ซูเหอต้องเอาอาหารสัตว์หม้อนี้ไปป้อนให้พวกมันก่อน แล้วค่อยกลับมาทำต่อ
ไม่ใช่ว่าเธอร้อนใจหรอก แต่สายตาของพวกเม่นนั่นเริ่มดูไม่ชอบมาพากลแล้ว
เม่นเขี้ยวเหล็กตัวใหญ่เท่าช้างเจ็ดแปดสิบตัวพร้อมใจกันจ้องเธอเขม็ง
หรือจะว่าจ้องข้าวหมูที่เธอทำก็ได้
รูม่านตาแนวตั้งเบิกกว้าง น้ำลายย้อยเป็นสายยาวเหนียวหนืดลงมาจากซอกงาเขี้ยว เปล่งประกายเปียกวาวใต้แสงไฟ
เม่นบางตัวเริ่มใช้กีบหน้าตะกุยพื้นอย่างอยู่ไม่สุข
ฟางแห้งบนพื้นถูกตะกุยกระเด็นกระจายไปทั่ว เผยให้เห็นดินแข็งด้านล่าง
ซูเหอไม่สงสัยเลยว่า ถ้าเธอยังอืดอาดต่อไป เม่นพวกนี้จะพุ่งเข้ามาชนเธอทันที
ถ้าโดนมันพุ่งชนเข้าเต็มแรงล่ะก็ ก็ไม่ต่างอะไรกับไปส่งตัวตาย
“ไปเถอะ ป้อนก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
จากนั้นเธอก็ใช้สองมือจับหูหม้อเหล็ก สูดหายใจลึก ออกแรงยกขึ้น แล้วก้าวเท้าอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปยังฟาร์มเลี้ยงสัตว์
หนึ่งเมตร
สองเมตร
สามเมตร
ซูเหอถือหม้อเดินเข้าไปในฟาร์มเลี้ยงสัตว์
ฝูงเม่นเขี้ยวเหล็กพร้อมใจกันถอยหลังไปหนึ่งก้าวในวินาทีที่เธอเข้าใกล้
ซูเหอชะงักไปครู่หนึ่ง
เดิมทีเธอคิดว่าพอตัวเองถืออาหารเดินเข้ามา เจ้าตัวใหญ่พวกนี้จะกรูกันเข้ามา ท่วมทับเธอเหมือนฝูงซอมบี้ล้อมเมือง
แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามเลย
พวกมันถอยออกไป เปิดทางแคบ ๆ ไว้ระหว่างซูเหอกับรางอาหาร
แสงในรูม่านตาแนวตั้งนั้นยังร้อนแรง น้ำลายก็ยังไหลไม่หยุด แต่ร่างกายของพวกมันกลับถอยห่าง
ซูเหอเข้าใจได้ในไม่ช้า ว่าไม่ใช่เพราะกลัวเธอ แต่เพราะกลัวไปชนหม้อจนพัง กลัวอาหารในหม้อหก