นอกจากเตียงแล้ว ในห้องมีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งที่วางอุปกรณ์สื่อสารอยู่ หีบเก็บของระดับต่ำอีกใบ ภายในมีทรัพยากรสามอย่างที่เสิ่นหลีอันเพิ่งนำออกมา—
แหวน ปิ่นผมสีทองที่เพื่อนร่วมทีมให้มา และบัตรผ่านประตูใบนั้น
อุปกรณ์สื่อสารดูเหมือนแล็ปท็อป เชื่อมต่อกับศูนย์กลางโซเชียลของโลกใบนี้โดยตรง
เสิ่นหลีอันมึนหัวมาก พักอยู่พักใหญ่กว่าจะฟื้นตัว
หีบเก็บของมีขีดจำกัดในการเก็บทรัพยากร 80 หน่วย ราคาของทุกอย่างแสดงอยู่ในหน้าต่างลอย และมีตัวเลือก «ลงขายในตลาด»
ส่วนเงินที่เธอมีติดตัวตอนนี้คือ—เหรียญเอาชีวิตรอด 0 เหรียญ สินทรัพย์ 5.3 ล้าน
เมื่อเห็นทรัพยากรสีแดงอีกสองชิ้น เธอก็ตัดสินใจขายปิ่นผมสีทองชิ้นเล็กทันที
การลงขายในตลาดไม่ต้องวางเงินมัดจำ แต่จะถูกหักค่าธรรมเนียม 5%
ดูเหมือนตอนนี้ของชิ้นนี้จะมีราคาสูงกว่าปกติ แพงกว่าราคาเฉลี่ย 102,200 ไปอีก 20,000 ทำให้เสิ่นหลีอันได้กำไรไปอย่างไม่คาดคิด
ได้เงินมา 116,090 เหรียญเอาชีวิตรอด
ในที่สุดก็มีเงินจ่ายค่าเน็ตแล้ว
【เหรียญเอาชีวิตรอด -5,000 เหรียญ ยอดคงเหลือ: 111,090 เหรียญ】
【ปลดล็อกสิทธิ์ใช้งานเครือข่ายสื่อสาร 7 วัน】
ในตลาดมีของทุกอย่าง ทั้งอาหาร เสื้อผ้า ที่พัก และการเดินทาง ไม่มีขาด ข้าวกล่องถูกที่สุดราคา 500 เหรียญเอาชีวิตรอด ส่วนการเข้าร่วมภารกิจหนึ่งครั้ง อย่างน้อยต้องจ่ายค่า «ถอนตัว» ไปกลับ 20,000 เหรียญ
ยังไม่รวมอุปกรณ์ที่สายลับต้องเตรียมไปใช้ในภารกิจ ไม่ว่าจะเป็นอาวุธหรือเกราะ
เธอหิวมานานแล้ว เสิ่นหลีอันจึงซื้อเบนโตะอัปเกรดราคา 1,000 เหรียญเอาชีวิตรอดให้ตัวเอง พร้อมเปิดอุปกรณ์เข้าไปดูเว็บบอร์ดชุมชน
#บ้าเอ๊ย! เข้าแผนที่ปุ๊บก็โดนบอสฆ่าตายในพริบตา ใครมันจะไปสู้ไหววะ?#
#โดนซุ่มฆ่าก่อนถึงจุดถอนตัวทุกที ขอแช่งไอ้พวกสารเลวที่ไปดักรอให้ตายห่าให้หมด#
ยังอ่านได้ไม่กี่โพสต์ เบนโตะที่สั่งมาก็มาส่งแล้ว
หมูตุ๋นชิ้นเล็ก ๆ สองชิ้น ไข่ดาวหนึ่งฟอง แล้วก็ข้าวผัดแฮม
โดยรวมก็ธรรมดา รสชาติคล้ายโรงอาหารโรงเรียน
เสิ่นหลีอันกินไปพลาง พยายามค้นหา «คู่มือมือใหม่» ท่ามกลางกระทู้มากมายมหาศาล
#เจอมือใหม่แล้ว อัตราดรอปดีชะมัด ฝีมือกากสุด ๆ แต่ดันได้ของที่อยากได้ที่สุด#
#รับพามือใหม่ ฟรี จ่ายรายวัน รับประกันถอนตัว ขอแค่ทรัพยากร 80%#
#จะอ้วกแล้วทุกคน เพื่อนร่วมทีมเป็นมือใหม่ฝีมือห่วย ลากพวกเราสองคนตายยกคู่#
เสิ่นหลีอัน: …เอาเถอะ ดูท่าจะไม่มีคนใจดีมาสรุปข้อมูลให้สินะ
บ้าจริง รู้สึกว่าเงิน 5,000 เหรียญเอาชีวิตรอดที่จ่ายไปไม่คุ้มเลยสักนิด!
