(บทที่ 34 และ 39 ก่อนหน้านี้มีแก้ไขเล็กน้อย หากยอดเงินไม่ตรงกัน ลองกลับไปอ่านใหม่อีกครั้ง)
ซุนซิ่วเหลียนอยากบอกเหลือเกินว่านางเองก็ไปตักน้ำได้ แต่เสิ่นเฉียวไม่เปิดโอกาสให้นางพูด
เสิ่นเฉียวเบียดฝูงชนออกมา ตักน้ำเย็นจากโอ่งใส่ชาม แล้วเอาผ้าเช็ดหน้าไปชุบน้ำจนเปียกก่อนนำกลับมา
ตอนนี้มารดาลู่กำลังทั้งตื่นเต้นและคอแห้งผากอยู่พอดี พอรับชามมาก็ดื่มน้ำจนหมดเกลี้ยง
เสิ่นเฉียวใช้ผ้าเย็นเช็ดหน้าให้มารดาลู่อีกครั้ง ตอนนี้มารดาลู่ต้องมีสติอยู่ตลอด หากเป็นลมไปอีก แล้วใครจะจัดการเรื่องพวกนี้
แต่การกระทำของนางในสายตาคนอื่นกลับกลายเป็น “ดูสะใภ้รองบ้านนี้สิ ช่างกตัญญูจริง ๆ ถึงตอนนี้แล้วยังปรนนิบัติแม่สามี เช็ดหน้าให้อีก”
“นั่นสิ เป็นเด็กดีจริง ๆ”
ความเย็นจากผ้าช่วยให้มารดาลู่ได้สติขึ้นมาก นางจึงเอ่ยถามว่า “ลูกชายคนที่สามของข้าไปกู้เงินกู้ดอกโหดตั้งแต่เมื่อไร?”
ชายหนวดเครารุงรังคนนั้นตอบว่า “ราวสิบวันก่อน มีสัญญาอยู่ตรงนี้”
พูดจบเขาก็ล้วงสัญญาออกมาจากอกเสื้อ คลี่ออกแล้วกวาดตาให้ทุกคนดู ชาวนากลุ่มหนึ่งอ่านหนังสือไม่ออก จึงเห็นเพียงรอยนิ้วมือหลายรอยบนกระดาษ ส่วนอย่างอื่นก็ดูไม่รู้เรื่อง