เซิ่งหน่วนถูกสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหายใจไม่ออกและเจ็บปวดที่ลำคอ พอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่กลับบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธตรงหน้า...
ลูกหมาน้อยนี่มาจากไหน... เดี๋ยวนะ ทำไมลูกหมาน้อยถึงคิดจะบีบคอเธอกัน?
เธอผลักเขาออกไปอย่างแรง พอจะลุกขึ้นก็พบว่าตัวเองแต่งตัวไม่เรียบร้อยและรู้สึกผิดปกติที่ร่างกายบางส่วน
วินาทีต่อมา ความทรงจำทั้งหมดหลั่งไหลกลับมา และเธอก็แข็งค้างอยู่กับที่ทันที
เธอทำอะไรลงไป...
นางเพิ่งเข้ามาในโลกภารกิจวันแรก ก็ทำแบบนั้นกับเป้าหมายภารกิจของตัวเองซะแล้ว!
เมื่อเห็นเซียวเสวียนเย่ที่อยู่ตรงข้ามหน้าซีดเผือดอ่อนแรงสุดขีด เซิ่งหน่วนรู้สึกชั่วร้ายยิ่งกว่าทุ่งร้างยามรุ่งสางเสียอีก
จะทำยังไง จะแก้ยังไงดี!
บนพื้น เซียวเสวียนเย่ที่ถูกนางผลักล้มลงจ้องมองนางด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและเกลียดชัง พูดกัดฟันออกมาสองคำว่า “แพศยา!”
เซิ่งหน่วนแทบสำลักหายใจ เธอปลอบใจตัวเองอย่างหนักแน่นว่า ไม่โกรธ ไม่โกรธ เธอทำเรื่องไม่ดีกับเขาไว้จริง ๆ ถูกด่าสองคำยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าเป็นยุคปัจจุบันเธอคงต้องโดนกฎหมายลงโทษแน่ ๆ
“คุณรอง...”
เซิ่งหน่วนสีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจและสำนึกผิด อธิบายว่า “ข้าผิดต่อเจ้า แต่เจ้าขอเชื่อข้าเถอะ ข้าไม่ตั้งใจ ข้าถูกคนร้ายวางยาเสียสติ จึงไม่ใช่เจตนาจะล่วงเกินเจ้า”
แต่ประโยคนั้น กลับทำให้ใบหน้าเซียวเสวียนเย่แสดงความรังเกียจหนักขึ้นกว่าเดิม “เก็บกลอุบายน่าเวทนาของเจ้าไว้เถอะ... เจ้าฆ่าข้าตอนนี้ดีที่สุด ไม่เช่นนั้น ข้าจะฆ่าเจ้าแน่ เจ้าแพศยา!”
ฝ่ายบริการลูกค้าเอ่ยเตือนอย่างจนใจ “เจ้าของร่าง เดิมทีร่างนี้เคยทำเป็นน่าสงสารไร้เดียงสาเพื่อยั่วยวนเซี่ยอวี่เฉิน เซียวเสวียนเย่เกลียดท่าทีแบบนี้ของนางที่สุด”