เธอลองดูในตลาด แล้วพบว่า «บ้านมือใหม่» ที่พักอยู่ตอนนี้ราคา 2,000 เหรียญเอาชีวิตรอดต่อวัน เป็นบ้านที่ถูกที่สุดแล้ว
พูดอีกอย่างคือ ถ้าอยากใช้ชีวิตในโลกนี้อย่างมีศักดิ์ศรี ทุกวันต้องจ่ายค่ากินอยู่ประจำ 3,000–5,000 เหรียญเอาชีวิตรอด และยังต้องเหลือเงินในมือไว้จ่ายค่าภารกิจอย่างน้อยหนึ่งครั้งด้วย
【จำนวนภารกิจที่เหลือสำหรับวันนี้: 2】
จะไปทำภารกิจอีกไหม?
แน่นอนอยู่แล้ว
【รับภารกิจสำเร็จ ตรวจพบว่าอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ ภารกิจครั้งนี้จะเป็นภารกิจทั่วไป ค่าเดินทางลดลง 100%】
เสิ่นหลีอัน: !
มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ?
แต่ก็จริง มือใหม่ไม่มีเงินอยู่แล้ว ถ้าเริ่มมาก็ถอนตัวไม่สำเร็จอีก งั้นรอวันตายไปเลยดีกว่า
หลังรับภารกิจ หมวกกันน็อกหน้าตาธรรมดาใบหนึ่งก็เด้งออกมาจากหีบเก็บของ
หีบเก็บของเชื่อมกับตลาดระบบ นี่คงเป็นอุปกรณ์ที่ต้องใช้ตอนทำภารกิจ
เสิ่นหลีอันสวมหมวกกันน็อก วินาทีถัดมา ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนฉับพลัน กลายเป็นภายในห้องโดยสารเครื่องบินที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
«เวลาเหลือน้อย ภารกิจหนักหนา เฮลิคอปเตอร์ที่จุดถอนตัวจะรอพวกคุณแค่ 1 ชั่วโมง ทุกคนต้องรีบดำเนินการให้ทันเวลา»
แม้แต่บทพูดยังฟังคุ้นหูขนาดนี้
บ้าเอ๊ย นั่นมันหมวกเสมือนจริงหรอกเหรอ?
