เหล่าสาวงามบอบบางที่ถูกช่วงชิงอย่างเอาแต่ใจ

ตอนที่ 2 เหล่าสาวงามอ่อนหวานที่ถูกช่วงชิง

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฮันจีอึนเหลือบมองเด็กหนุ่มที่ยังมีเลือดไหลอยู่ข้าง ๆ ด้วยความหวาดกลัวจนไม่กล้าเงยหน้า

“ชิ”

คังชียุนเริ่มหมดความอดทน

เขาโน้มตัวลงมา ยื่นมือไปบีบคางหญิงสาว บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น

พอเห็นหน้าตาเธอชัด ๆ การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

เด็กสาวสวยเกินไปจริง ๆ

ใบหน้าเล็กขาวผ่องราวฝ่ามือประณีตหมดจด เครื่องหน้าละมุนจนหาข้อตำหนิไม่ได้ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ทั้งโตทั้งสวย ตอนนี้มีหยาดน้ำตาคลอเคลือบ ก่อนน้ำตาจะไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ดูน่าสงสารจับใจ

“สุดยอด...”

เด็กหนุ่มสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างมองตะลึง

“ผู้หญิงคนนี้สวยเกินไปแล้วมั้ง?”

คังชียุนไม่พูดอะไร

เขาจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง นิ้วมือคลึงคางของเธอไปมา

ผิวของเธอสัมผัสแล้วดีมาก ทั้งเนียนนุ่มและลื่นมือ

คังชียุนเผลอเพิ่มแรงขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าขาวผ่องเล็ก ๆ จึงมีรอยนิ้วมือสองรอยปรากฏขึ้นทันที

ฮันจีอึนตกใจจนรีบถอยหนี แต่คางถูกเขาบีบไว้ จึงหลบไม่ได้เลย

“ฉัน...ฉันแค่บังเอิญผ่านมาเห็นจริง ๆ ค่ะ”

เธอมองเขาอย่างหวาด ๆ น้ำเสียงเจือสะอื้น

“ฉันจะไม่พูดอะไรไปเรื่อยแน่นอน ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ...”

“เฮ้ย!”

อีฮวานจุนตวาดขัดขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“คิดว่าพวกเราจะกลัวเธอเอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอกหรือไง?”

“รู้ไหมว่าคนตรงหน้าเธอเป็นใคร?”

ฮันจีอึนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

อีฮวานจุนหัวเราะเยาะ

“ท่านนี้คือคุณชายคังชียุน ทายาทเพียงคนเดียวของกลุ่มเจดับเบิลยู”

ฮันจีอึนชะงักงัน

กลุ่มเจดับเบิลยู

กลุ่มทุนอันดับหนึ่งของประเทศเอช

เธอเคยได้ยินชื่อนี้

กิจการของตระกูลคังกระจายอยู่ทั่วประเทศ มีบริษัทในเครือมากมายนับไม่ถ้วน แม้แต่ในข่าวก็ยังเห็นผู้กุมอำนาจของตระกูลคังอยู่บ่อย ๆ

คนแบบนี้ต่างอะไรกับรัชทายาทของประเทศเอชกัน?

ใบหน้าของฮันจีอึนยิ่งซีดเผือด

เธอรีบคุกเข่าให้เรียบร้อย แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง

“คุณชาย...”

“ฉันแค่เผลอเดินเข้ามาจริง ๆ ปล่อยฉันกลับไปได้ไหมคะ?”

คังชียุนไม่ตอบ

เขาโน้มตัวลงมา ขยับเข้าใกล้อีกนิด

ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ฮันจีอึนเกร็งจนกลั้นหายใจ ลมหายใจของเขาอวลอยู่หลังใบหูของเธอ ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านเป็นระลอก

“ปล่อยเธอไป?”

คังชียุนมองเธอ น้ำเสียงแผ่วเบา

“แต่คนตายเท่านั้นถึงจะเก็บความลับได้ดีที่สุดนะ”

รูม่านตาของฮันจีอึนหดวูบ

“ไม่...”

เธอตกใจจนร้องไห้ออกมา

“ขอร้องล่ะค่ะ...ฉันจะไม่บอกใครทั้งนั้นจริง ๆ...”

คังชียุนยิ้มเล็กน้อย

เขายกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเธอ เป็นสัญญาณให้เงียบ

“ชู่ว”

ฮันจีอึนรีบเงียบเสียงทันที เหลือเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด

“ไม่อยากตายเหรอ?”

เธอพยักหน้ารัว ๆ

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเก็บเธอไว้ทำไม?”

ฮันจีอึนร้องไห้อ้อนวอน

“ถ้าคุณปล่อยฉันไป จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ...”

“อะไรก็ได้?”

คังชียุนเอียงหน้ามองเธอ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มโหดร้าย “ให้ฉันเอาเธอก็ได้งั้นเหรอ”

ฮันจีอึนเบิกตากว้างทันที

“ไม่...อย่านะ...”

เธอส่ายหน้าอย่างลนลาน

“ไม่ได้...นอกจากเรื่องนี้...ขอร้องล่ะค่ะ...”

รอยยิ้มบนใบหน้าคังชียุนจางลงเล็กน้อย

“เมื่อกี้ยังบอกว่าอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”

เขาปล่อยคางเธอ แล้วเอนกลับไปพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง

“ในเมื่อไม่ยอม งั้นก็ให้ฮวานจุนกับพวกนั้นจัดการเธอแล้วกัน พวกฮวานจุนลงมือหนักเบาไม่เป็น ฉันไม่รับประกันหรอกว่าจะเล่นจนเธอตายหรือเปล่า”

อีฮวานจุนเข้าใจทันที แล้วเดินเข้ามาหาฮันจีอึน

“วางใจเถอะครับ พี่ชียุน พวกเราจะสั่งสอนยัยผู้หญิงที่ชอบวิ่งเพ่นพ่านคนนี้ให้ดีเลย”

ฮันจีอึนตกใจจนถอยกรูดไม่หยุด

พอเห็นอีฮวานจุนกำลังจะยื่นมือมาจับเธอ เธอก็รีบคุกเข่าขยับไปข้างหน้าสองก้าว คว้าขากางเกงของคังชียุนไว้

“อย่านะ!”

“คุณชาย ฉันผิดไปแล้ว...”

“ฉันยอมค่ะ ฉันยอมให้คุณ...”

“ขอร้องล่ะ อย่าส่งฉันให้พวกเขาเลย...”

คังชียุนก้มมองเธอ

เด็กสาวร้องไห้จนตัวสั่น มือกำขากางเกงของเขาแน่นราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นช้า ๆ

“ออกไปให้หมด”

อีฮวานจุนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา

“ครับ พี่ชียุน”

เขากวักมือเรียกคนอื่น ๆ ให้ออกไป

เด็กหนุ่มที่ถูกซ้อมจนใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดก็ถูกลากออกไปด้วย

ก่อนออกไป ยังมีคนเอาไม้ถูพื้นมาเช็ดคราบเลือดบนพื้นอย่างลวก ๆ

ไม่นาน ในห้องเก็บอุปกรณ์ก็เหลือเพียงคังชียุนกับฮันจีอึน

ประตูปิดลง

ภายในห้องพลันเงียบสนิท

ฮันจีอึนยังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา มือกำขากางเกงไว้ไม่ยอมปล่อย

คังชียุนก้มตามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา

“ถอด”

ฮันจีอึนสั่นเทา พยายามแกะกระดุมเสื้อ แต่เพราะความกลัว เธอจึงใช้เวลาถึงหนึ่งนาทีก็ยังแกะเม็ดแรกไม่ออก เธอสะอื้นแผ่วเบา ราวกับลูกสุนัขที่ใกล้ตาย กำลังส่งเสียงร้องเป็นครั้งสุดท้าย

“ชิ”

ในที่สุดคังชียุนก็หมดความอดทน เขายื่นมือไปจับคางเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้น

ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ ขนตายาวเปียกชุ่มจนจับกันเป็นแพ

เขาจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็โน้มตัวลงจูบเธอ

น้ำตาของฮันจีอึนไหลผ่านหางตา สายลมนอกหน้าต่างพัดม่านไหว แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจก ทิ้งเงาแสงพร่างพร้อยไว้บนพื้น

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง เมฆที่อยู่ไกลออกไปเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า แสงอาทิตย์ยามเย็นสายสุดท้ายค่อย ๆ ลับหายไปตรงขอบฟ้า

......

......

ผ่านไปนาน คังชียุนจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น

เขาก้มมองฮันจีอึน

บนร่างเธอไม่มีเสื้อผ้าปกคลุมแม้แต่ชิ้นเดียว ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้ ผิวขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยแดง และทั้งร่างยังคงสั่นไม่หยุด

เด็กสาวคนนี้มีรูปลักษณ์ถูกใจเขามาก แถมยังบริสุทธิ์อย่างคาดไม่ถึง พอนึกถึงตอนที่เธอเจ็บจนแทบทนไม่ไหว แต่กลับกัดริมฝีปากเงียบไม่ส่งเสียง เขาก็เกิดความหวั่นไหวขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

คังชียุนถอดเสื้อนอกเครื่องแบบของตัวเอง แล้วโยนไว้ข้างเธออย่างไม่ใส่ใจ

“ชื่ออะไร”

ฮันจีอึนตอบด้วยเสียงแหบพร่า “ฮันจีอึนค่ะ”

คังชียุนไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาพยักหน้า ก่อนหันหลังเดินจากไป

ด้านนอกประตู มีเด็กหนุ่มสองคนยืนเฝ้าอยู่

พอเห็นเขาออกมา ทั้งคู่ก็รีบยืดตัวตรง

“พี่ชียุน”

คังชียุนไม่ได้หยุดฝีเท้า

ตอนเดินผ่านทั้งสอง เขาสั่งเสียงเรียบไว้ประโยคหนึ่ง

“ตอนเธอกลับ คอยดูให้ดี”

“อย่าให้ตายล่ะ”

_____

(ผู้ดูแลคะ พระเอกกับนางเอกบรรลุนิติภาวะกันแล้วทั้งคู่ ขอความกรุณาด้วยค่ะ)

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป