เหล่าสาวงามบอบบางที่ถูกช่วงชิงอย่างเอาแต่ใจ

ตอนที่ 1 สาวงามอ่อนหวานผู้ถูกช่วงชิง

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

(ผลงานที่สนองความชอบส่วนตัวล้วน ๆ แนวรักบีบบังคับและหม่นมืด ค่านิยมของตัวละครไม่ใช่ค่านิยมของผู้เขียน ใครไม่ชอบโปรดพิจารณาก่อนอ่าน แฟนคลับนางเอกโปรดระวัง อย่าฝืนอ่านตัวเอง

ฉากหลังเลียนแบบเกาหลี เป็นโลกสมมติ ทั้งซองด็อกและโรงเรียนรัฐบาลที่กล่าวถึงในเรื่องเป็นมหาวิทยาลัย พระเอกนางเอกบรรลุนิติภาวะแล้ว และต่างเป็นรักแรกของกันและกัน)

———

ฮันจีอึนซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ มือปิดปากแน่น ไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย

ผ่านช่องว่างระหว่างขาโต๊ะ เธอมองเห็นนักเรียนชายหลายคนในชุดนักเรียนซองด็อกยืนล้อมกันอยู่

เด็กหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผล ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาจู่ ๆ ก็ยกเท้าขึ้นเตะเข้าอย่างแรง

“ไอ้เวร! ใครให้แกกล้าไปฟ้องอาจารย์?”

เด็กหนุ่มถูกเตะจนกระแทกตู้เหล็กข้าง ๆ ดังตุบ

“ขอโทษ... ผมขอโทษจริง ๆ...”

เขาไม่สนใจความเจ็บ รีบลุกขึ้นมาคุกเข่าให้เรียบร้อย

“ผมไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องล่ะ...”

“ขอร้องพวกเรา?”

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลหัวเราะ ก่อนจะย่อตัวลงตบแก้มเขาเบา ๆ

“แกคิดจริง ๆ เหรอว่าอาจารย์จะช่วยแกได้?”

เด็กหนุ่มอีกหลายคนหัวเราะตาม

“เฮ้ย ลืมแล้วหรือไงว่าแกเข้ามาเรียนที่ซองด็อกได้ยังไง?”

“บ้านคุณชายคังออกเงินสนับสนุนให้พวกยาจกอย่างแกได้เรียนตั้งมากมายทุกปี แกไม่รู้จักสำนึกบุญคุณก็เรื่องหนึ่ง แต่ยังกล้าไปฟ้องอีกเหรอ?”

“คิดว่าตัวเองเรียนเก่งแล้วจะเสมอพวกเราได้หรือไง?”

เด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ส่ายหน้ารัว

“เปล่า... ผมไม่ได้คิดแบบนั้น...”

“ขอโทษครับ ผมขอโทษจริง ๆ...”

“ต่อไปผมไม่กล้าอีกแล้ว...”

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลปล่อยมืออย่างรังเกียจ

“ร้องห่มร้องไห้ น่าเบื่อชะมัด”

อีกฟากของห้องเก็บอุปกรณ์ คังชียุนกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้

ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบสีเข้มของซองด็อก คอเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมตามสบาย เนกไทห้อยหลวม ๆ อยู่ตรงอก

เขามีรูปลักษณ์โดดเด่นอย่างยิ่ง คิ้วตาคมลึก สันจมูกโด่ง และใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ

ในเวลานี้ เขาก้มหน้าเล็กน้อย นิ้วยาวเลื่อนไปมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ไม่สนใจการทำร้ายร่างกายที่เกิดขึ้นห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

“พี่ชียุน”

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลหันกลับมาเรียกเขา

“หมอนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ”

คังชียุนไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา

“ต่อเลย”

“ครับ”

……

ด้านในสุดของห้องเก็บอุปกรณ์

ฮันจีอึนตัวสั่นไปทั้งร่าง

วันนี้เธอมาหาเพื่อนสนิทอย่างพัคฮายอน

ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย พัคฮายอนที่มีฐานะร่ำรวยได้เข้าเรียนในวิทยาลัยชนชั้นสูงซองด็อก ส่วนฮันจีอึนเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยรัฐบาลข้าง ๆ

นักเรียนส่วนใหญ่ของซองด็อกล้วนเป็นลูกหลานคนร่ำรวย แม้แต่ละปีจะรับนักเรียนที่มีพรสวรรค์เป็นพิเศษจำนวนไม่มาก แต่ข้อสอบเข้าก็ยากมาก ฮันจีอึนเคยตั้งใจไปสอบเพื่อจะได้เรียนโรงเรียนเดียวกับพัคฮายอนต่อ ทว่าสุดท้ายก็สอบไม่ผ่าน

