคิดจะฆ่าฉันนะ!
เซิ่งหน่วนโบกมือ: “ฉันไม่ไป พวกแกเล่นกันเองเถอะ”
พูดจบ ก็เห็นเซียวเสวียนเย่ตัวน้อยสีหน้าแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง สีหน้าแสดงความน้อยใจและงุนงง: “ทำไมล่ะ เธอจะหย่ากับฉันเหรอ?”