ฮันจีอึนเหลือบมองเด็กหนุ่มที่ยังมีเลือดไหลอยู่ข้าง ๆ ด้วยความหวาดกลัวจนไม่กล้าเงยหน้า
“ชิ”
คังชียุนเริ่มหมดความอดทน
เขาโน้มตัวลงมา ยื่นมือไปบีบคางหญิงสาว บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น
พอเห็นหน้าตาเธอชัด ๆ การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
เด็กสาวสวยเกินไปจริง ๆ
ใบหน้าเล็กขาวผ่องราวฝ่ามือประณีตหมดจด เครื่องหน้าละมุนจนหาข้อตำหนิไม่ได้ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ทั้งโตทั้งสวย ตอนนี้มีหยาดน้ำตาคลอเคลือบ ก่อนน้ำตาจะไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ดูน่าสงสารจับใจ
“สุดยอด...”
เด็กหนุ่มสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างมองตะลึง
“ผู้หญิงคนนี้สวยเกินไปแล้วมั้ง?”
คังชียุนไม่พูดอะไร
เขาจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง นิ้วมือคลึงคางของเธอไปมา
ผิวของเธอสัมผัสแล้วดีมาก ทั้งเนียนนุ่มและลื่นมือ
คังชียุนเผลอเพิ่มแรงขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าขาวผ่องเล็ก ๆ จึงมีรอยนิ้วมือสองรอยปรากฏขึ้นทันที
ฮันจีอึนตกใจจนรีบถอยหนี แต่คางถูกเขาบีบไว้ จึงหลบไม่ได้เลย
“ฉัน...ฉันแค่บังเอิญผ่านมาเห็นจริง ๆ ค่ะ”
เธอมองเขาอย่างหวาด ๆ น้ำเสียงเจือสะอื้น
“ฉันจะไม่พูดอะไรไปเรื่อยแน่นอน ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ...”
“เฮ้ย!”
อีฮวานจุนตวาดขัดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“คิดว่าพวกเราจะกลัวเธอเอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอกหรือไง?”
“รู้ไหมว่าคนตรงหน้าเธอเป็นใคร?”
ฮันจีอึนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ
อีฮวานจุนหัวเราะเยาะ
“ท่านนี้คือคุณชายคังชียุน ทายาทเพียงคนเดียวของกลุ่มเจดับเบิลยู”
ฮันจีอึนชะงักงัน
กลุ่มเจดับเบิลยู
กลุ่มทุนอันดับหนึ่งของประเทศเอช
เธอเคยได้ยินชื่อนี้
กิจการของตระกูลคังกระจายอยู่ทั่วประเทศ มีบริษัทในเครือมากมายนับไม่ถ้วน แม้แต่ในข่าวก็ยังเห็นผู้กุมอำนาจของตระกูลคังอยู่บ่อย ๆ
คนแบบนี้ต่างอะไรกับรัชทายาทของประเทศเอชกัน?
ใบหน้าของฮันจีอึนยิ่งซีดเผือด
เธอรีบคุกเข่าให้เรียบร้อย แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง
“คุณชาย...”
“ฉันแค่เผลอเดินเข้ามาจริง ๆ ปล่อยฉันกลับไปได้ไหมคะ?”
คังชียุนไม่ตอบ
เขาโน้มตัวลงมา ขยับเข้าใกล้อีกนิด
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ฮันจีอึนเกร็งจนกลั้นหายใจ ลมหายใจของเขาอวลอยู่หลังใบหูของเธอ ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านเป็นระลอก
“ปล่อยเธอไป?”
คังชียุนมองเธอ น้ำเสียงแผ่วเบา
“แต่คนตายเท่านั้นถึงจะเก็บความลับได้ดีที่สุดนะ”
รูม่านตาของฮันจีอึนหดวูบ
“ไม่...”
เธอตกใจจนร้องไห้ออกมา
“ขอร้องล่ะค่ะ...ฉันจะไม่บอกใครทั้งนั้นจริง ๆ...”
คังชียุนยิ้มเล็กน้อย
เขายกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเธอ เป็นสัญญาณให้เงียบ
“ชู่ว”
ฮันจีอึนรีบเงียบเสียงทันที เหลือเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด
“ไม่อยากตายเหรอ?”
เธอพยักหน้ารัว ๆ
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเก็บเธอไว้ทำไม?”
ฮันจีอึนร้องไห้อ้อนวอน
“ถ้าคุณปล่อยฉันไป จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ...”
“อะไรก็ได้?”
คังชียุนเอียงหน้ามองเธอ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มโหดร้าย “ให้ฉันเอาเธอก็ได้งั้นเหรอ”
ฮันจีอึนเบิกตากว้างทันที
“ไม่...อย่านะ...”
เธอส่ายหน้าอย่างลนลาน
“ไม่ได้...นอกจากเรื่องนี้...ขอร้องล่ะค่ะ...”