เสิ่นหลีอันเพิ่งนึกขึ้นได้ เธอก้มลงมองก็พบว่าครั้งนี้ไม่ได้สวมอุปกรณ์อะไรเลย ใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นชุดนักเรียนก็เข้ามาแล้ว
ตรงข้ามมีเพื่อนร่วมทีมผู้ชายสองคน คนหนึ่งเห็นเธอแล้วสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน ส่วนอีกคนกลับดูสนอกสนใจ แต่สายตาทำให้รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย
«น้องสาว ขาดเงินซื้ออุปกรณ์ก่อนเข้าภารกิจเหรอ? แลกช่องทางติดต่อส่วนตัวกันไหม? พี่พาไป รับรองว่าถอนตัวได้ทุกตา»
พอลงถึงพื้น เพื่อนร่วมทีมหมายเลข 1 ก็เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ส่วนหมายเลข 2 กลับเข้ามาใกล้เสิ่นหลีอันอย่างไร้มารยาทสุด ๆ
«ไม่เป็นไร ขอบคุณ»
ถอนตัวได้ก็ดี แต่ถ้าถอนไม่ได้ก็ยังหาเงินได้ ทรัพยากรมูลค่าสูงเก็บไว้ในถุงนิรภัย จะถอนตัวหรือไม่ก็ไม่สำคัญ
หมายเลข 2 ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดหลังถูกปฏิเสธ เขาเดินตามเสิ่นหลีอันไป ไม่ว่าเธอจะค้นภาชนะไหนก็เข้าไปค้นด้วย แล้วแย่งของสีฟ้ากับสีเขียวที่หาเจอไปหมด
ยังจงใจหยิบของมาอวดตรงหน้าเธออีก
【สีฟ้า · ปากกาอิเล็กทรอนิกส์ (1 ช่อง): ราคาประเมิน 7,887
คำอธิบาย: ปากกาอิเล็กทรอนิกส์ที่แบตหมด บางทีชาร์จไฟแล้วอาจใช้ได้?】
【สีฟ้า · จานสี (4 ช่อง): ราคาประเมิน 19,888
คำอธิบาย: จานสีไม้ของจิตรกรนิรนาม จึงไม่มีมูลค่าเพิ่ม】
«ตานี้อัตราดรอปสูงจริง ๆ แค่ของสีเขียวเยอะก็ว่าแล้ว ยังมีของสีฟ้าอีกตั้งเยอะ ว่าไหม หมายเลข 3?»
เสิ่นหลีอัน: ขี้เกียจด่า
ที่แท้อัตราดรอปปกติก็เป็นแบบนี้เองเหรอ ค้นภาชนะตั้งเยอะ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของสีทองสักชิ้น
ตอนภารกิจรอบแรกที่เธอเจอของสีแดงมูลค่าสูงตั้งสองชิ้น ถือว่าโชคดีสุด ๆ จริง ๆ
【สีม่วง · สร้อยคอชุบทอง (2 ช่อง): ราคาประเมิน 23,800
คำอธิบาย: บางคนก็เหมือนสร้อยเส้นนี้ แค่ชุบทองไว้ด้านนอกชั้นหนึ่งก็คิดว่าตัวเองมีค่าแล้ว】
เมื่อครู่เสิ่นหลีอันเพิ่งเจอของสีม่วงในโต๊ะเครื่องแป้ง ยังไม่ทันได้หยิบขึ้นมา หมายเลข 2 ก็ฉวยไปก่อนแล้ว
«บ้าเอ๊ย เจ๋งชะมัด! แผนที่ภารกิจทั่วไปยังดรอปของสีม่วงได้ด้วย! ฮี่ ๆ สมกับเป็นฉัน โชคดีจริง ๆ!»
«ฉันเป็นคนเจอต่างหาก» มนุษย์เกลียดแมลงวันแมลงสาบแค่ไหน เสิ่นหลีอันก็เกลียดผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ มากเท่านั้น
อยู่ตำแหน่งหมายเลข 2 เหมือนกัน แต่เทียบกับพี่สาวผมทองที่เจอในตาแรกแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว
«เธอเจอแล้วไง? ใครเห็นว่าเธอเจอ ของอยู่ในมือใครก็เป็นของคนนั้น»
ผู้ชายคนนั้นไม่เพียงไม่ทบทวนพฤติกรรมตัวเอง ยังกลอกตามองเสิ่นหลีอันอีกด้วย
«จุ๊ ๆ มือไวก็ช่วยไม่ได้ ยัยหนูฝีมือห่วยก็ต้องฝึกให้เยอะ ๆ»
เมื่อเห็นหมายเลข 2 เดินจากไปอย่างลำพอง เสิ่นหลีอันก็ได้แต่กลืนความเจ็บใจลงคอ เลือกปิดปากเงียบ
เธอกำลังจะไปหาภาชนะใบต่อไป แต่บังเอิญสังเกตเห็นช่องลับในโต๊ะเครื่องแป้ง
พอเปิดออกดู
【สีแดง · เหรียญที่ระลึก (1 ช่อง): ราคาประเมิน 205,000
คำอธิบาย: คุณค่าที่แท้จริงของเงินตราอยู่ที่สันติสุขของยุคสมัยซึ่งมอบคุณค่าให้แก่มัน】
เสิ่นหลีอัน: !!!