แม้ไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังดีมาก และมักจะไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ

บ่ายวันนี้พวกเธอนัดกันไปเล่นเทนนิส

ใครจะคิดว่าพอเล่นเสร็จ พัคฮายอนก็ได้รับโทรศัพท์จากที่บ้าน บอกว่ามีธุระด่วนจึงต้องกลับก่อน

ฮันจีอึนจึงอาสาเอาอุปกรณ์ไปเก็บคืนเอง

แต่ทันทีที่เธอวางไม้เทนนิสไว้บนชั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก

นักเรียนชายหลายคนลากใครคนหนึ่งเข้ามา

เธอตกใจจนรีบหลบเข้าไปใต้โต๊ะ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเห็นเรื่องแบบนี้เข้า

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากด้านนอกอีกครั้ง

ฮันจีอึนมองลอดช่องว่างระหว่างขาโต๊ะออกไป เห็นหน้าผากของเด็กหนุ่มคนนั้นแตกเป็นแผลตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เลือดไหลอาบแก้มลงมาไม่หยุด จนชุดนักเรียนสีขาวเปื้อนแดงเป็นปื้นใหญ่

บนพื้นก็มีเลือดไหลนองอยู่ไม่น้อย

เธอตกใจจนหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ไม่กล้าแม้แต่จะยกมือเช็ด

“แม่งเอ๊ย ต่อยจนมือเจ็บไปหมดแล้ว”

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลสะบัดข้อมือ

“พี่ฮวานจุน ที่นี่มีไม้เทนนิสอยู่นี่ ใช้อันนั้นสิ”

“เออ ไปหยิบมาสักสองสามอัน” อีฮวานจุนสั่ง

เสียงฝีเท้ามุ่งตรงเข้ามาด้านในห้องเก็บอุปกรณ์

ฮันจีอึนรีบขยับตัวเข้าไปลึกใต้โต๊ะอีกนิด

“ไม้เทนนิสอยู่ไหน?”

เด็กหนุ่มค้นชั้นวาง

“ทำไมมีแต่ลูกเทนนิสเต็มไปหมด?”

“ข้างล่างไง ชั้นล่างสุด!”

“รู้แล้ว จะตะโกนทำไมวะ”

เด็กหนุ่มสบถแล้วก้มลงค้นชั้นล่างสุด

จังหวะนั้นเอง ลูกเทนนิสลูกหนึ่งกลิ้งตกลงมา พอดีมุดเข้าไปใต้โต๊ะ

เขาย่อตัวลง เอื้อมมือไปหยิบ

วินาทีต่อมา เขาก็นิ่งงัน

ใต้โต๊ะมีเด็กสาวซ่อนอยู่คนหนึ่ง

เธอขดตัวอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองปิดปากแน่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาจ้องมองเขาอย่างหวาดกลัว

“ไอ้เวร—”

เด็กหนุ่มผุดลุกขึ้นทันที

“คุณชาย! มีคนอยู่ตรงนี้!”

เสียงเคลื่อนไหวด้านนอกหยุดลงทันที

“อะไรนะ?”

“มีผู้หญิงซ่อนอยู่ตรงนี้!”

เด็กหนุ่มหลายคนรีบกรูกันเข้ามา

ฮันจีอึนตกใจจนพยายามถอยหนีสุดชีวิต

“ออกมา!”

ใครบางคนก้มลงไปคว้าตัวเธอ

“อย่านะ... ขอร้องล่ะ...”

เธอส่ายหน้าพลางร้องไห้

แต่อีกฝ่ายไม่ฟังสักนิด มือหนึ่งคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่น แล้วลากเธอออกมาจากใต้โต๊ะ

“อ๊ะ!”

ฮันจีอึนร้องเสียงหลง

“ปล่อยฉัน... ขอร้องล่ะ...”

“อยู่นิ่ง ๆ!”

เด็กหนุ่มลากเธอมาหาคังชียุน แล้วผลักอย่างไม่สบอารมณ์

ฮันจีอึนเซถลาไปสองก้าว ก่อนจะทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างแรง

หัวเข่ากระแทกพื้นปูนหยาบ ๆ จนถลอกเป็นแผลกว้าง ไม่นานก็มีหยดเลือดสีแดงสดซึมออกมา

“ฮึก...”

