ตอนนี้หนิวหนิวกำลังตักข้าวให้พนักงานคนถัดไปอยู่พอดี
เธอคล่องแคล่วว่องไว สีหน้าเรียบเฉย ต่างจากตอนคุยกับซูเหอที่ยิ้มแย้มราวกับคนละคน
ซูเหอรู้ดีว่า คำชมที่เธอพูดออกไปเมื่อครู่ บางทีอาจไม่ได้เป็นแค่ “คำพูดเพราะๆ” สำหรับหนิวหนิว
ดูจากปฏิกิริยาของหนิวหนิวสิ
ความดีใจแบบถูกแทงจุดอ่อน ความตื่นเต้นแบบ “เธอเป็นคนแรกที่ชมเรา”
แสดงว่าชีวิตของเธอในฟาร์มโลหิตคงไม่ได้ดีนัก
บางทีในโลกของพวกคนหัววัว หนิวหนิวอาจไม่ใช่ตัวที่ใครให้ความสำคัญ
บางทีความงามของเธออาจไม่เคยมีใครยอมรับ
บางทีความรู้สึกแบบ “มีคนต้องการตัวเรา” อาจเป็นของหายากสำหรับเธอ
ซูเหอใช้ส้อมจิ้มอาหารในจาน สมองหมุนอย่างรวดเร็ว
เธอต้องการข้อมูล
ข้อมูลเกี่ยวกับฟาร์มโลหิตแห่งนี้
ส่วนหนิวหนิว พี่สาวคนหัววัวที่พอใจง่าย กระหายการถูกมอง และเริ่มมีความรู้สึกดีๆ กับเธอไปแล้ว นี่คือช่องโหว่ที่ดีที่สุด
ซูเหอกินเสร็จ ก็เดินกลับมาที่ช่องจ่ายอาหารอีกครั้ง
“พี่หนิวหนิว”
เสียงของเธอไม่ดังนัก พอให้หนิวหนิวได้ยินชัด น้ำเสียงแฝงความสนิทสนมพอเหมาะและกลิ่นอายของการขอความช่วยเหลือเล็กน้อย
“ฉันเพิ่งมาทำงานที่นี่ ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรหลายอย่าง
วันนี้ทำภารกิจสำเร็จแล้ว แต่ก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี กลัวทำไม่ดี“
หนิวหนิวหันหน้ามามองซูเหอ
ซูเหอพูดต่อ “โชคดีที่พี่หนิวหนิวตักข้าวให้ฉันเยอะขนาดนี้ ฉันกินอิ่มแล้วรู้สึกมีแรงขึ้นมาเยอะเลย
ตอนแรกที่มาถึงก็ยังกังวลอยู่ แต่มีพี่หนิวหนิวคอยดูแลแบบนี้ ฉันรู้สึกอบอุ่นใจจริงๆ“