ระหว่างทาง ทุกคนต่างเข้าใจกันดี จึงไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อครู่นี้
เรื่องงานแต่งของเสิ่นเฉียวกับลู่เจิง คนในหมู่บ้านต่างรู้กันหมด ป้าคนหนึ่งมองเสิ่นเฉียวแล้วถามว่า “หลานสาวตระกูลเสิ่น เตรียมข้าวของสำหรับแต่งงานครบหรือยัง?”
เสิ่นเฉียวเห็นป้าคนนั้นแล้วจึงนึกออกว่าเป็นป้าฉินในหมู่บ้าน สามีของนางชื่อหลิวม่านชาง เป็นลูกพี่ลูกน้องกับหลิวต้าฮวา แต่สองครอบครัวไม่ค่อยลงรอยกันนัก
ป้าฉินเห็นหลี่ซื่อคอยกลั่นแกล้งลูกสะใภ้อยู่บ่อย ๆ จึงเคยพูดเตือนนางไปสองสามคำ ผลคือถูกหลี่ซื่อกับหลิวต้าฮวาด่าตลอดทั้งวัน หลิวม่านชางไปหาหลิวเหลาจู้ก็ถูกไล่กลับ หลังจากนั้นสองบ้านก็ไม่ไปมาหาสู่กันอีก
“ป้าฉิน ข้าเตรียมไว้แค่เสื้อผ้า รองเท้า แล้วก็ผ้าห่ม ส่วนอย่างอื่นยังไม่ได้เตรียมไว้ ไว้ขาดเหลืออะไรค่อยซื้อเพิ่มทีหลังเจ้าค่ะ”
ป้าฉินถามว่า “อย่างนั้นก็ดี แล้วผ้าห่มกับเสื้อผ้าทำเสร็จหรือยัง?”
เสิ่นเฉียวตอบว่า “ยังเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งตัดผ้า ยังไม่ได้เย็บเลย”
ป้าฉินเอ่ยว่า “ถ้าไม่รังเกียจฝีมือป้า พรุ่งนี้ป้าจะไปช่วยทำผ้าห่มให้ดีไหม?”
ป้าอีกคนพูดขึ้นว่า “ผ้าห่มมงคลนี่ให้ป้าฉินทำเหมาะที่สุดแล้ว ป้าฉินเป็นคนมีวาสนาครบถ้วน ทั้งพ่อแม่ พ่อแม่สามีก็ยังอยู่ มีลูกชายลูกสาว ครอบครัวก็ปรองดองกันดี”
เสิ่นเฉียวได้ยินดังนั้นก็รีบตอบว่า “ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนป้าแล้วเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ป้าจะไปบ้านเจ้า แล้วทำผ้าห่มให้”
พอถึงปากหมู่บ้าน เสิ่นเฉียวก็ลงจากรถแล้วกลับบ้าน
สิ่งแรกที่ทำเมื่อกลับถึงบ้านคือเปิดระบบ