ใครจะไปทำงานพิเศษในดันเจี้ยนมรณะกันล่ะ?

ตอนที่ 25 ป้อนอาหาร อิ่มท้อง นอนหลับ

6 นาที· 1.4K คำ

ซูเหอต้องเอาอาหารสัตว์หม้อนี้ไปป้อนให้พวกมันก่อน แล้วค่อยกลับมาทำต่อ

ไม่ใช่ว่าเธอร้อนใจหรอก แต่สายตาของพวกเม่นนั่นเริ่มดูไม่ชอบมาพากลแล้ว

เม่นเขี้ยวเหล็กตัวใหญ่เท่าช้างเจ็ดแปดสิบตัวพร้อมใจกันจ้องเธอเขม็ง

หรือจะว่าจ้องข้าวหมูที่เธอทำก็ได้

รูม่านตาแนวตั้งเบิกกว้าง น้ำลายย้อยเป็นสายยาวเหนียวหนืดลงมาจากซอกงาเขี้ยว เปล่งประกายเปียกวาวใต้แสงไฟ

เม่นบางตัวเริ่มใช้กีบหน้าตะกุยพื้นอย่างอยู่ไม่สุข

ฟางแห้งบนพื้นถูกตะกุยกระเด็นกระจายไปทั่ว เผยให้เห็นดินแข็งด้านล่าง

ซูเหอไม่สงสัยเลยว่า ถ้าเธอยังอืดอาดต่อไป เม่นพวกนี้จะพุ่งเข้ามาชนเธอทันที

ถ้าโดนมันพุ่งชนเข้าเต็มแรงล่ะก็ ก็ไม่ต่างอะไรกับไปส่งตัวตาย

“ไปเถอะ ป้อนก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

จากนั้นเธอก็ใช้สองมือจับหูหม้อเหล็ก สูดหายใจลึก ออกแรงยกขึ้น แล้วก้าวเท้าอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปยังฟาร์มเลี้ยงสัตว์

หนึ่งเมตร

สองเมตร

สามเมตร

ซูเหอถือหม้อเดินเข้าไปในฟาร์มเลี้ยงสัตว์

ฝูงเม่นเขี้ยวเหล็กพร้อมใจกันถอยหลังไปหนึ่งก้าวในวินาทีที่เธอเข้าใกล้

ซูเหอชะงักไปครู่หนึ่ง

เดิมทีเธอคิดว่าพอตัวเองถืออาหารเดินเข้ามา เจ้าตัวใหญ่พวกนี้จะกรูกันเข้ามา ท่วมทับเธอเหมือนฝูงซอมบี้ล้อมเมือง

แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามเลย

พวกมันถอยออกไป เปิดทางแคบ ๆ ไว้ระหว่างซูเหอกับรางอาหาร

แสงในรูม่านตาแนวตั้งนั้นยังร้อนแรง น้ำลายก็ยังไหลไม่หยุด แต่ร่างกายของพวกมันกลับถอยห่าง

ซูเหอเข้าใจได้ในไม่ช้า ว่าไม่ใช่เพราะกลัวเธอ แต่เพราะกลัวไปชนหม้อจนพัง กลัวอาหารในหม้อหก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป