เสิ่นเฉียวมองป้าหลิวอย่างไม่เข้าใจ ขณะที่กำลังจะถามว่าป้าหลิวแสดงความยินดีกับนางเรื่องอะไร จู่ ๆ ก็มีเสียงกลไกดังขึ้นในหัวว่า “ติ๊งต่อง! สุ่มภารกิจแรกสำเร็จ ตบป้าหลิวสองฉาด จะได้รับแต้มภารกิจ 2 แต้ม ยอมรับหรือปฏิเสธ?”
เสิ่นเฉียวสะดุ้งกับเสียงที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นในหัว นางยังไม่ชินกับการมีเสียงโผล่มาในหัวกะทันหันอยู่เลย ก็ต้องมาเจอภารกิจสุดพิลึกแบบนี้เข้าให้
“เสี่ยวโม่ นี่แน่ใจนะว่าเป็นภารกิจ ไม่ใช่หลุมพราง?”
“แน่นอนว่าเป็นภารกิจ จะยอมรับหรือ—”
“ฉันไม่ได้มีเรื่องกับป้าหลิวสักหน่อย”
“ไม่เคยมีเรื่องกัน แล้วทำไมเปิดมาก็ขุดหลุมพรางให้ฉันเลยล่ะ”
“ไม่ได้ขุดหลุมพรางให้เสียหน่อย”
“ยังจะบอกว่าไม่ได้อีก เปิดมาก็ให้ฉันไปตบคนอื่นเนี่ยนะ”
“เลิกอืดอาดได้แล้ว แค่ถามว่าจะยอมรับหรือปฏิเสธ ฉันขอบอกไว้ก่อนนะว่าภารกิจครั้งหน้าอาจไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไร ด้วยดวงซวย ๆ ของเธอ จะอยู่รอดถึงภารกิจหน้าหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ คิดให้ดีแล้วค่อยตอบ”
เสิ่นเฉียวถูกคำพูดเผ็ดร้อนของเสี่ยวโม่ทำเอาพูดไม่ออก
ขณะที่เสิ่นเฉียวยังลังเลว่าจะรับภารกิจดีหรือไม่ ป้าหลิวก็พูดขึ้นอีกว่า “ปีนี้เจ้าก็อายุ 16 แล้ว ตามจริงวัยอย่างเจ้าน่าจะถึงวัยออกเรือนนานแล้ว หลานชายฝั่งบ้านเดิมของข้าอายุมากกว่าเจ้าอยู่หน่อย แต่ผู้ชายอายุมากย่อมรู้จักทะนุถนอมคน เจ้าว่าไหม”
พูดจบก็กวาดตามองบ้านหลังนี้ ก่อนพูดต่อว่า “ถึงตอนนั้นเจ้าก็ยกบ้านหลังนี้ให้ลูกชายคนโตของหลานชายข้าเสีย ส่วนเจ้าก็อยู่บ้านคอยปรนนิบัติพ่อแม่สามี ซักผ้า ทำกับข้าว เป็นเรื่องดีแค่ไหน”
เสิ่นเฉียวนึกอยู่ครู่หนึ่งถึงนึกออกว่าหลานชายฝั่งบ้านเดิมที่ป้าหลิวพูดถึงเป็นใคร บ้านเดิมของป้าหลิวก็อยู่หมู่บ้านชิงซาน หลานชายคนนั้นเป็นนักเลงหัวไม้ ชอบรังแกคนอ่อนแอ คนในหมู่บ้านต่างเรียกเขาว่าหลิวไล่จื่อ นิสัยไม่ดีและชอบทุบตีภรรยา