เซิ่งหน่วนขี่ม้าอยู่บนหลังม้า มือเอื้อมไปลูบหลังใบหูโดยไม่รู้ตัว ก็สัมผัสได้ถึงรอยแผลเป็นขรุขระไม่เรียบร้อย
เธอทำเสียงเย็นชาแล้ววางมือลง เตรียมใจไว้แล้วว่าจะได้ดูหนังเรื่องคนรู้จักพบกันใหม่ แต่ในวินาทีถัดมา ก็เห็นเซียวเสวียนเย่เอ่ยปากขึ้นโดยไม่มีความปิดบัง: "จับนางไว้ให้ข้า!"
นิ้วมือที่ไร้ซึ่งอารมณ์ของเขาชี้ตรงไปที่เซิ่งหน่วน
เซิ่งหน่วนมุมปากกระตุกเล็กน้อย
จะจับนางไปทำไม ฆ่านางด้วยมือตัวเองงั้นหรือ?
เมื่อเห็นเหล่านักฆ่าแห่งเทียนอี๋เหมิงพุ่งเข้ามาอย่างเหมือนภูตผี เซิ่งหน่วนใช้ปลายเท้าแตะบนหลังม้า เหยียดแขนออก แล้วกระโจนถอยหลังอย่างแผ่วเบา กระบี่ยาวในมือปัดป้องการโจมตีของชายชุดดำคนหนึ่ง ก่อนจะร่อนลงสู่พื้นดินแต่ไกล
ซูหลวนอดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้: "ฝีมือเจ้าไม่เลวเลย ไม่ทราบว่าศิษย์สำนักไหนกัน?"
ราวกับมองไม่เห็นว่าเซิ่งหน่วนกำลังถูกล้อมโจมตีอยู่
เซิ่งหน่วนรู้สึกหมดคำพูด: "หนทางนอกกฎ!"
ซูหลวนงงงวย: "นี่คือใคร ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน"
เซิ่งหน่วนไม่สนใจอีกต่อไป เมื่อเห็นชายชุดดำเหล่านั้นมีแววสังหาร เธอร้องบอกสองพี่น้องตระกูลโจว: "ไปกันเถอะ!"
พูดจบก็หมุนตัวเหินหายไป...
นางไม่อยากลงมือต่อหน้า... อีกอย่าง เซียวเสวียนเย่คิดจะฆ่านางอยู่แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ข้างกายเขาต่อไป
ช่างเถอะ ตอนนี้มีนางเอกอย่างซูหลวนคอยดูแลอยู่ นางค่อยตามไปห่าง ๆ เพื่อกันไว้ก็พอ จะได้ไม่ต้องมารับความโมโหให้เสียใจ
ส่วนสองพี่น้องตระกูลโจว พวกเขาไม่เคยมีความแค้นกับเซียวเสวียนเย่ แถมยังปรนนิบัติเขามาหลายวัน เซียวเสวียนเย่ไม่มีเหตุผลที่จะพาลไปโกรธพวกเขา
จริงดังคาด เมื่อเห็นเซิ่งหน่วนหนีไป เซียวเสวียนเย่สีหน้าคล้ำเคร่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจสองพี่น้องตระกูลโจวที่ทำหน้าสับสนกังวล
สองพี่น้องตระกูลโจวเห็นดังนั้น รีบควบม้าหันหลังกลับ ไล่ตามไปทางที่เซิ่งหน่วนจากไป...
ในป่าเหลือเพียงศพเต็มพื้นและกลิ่นเลือดเข้มข้น ซูหลวนราวกับมองไม่เห็น เอ่ยถามเซียวเสวียนเย่อย่างอยากรู้อยากเห็น: "เท่าที่ข้ารู้ นางควรจะเป็นพี่สะใภ้ของเจ้าไม่ใช่หรือ ทำไมเจ้าถึงดูเหมือนอยากจะกำจัดนางให้สิ้นซากนัก?"