ของสีแดงดรอปแล้ว!
ค้นภาชนะมาหลายสิบใบ ในที่สุดก็ได้เห็นสีที่คุ้นเคยอีกครั้ง
แม้จะมีมูลค่าไม่เท่าของสองชิ้นที่เธอได้ในตาก่อน แต่การได้เห็นของสวยหรูแบบนี้ก็ทำให้ใจเบิกบานอยู่ดี
บังเอิญเหลือเกิน จู่ ๆ ก็มีเสียงปืนดังปัง ๆ มาจากด้านหน้า หมายเลข 2 ล้มลงไปนอนแน่นิ่งทันที
โอ้โฮ เรื่องดีสองต่อเลยแฮะ
«ซวยแล้ว บนดาดฟ้ามีคนดักซุ่มอยู่ หมายเลข 3 รีบมาช่วยพยุงฉันหน่อย»
หมายเลข 1 เดินไปไกลแล้ว อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร คนที่ใกล้ที่สุดมีแค่เสิ่นหลีอัน
«ทำไมฉันต้องช่วย? เพราะนายจงใจแย่งทรัพยากรฉันมาตลอดทางงั้นเหรอ?»
«ขอโทษ ๆ หมายเลข 3 มาช่วยฉันที ช่วยแล้วฉันจะคืนของสีม่วงให้»
เสิ่นหลีอันเดินผ่านหมายเลข 2 ไปไกล ๆ เหมือนตอนที่เธอเดินผ่านกล่องของเพื่อนร่วมทีมสองคนนั้นในภารกิจรอบแรก
สิ่งที่ต่างกันคือ เธอหยิบเหรียญที่ระลึกแวววาวในถุงนิรภัยออกมาให้เจ้าหมอนั่นที่ล้มอยู่ดูแวบหนึ่ง
«แค่ของสีม่วงเอง เก็บไว้ซื้อโลงให้ตัวเองเถอะ» ล้อเล่นน่า ขนาดกับระเบิดยังโดนเหยียบแล้ว ถ้าเธอเข้าไปช่วยต่างหากถึงจะเรียกว่ารนหาที่ตาย
«ไอ้เวร ทำไมเธอถึงได้ของสีแดงชิ้นใหญ่ล่ะ! กลับมา! นังสารเลวที่ไม่ช่วยเพื่อนร่วมทีม ขอให้มึงตายห่า—»
เสิ่นหลีอันอ้อมไปตามถนนสายใหญ่ที่หมายเลข 2 เดินมาอย่างสบายใจ แล้วเลือกใช้ทางเล็กมืด ๆ เดินผ่านสวนไปได้อย่างราบรื่น
ตรงไปจนเจอผู้เล่นหมายเลข 1
ก็คือพี่ชายที่ทำหน้าเหม็นเบื่อตั้งแต่เห็นเธอตอนเริ่มเกมนั่นเอง
«อีกคนล่ะ?»
เสิ่นหลีอันชี้ไปยังศพของเพื่อนร่วมทีมหมายเลข 2 ที่อยู่ไกลลิบด้านหลัง «อยู่ตรงนั้น โดนคนบนดาดฟ้ายิง»
หมายเลข 1: …