ที่นางกล้ารับภารกิจนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะไม่เคยรู้เลยว่าหลังจากค่าพลังต่อสู้เพิ่มขึ้น ร่างกายของตัวเองจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ครั้งนี้จึงลองเสี่ยงดูสักตั้ง
หัวขโมยวิ่งนำอยู่ข้างหน้า พลางหันกลับมามองเป็นระยะ ไม่นานชายคนนั้นก็พบว่าแม้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่จะไม่ได้ใกล้ขึ้น แต่ก็ไม่ได้ห่างออกไปเช่นกัน เขาเริ่มวิ่งอย่างลนลาน
เสิ่นเฉียวเองก็คิดว่า จะวิ่งไล่กันไม่รู้จบอย่างนี้ไม่ได้หรอกมั้ง นี่มันไม่ต่างจากวิ่งมาราธอนแข่งความอึดเลยหรือไง? ฉันไม่เอาด้วยหรอก ขณะที่กำลังคิดว่าจะทำอย่างไร จู่ ๆ ชายคนนั้นก็หันกลับมาแล้วเผลอสะดุดก้อนหิน ล้มหน้าคว่ำลงกับพื้น
นางรีบวิ่งไปหาเขาด้วยความเร็วระดับวิ่งแข่งระยะร้อยเมตร แล้วเหยียบแผ่นหลังเขาไว้ “วิ่งสิ? ทำไมไม่วิ่งต่อแล้วล่ะ? เอาถุงเงินคืนมา”
ตอนนี้ชายคนนั้นเหนื่อยจนวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว เขาพักหอบไปพลางพูดไปพลางว่า “ถุงเงินก็ไม่ใช่ของเจ้าเสียหน่อย จำเป็นต้องไล่ข้ามาไกลขนาดนี้ด้วยหรือ?”
“ขโมยของแล้วยังมีเหตุผลอีกหรือ? รีบเอาถุงเงินออกมา”
“เจ้าปล่อยให้ข้าลุกขึ้นก่อนสิ ถุงเงินอยู่ในอกเสื้อ ข้านอนคว่ำอยู่อย่างนี้จะหยิบออกมาได้อย่างไร?”
เสิ่นเฉียวได้ยินเขาบอกว่าจะลุกขึ้น ตอนนี้ถึงเพิ่งนึกได้ว่าเธอสู้ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ คาดว่าพอได้พักสักหน่อย เขาคงมีแรงขึ้นมาแล้ว แบบนี้จะทำอย่างไรดี?
นางยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร ชายคนนั้นก็ออกแรงลุกขึ้นจากใต้เท้าของนาง เกือบทำให้นางหงายหลังไปด้วย
นางถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะยืนได้มั่นคง ชายคนนั้นลุกขึ้นปัดฝุ่นบนตัว แล้วเดินตรงเข้ามาหานาง
“ยัยเด็กเมื่อวานซืน วิ่งเก่งไม่เบานี่ ทำเอาข้าเหนื่อยแทบแย่”