ในห้องพักนักแข่ง
ซ่งลี่ซินและอีกสองคนมีสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
ไม่เห็นจะสนุกอย่างนี้เลยนะ!
การแข่งยังไม่ทันเริ่ม ก็คิดกันแล้วว่าจะแบกถ้วยรางวัลกลับบ้านยังไง?
เกินไปแล้ว!
แต่ว่า พวกเขาทั้งสามก็พูดอะไรโต้แย้งไม่ออกเลยสักคำ...
ซูโม่แข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ แข็งแกร่งจนพวกเขาสิ้นหวัง
...
ในห้องไลฟ์ออนไลน์
"อีกเก้านาที เริ่มเร็ว ๆ เถอะ!"
"ลุ้นมากเลย ซูโม่ต้องเป็นแชมป์แน่ ๆ"
"ฉันมาดูท่านปรมาจารย์จางเกอ สู้ ๆ โอริกี้!"
"ซูโม่เทพมากจริง ๆ ไขข้อสันนิษฐานทางคณิตศาสตร์ไปอีกหนึ่ง ป้ายสีเซี่ยกั๋วของเราจริง ๆ"
"ท่านปรมาจารย์เจ๋งที่สุด สู้ ๆ!"
...
หอพัก 403
จ้าวเทียน: "พวกนายสองคนเสร็จยัง ไลฟ์ใกล้เริ่มแล้วนะ"
หวังเย่: "อย่าเพิ่งรีบ อุปกรณ์ต้องจัดให้พร้อม ไม่งั้นเดี๋ยวจะฉลองยังไง?"
จางเสี่ยวชวน: "ฉันว่าเถียงถูกนะ!"
กลายเป็นว่า หวังเย่กับจางเสี่ยวชวนสองคน ไม่รู้ไปเอาลูกโป่งมาจากไหนตั้งเยอะแยะ กำลังใช้ปั๊มเป่าลมอยู่
ทั้งสองคนยุ่งจนหัวหมุน
ฉากนี้ ทำเอาจ้าวเทียนเห็นแล้วหนังตากระตุก
"ฉันว่าพวกนายพอ ๆ กันเถอะ ไม่ใช่เด็กผู้หญิงสักหน่อย จะมาเล่นอะไรหวานแหววพวกนี้ทำไม?"
"เชอะ!"
หวังเย่มองจ้าวเทียนอย่างดูถูก "นี่นายไม่รู้แล้วล่ะสิ?"
จางเสี่ยวชวนรีบเสริมต่อทันที "เดี๋ยวเราดูไลฟ์กัน พอดีใจก็หยิบสองลูกนั้น"
"หยิบสองลูกทำอะไร?"
จ้าวเทียนถามอย่างไม่เข้าใจ "เป็นเชียร์ลีดเดอร์? แต่ว่า เจ้านายก็ไม่เห็นนี่!"
หวังเย่หยิบเข็มออกมาอย่างหมั่นไส้ "ใครบอกให้เป็นเชียร์ลีดเดอร์?"