รอยยิ้มบนใบหน้าคังชียุนจางลงเล็กน้อย
“เมื่อกี้ยังบอกว่าอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”
เขาปล่อยคางเธอ แล้วเอนกลับไปพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง
“ในเมื่อไม่ยอม งั้นก็ให้ฮวานจุนกับพวกนั้นจัดการเธอแล้วกัน พวกฮวานจุนลงมือหนักเบาไม่เป็น ฉันไม่รับประกันหรอกว่าจะเล่นจนเธอตายหรือเปล่า”
อีฮวานจุนเข้าใจทันที แล้วเดินเข้ามาหาฮันจีอึน
“วางใจเถอะครับ พี่ชียุน พวกเราจะสั่งสอนยัยผู้หญิงที่ชอบวิ่งเพ่นพ่านคนนี้ให้ดีเลย”
ฮันจีอึนตกใจจนถอยกรูดไม่หยุด
พอเห็นอีฮวานจุนกำลังจะยื่นมือมาจับเธอ เธอก็รีบคุกเข่าขยับไปข้างหน้าสองก้าว คว้าขากางเกงของคังชียุนไว้
“อย่านะ!”
“คุณชาย ฉันผิดไปแล้ว...”
“ฉันยอมค่ะ ฉันยอมให้คุณ...”
“ขอร้องล่ะ อย่าส่งฉันให้พวกเขาเลย...”
คังชียุนก้มมองเธอ
เด็กสาวร้องไห้จนตัวสั่น มือกำขากางเกงของเขาแน่นราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นช้า ๆ
“ออกไปให้หมด”
อีฮวานจุนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา
“ครับ พี่ชียุน”
เขากวักมือเรียกคนอื่น ๆ ให้ออกไป
เด็กหนุ่มที่ถูกซ้อมจนใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดก็ถูกลากออกไปด้วย
ก่อนออกไป ยังมีคนเอาไม้ถูพื้นมาเช็ดคราบเลือดบนพื้นอย่างลวก ๆ
ไม่นาน ในห้องเก็บอุปกรณ์ก็เหลือเพียงคังชียุนกับฮันจีอึน
ประตูปิดลง
ภายในห้องพลันเงียบสนิท
ฮันจีอึนยังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา มือกำขากางเกงไว้ไม่ยอมปล่อย
คังชียุนก้มตามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา
“ถอด”
ฮันจีอึนสั่นเทา พยายามแกะกระดุมเสื้อ แต่เพราะความกลัว เธอจึงใช้เวลาถึงหนึ่งนาทีก็ยังแกะเม็ดแรกไม่ออก เธอสะอื้นแผ่วเบา ราวกับลูกสุนัขที่ใกล้ตาย กำลังส่งเสียงร้องเป็นครั้งสุดท้าย
“ชิ”
ในที่สุดคังชียุนก็หมดความอดทน เขายื่นมือไปจับคางเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ ขนตายาวเปียกชุ่มจนจับกันเป็นแพ
เขาจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็โน้มตัวลงจูบเธอ
น้ำตาของฮันจีอึนไหลผ่านหางตา สายลมนอกหน้าต่างพัดม่านไหว แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจก ทิ้งเงาแสงพร่างพร้อยไว้บนพื้น
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง เมฆที่อยู่ไกลออกไปเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า แสงอาทิตย์ยามเย็นสายสุดท้ายค่อย ๆ ลับหายไปตรงขอบฟ้า
......
......
ผ่านไปนาน คังชียุนจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น
เขาก้มมองฮันจีอึน
บนร่างเธอไม่มีเสื้อผ้าปกคลุมแม้แต่ชิ้นเดียว ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ ผิวขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยแดง และทั้งร่างยังคงสั่นไม่หยุด
เด็กสาวคนนี้มีรูปลักษณ์ถูกใจเขามาก แถมยังบริสุทธิ์อย่างคาดไม่ถึง พอนึกถึงตอนที่เธอเจ็บจนแทบทนไม่ไหว แต่กลับกัดริมฝีปากเงียบไม่ส่งเสียง เขาก็เกิดความหวั่นไหวขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
คังชียุนถอดเสื้อนอกเครื่องแบบของตัวเอง แล้วโยนไว้ข้างเธออย่างไม่ใส่ใจ
“ชื่ออะไร”
ฮันจีอึนตอบด้วยเสียงแหบพร่า “ฮันจีอึนค่ะ”
คังชียุนไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาพยักหน้า ก่อนหันหลังเดินจากไป
ด้านนอกประตู มีเด็กหนุ่มสองคนยืนเฝ้าอยู่
พอเห็นเขาออกมา ทั้งคู่ก็รีบยืดตัวตรง
“พี่ชียุน”
คังชียุนไม่ได้หยุดฝีเท้า
ตอนเดินผ่านทั้งสอง เขาสั่งเสียงเรียบไว้ประโยคหนึ่ง
“ตอนเธอกลับ คอยดูให้ดี”
“อย่าให้ตายล่ะ”
_____
(ผู้ดูแลคะ พระเอกกับนางเอกบรรลุนิติภาวะกันแล้วทั้งคู่ ขอความกรุณาด้วยค่ะ)