มารดาลู่ได้ยินนางบอกว่าเงินหายไปก็ถามทันทีว่า “เงินหรือ? เงินเท่าไร? เจ้าวางลืมที่ไว้หรือเปล่า?”
ตอนนั้นจ้าวชุนเฟิ่งกับซุนซิ่วเหลียนก็ออกมาด้วย พอได้ยินว่านางบอกว่าเงินหายไปหมด ทั้งคู่ก็ชะงักงัน
ขณะนี้ขอบตาของเสิ่นเฉียวแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า นางนึกถึงความทุกข์ที่เคยประสบมาทั้งในชาติก่อนและชาตินี้อยู่พักใหญ่ กว่าจะบีบน้ำตาออกมาได้ ต้องรีบแสดงตอนที่อารมณ์ยังกรุ่นอยู่ หากปล่อยให้ความเศร้าจางหายไปเสียก่อน คงแสดงได้ไม่เหมือนจริง “ท่านแม่ เงินนั่นเป็นทรัพย์สินทั้งหมดที่ข้ามีเลยนะ รวมแล้วตั้ง 12 ตำลึง ไม่ว่าใครจะรีบร้อนใช้เงิน ก็ควรบอกข้าสักคำสิ”
มารดาลู่ได้ยินดังนั้นก็เดือดดาลขึ้นมา “เสิ่นเฉียว เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้ากำลังบอกว่าข้าเอาเงินของเจ้าไปหรือ?”
ความครึกครื้นในลานบ้านตระกูลลู่ไปกระตุ้นความสนใจของเพื่อนบ้านรอบข้างอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ทุกคนกำลังพักผ่อนกลางวันอยู่ที่บ้าน ปกติในหมู่บ้านก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำกันนัก นาน ๆ ทีจะมีเรื่องครึกครื้นสักครั้ง ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงจึงพากันมามุงดู
เสิ่นเฉียวกล่าวว่า “ข้าไม่ได้บอกว่าท่านเอาไป แต่เมื่อเช้าตอนข้าออกไป เงินยังอยู่เลย พอกลับมา เงินของข้าก็หายไปแล้ว ท่านจะให้ข้าคิดอย่างไรล่ะ?”
“เจ้าจะคิดอย่างไรหรือ? ข้าไม่สนว่าเจ้าจะคิดอย่างไร ถ้ากล้าใส่ร้ายข้า ข้าจะตีขาเจ้าให้หัก นังเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ตอนแรกข้าขอให้เจ้ายกเงินให้ข้า เจ้าก็ไม่ให้ ตอนนี้เงินหายไปก็สมควรแล้ว!”
เพื่อนบ้านที่มาดูเรื่องสนุกคนหนึ่งตะโกนว่า “สะใภ้รอง เจ้าวางลืมที่ไว้หรือเปล่า ลองหาให้ดีอีกทีสิ”