ซูเหอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปิดฝาออก
เสียงซ่า ๆ นั้นดังขึ้นเป็นสิบเท่าในพริบตา ราวกับมีเท้าเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกำลังไต่คลานอยู่
กลิ่นของแมลงปนกับกลิ่นดิน ใบไม้เน่า และกลิ่นแปลก ๆ ของโปรตีนที่เน่าเสียพุ่งตรงเข้าโพรงจมูก
ซูเหอกัดฟัน แล้วยื่นมือเข้าไปคว้าขึ้นมาหนึ่งกำ
แมลงดิ้นยุกยิกอยู่ในฝ่ามือของเธอ เท้าเล็กจิ๋วไต่ไปมาบนผิว รู้สึกเสียว ๆ ซ่า ๆ ราวกับกำเส้นสปาเกตตีเปียกเหนียวที่ยังมีชีวิตอยู่
ซูเหอ: ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
ก็คิดซะว่าเป็นแมงกะพรุนอะไรทำนองนั้นแล้วกัน อืม กินได้
เธอฝืนกลั้นแรงอยากสะบัดแมลงทั้งกำทิ้งไป แล้วใส่พวกมันลงในครกหินที่ใช้สำหรับตำโดยเฉพาะ
สากไม้กำอยู่ในมือ หนักอึ้ง
ซูเหอยกสากไม้ขึ้น เล็งไปที่หนอนข้าวสารสีชมพูที่ยังดิ้นอยู่ในครกหิน
แล้วตำลงไปสุดแรง
“พลั่ก”
เสียงอู้อี้ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
มีบางอย่างแตกออก
“อ้วก~”
อืม คนที่อ้วกไม่ใช่ซูเหอ
ซูเหอมองหยุนไห่ที่ทำเสียงแห้งอ้วกอย่างจนปัญญา
จะเอายังไง?
หยุนไห่มองซูเหอด้วยท่าทางนับถือแบบว่า เธอนี่สุดยอดจริง ๆ
ซูเหอไม่หยุด
หนึ่งที สองที สามที
แล้วในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวเธออย่างกะทันหัน
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นซูเหอ สังหารมอนสเตอร์ Lv.0 · หนอนข้าวสารสีชมพู ได้รับค่าประสบการณ์ +0.1!]
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นซูเหอ สังหารมอนสเตอร์ Lv.0 · หนอนข้าวสารสีชมพู ได้รับค่าประสบการณ์ +0.1!]
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นซูเหอ สังหารมอนสเตอร์ Lv.0 · หนอนข้าวสารสีชมพู ได้รับค่าประสบการณ์ +0.1!]