ฮันจีอึนเจ็บจนหยาดน้ำตาไหลพราก

เธอก้มหน้า เส้นผมดำขลับยาวสยายระข้างแก้ม ไหล่สั่นเทาไม่หยุด

เด็กสาวมีใบหน้างดงามยิ่ง ใบหน้าเล็กขาวผ่องประณีตราวฝ่ามือ ปลายจมูกแดงระเรื่อจากการร้องไห้ ขนตายาวงอนพราวไปด้วยหยาดน้ำตา

เธอสวมชุดนักเรียน เสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกระโปรงสั้นจีบรอบสีเทาเข้มและถุงเท้าดำยาวถึงเข่า ลำคอระหง รูปร่างเพรียวบางอรชร เอวคอดเล็กแทบโอบไม่รอบ

แม้จะก้มหน้าอยู่ ก็ยังมองออกว่าเป็นสาวงามที่หาได้ยาก

“โห...”

เด็กหนุ่มข้าง ๆ อดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้

“ผู้หญิงคนนี้สวยใช้ได้เลยนะ”

อีฮวานจุนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นความผิดปกติ

“เดี๋ยวนะ ชุดที่เธอใส่ไม่ใช่ชุดนักเรียนโรงเรียนเรานี่?”

“จริงด้วย”

เด็กหนุ่มคนหนึ่งย่อตัวลงถาม

“นี่ เธอเรียนโรงเรียนไหน?”

ฮันจีอึนตัวสั่นด้วยความกลัว น้ำตาร่วงลงมาในพริบตา

“ฉัน... ฉันเรียนโรงเรียนรัฐบาลข้าง ๆ...”

“ฉันแค่มาเอาไม้เทนนิสไปคืน...”

“ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น จริง ๆ นะ...”

เสียงของเธอสั่นระริกเพราะร้องไห้

“ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ...”

อีฮวานจุนหันไป

“พี่ชียุน ผู้หญิงคนนี้เอายังไงดี?”

คราวนี้คังชียุนจึงเงยหน้าจากโทรศัพท์

เขามองเด็กสาวที่ทรุดนั่งอยู่ตรงหน้า สายตาหยุดอยู่บนร่างเธอครู่หนึ่ง

เด็กสาวเอาแต่ก้มหน้า เส้นผมยาวระข้างแก้ม เผยให้เห็นเพียงปลายจมูกเล็ก ๆ กับริมฝีปากที่สั่นระริก

คังชียุนวางโทรศัพท์ลง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“เงยหน้าขึ้นมา”

【โปรดอ่านคำเตือนก่อนเริ่มอ่าน】

เรื่องชุดนี้เป็นแนวรักบีบบังคับและหม่นมืด พระเอกทุกคนเป็นคนเลว เรียกได้ว่าเป็นเดรัจฉานเลยด้วยซ้ำ! มีคำหยาบ มีการควบคุมและบังคับนางเอก เส้นแบ่งทางศีลธรรมต่ำมาก ทั้งยังหวงแหนและชอบควบคุมอย่างรุนแรง

พระเอกจะไม่ทำร้ายร่างกายนางเอกจนเกิดบาดแผลจริง แต่เนื้อหาเกี่ยวกับการกดดันทางจิตใจ การควบคุม และการบังคับจะดำเนินไปตลอดทั้งเรื่อง

โปรดจำไว้ว่า จุดขายหลักของเรื่องชุดนี้คือรักบีบบังคับ! รักบีบบังคับ! รักบีบบังคับ! อย่าคาดหวังความสัมพันธ์รักปกติ และพระเอกก็จะไม่มีวันกลับตัวเป็นคนดี

สาว ๆ ที่ชอบนางเอก โปรดทำความเข้าใจคำว่า “สายหม่นมืดที่รักและเอ็นดูนางเอก” ก่อน แล้วค่อยพิจารณาว่ารับแนวนี้ได้หรือไม่

ใครรับไม่ได้กับประเด็นอ่อนไหวหรือความรักบีบบังคับ อย่ากดเข้ามาอ่านเด็ดขาด! ต่างคนต่างอ่านในแบบที่ชอบ เคารพกันและกัน แล้วสนุกกับเรื่องกันนะ!

อย่าแสดงความเห็นทำนองว่า “นี่มันอาชญากรรมชัด ๆ ผิดกฎหมายชัด ๆ” อีกเลย นิยายเป็นเรื่องสมมติ โปรดอย่าเอาไปเทียบกับชีวิตจริง และเคารพความชอบของแต่ละคน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป