ป้าหลิวด่าต่ออยู่หน้าประตูอีกพักใหญ่ พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจจึงยอมกลับไป
เสิ่นเฉียวปิดประตูแล้วรีบเข้าครัวทันที ก่อนจะตบอกที่เต้นรัวของตัวเองเบา ๆ ให้ตายสิ! ในที่สุดก็เก่งขึ้นแล้ว ถึงกับเรียนรู้วิธีตบปากคนได้ด้วย
เมื่อใจสงบลง เสิ่นเฉียวก็เปิดหน้าต่างระบบทันที กวาดตามองแล้วก็เห็นว่ามีแต้มเพิ่มมาสองแต้มจริง ๆ นางรีบเรียกระบบว่า “เสี่ยวโม่ เสี่ยวโม่”
เสียงเครื่องจักรที่ฟังดูหงุดหงิดดังขึ้น “อะไร?”
เสิ่นเฉียวชินกับท่าทีเย็นชาของเสี่ยวโม่เสียแล้ว จึงไม่ใส่ใจ พลางยิ้มถามว่า “ตอนนี้ข้ามีสองแต้มแล้ว แลกของได้หรือยัง?”
ถ้าเสี่ยวโม่มีร่างกายจริง คงอยากกลอกตาใส่ “ไม่ได้” มันเว้นไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อว่า “สิบแต้มแรกของค่าโชค ค่าพลังต่อสู้ และค่าคลังเก็บของ ต้องใช้ห้าแต้มแลกหนึ่งแต้ม”
“สิบแต้มแรกต้องใช้ห้าแต้มแลกหนึ่งแต้มงั้นหรือ? แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
“พอเจ้าทำได้ตามเงื่อนไขและปลดล็อกแล้วก็จะรู้เอง”
เสิ่นเฉียวพูดอย่างจนใจว่า “ก็ได้” นางออกจากระบบ หยิบไข่ไก่ป่ามาสองฟอง คิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบเพิ่มอีกสองฟอง แล้วเอาไปต้มพร้อมกัน
ตอนนี้นางมีแค่ไข่ไก่ป่ากับเห็ดไม่กี่ดอก แถมยังมีผักป่าอยู่นิดหน่อย ดูท่าคงต้องขึ้นเขาไปหาอาหารเสียแล้ว
เสิ่นเฉียวกินไข่ไปสองฟองก็พอ เก็บอีกสองฟองใส่ช่องเก็บของ จากนั้นหยิบตะกร้าสะพายหลังเตรียมขึ้นเขา
เพิ่งเดินมาถึงหน้าบ้านก็เห็นผู้ใหญ่บ้านเดินมาทางนี้
เพราะผู้ใหญ่บ้านช่วยเหลือ พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมจึงได้ฝังอย่างสงบ ตลอดสามปีที่ผ่านมาเขายังส่งอาหารมาให้เจ้าของร่างเดิมอยู่บ่อย ๆ นางถึงพอประทังชีวิตมาได้ เสิ่นเฉียวรีบทักทายอย่างกระตือรือร้นว่า “ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน”