“พี่หนิวหนิว”
ซูเหอขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ
“พวกเราเป็นพนักงานใหม่ เรื่องฟาร์มโลหิตเราไม่รู้อะไรเลยจริงๆ
วันนี้ที่ทำภารกิจสำเร็จได้ก็เพราะโชคช่วยล้วนๆ
แต่ยังต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน
ฉันแค่อยากถามพี่ว่า ฟาร์มของเราเป็นยังไงกันแน่
เราควรระวังอะไรบ้าง
มีอะไรที่คนใหม่อย่างพวกเราพลาดได้ง่ายๆ ไหม?”
ได้ยินคำถามของซูเหอ หนิวหนิวพยักหน้า ท่าทางเริ่มจริงจังขึ้น
เธอพิงอยู่กับเสาต้นหนึ่ง สองมือกอดอก คางเชิดขึ้นเล็กน้อย เข้าสู่สภาวะ “พนักงานรุ่นพี่ถ่ายทอดประสบการณ์”
“เรื่องพวกนี้เหรอ เออ แล้วก็ยังมีอะไรอีก ถามออกมาหมดเลย”
ซูเหอไม่พูดอ้อมค้อม โยนคำถามที่สำคัญที่สุดออกมาตรงๆ: “ถ้าพนักงานอย่างพวกเราทำภารกิจประจำวันไม่สำเร็จ จะเกิดอะไรขึ้น?”
ท่าทางที่กำลังเคี้ยวผลไม้วิญญาณลมของหนิวหนิวหยุดลงชั่วครู่
เธอเหลือบมองซูเหอ แววตานั้นมีความหมายเหมือนกำลังบอกว่า
“แกถามคำถามที่ดีนัก” แล้วก็เคี้ยวต่ออีกสองที กลืนเนื้อผลไม้ลงคอ
“เคี้ยวเคี้ยวเคี้ยว...อืม...”
หนิวหนิวเลียรสบนริมฝีปาก น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงอากาศวันนี้
“ฟาร์มโลหิตไม่เลี้ยงคนไร้ค่า พนักงานที่ทำภารกิจไม่สำเร็จ แสดงว่าแกไม่มีค่าสำหรับฟาร์ม ของที่ไม่มีค่า จะเก็บไว้ทำไม?”
นิ้วของซูเหอกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“จะถูกจัดการทิ้งโดยตรง”
หนิวหนิวทำท่าชี้ไปที่คอตัวเอง ฉับไวและเด็ดขาด “แล้วส่งไปที่เขตเพาะปลูกเป็นปุ๋ยรองพื้น