"ดังนั้น แชมป์วันนี้ ต้องเป็นของฉันเท่านั้น!"
น้ำเสียงเรียบเฉยที่สุด กลับพูดประโยคที่หยิ่งผยองที่สุดออกมา
นี่คือซูโม่!
นอกจากเขาแล้ว เกรงว่าคงไม่มีใครกล้าพูดอะไรแบบนี้อีก
เหยียนจิ่วซียิ้มหวาน ดวงตายิ้มโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ดูดีจนหาที่ติมิได้
อีกสามคนก็ถูกคำพูดของซูโม่ทำให้อึ้งไปเช่นกัน
หยิ่งผยองงั้นเหรอ?
พวกเขาไม่คิดอย่างนั้น!
คนที่ไม่มีฝีมือ พูดประโยคนี้สิถึงจะเรียกว่าหยิ่งผยอง
ส่วนคนที่มีฝีมือ นั่นคือการแสดงออกถึงความมั่นใจ
สำหรับคำถามว่าซูโม่เป็นแบบไหน ในใจของทั้งสามคนรู้ดีแก่ใจ
"ฮ่าฮ่า ฉันตั้งตารอผลงานของน้องเอ๊ยในวันนี้เลย บอกตามตรง ฉันเตรียมยาหัวใจฉุกเฉินไว้พร้อมแล้ว"
คำพูดเดียวของจางเกอ ทำให้ในออฟฟิศมีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา
……
ห้องพักนักแข่ง
"เพื่อน วันนี้เตรียมตัวมาเป็นไงบ้าง?"
ฉีเฮ่าหลินนั่งลงข้างซ่งลี่ซิน ถามด้วยความสงสัย
คนที่มาถึงรอบสี่คนสุดท้ายได้ ล้วนเป็นอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงไม่น้อย ดังนั้นพวกเขาจึงรู้จักกันหมดโดยพื้นฐาน
ซินเย่าฮุย นักแข่งอีกคนหนึ่งเห็นดังนั้น ก็เดินเข้ามาเช่นกัน
"พี่ซ่ง วันนี้ต้องดูพี่แล้วล่ะ ผมกับพี่ฉีเกรงว่าจะหมดหวังเสียแล้ว"
ซินเย่าฮุยยิ้มแห้งๆ ส่วนฉีเฮ่าหลินที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าตาม
ความสามารถของซ่งลี่ซิน แข็งแกร่งกว่าพวกเขาสองคนจริงๆ
ส่วนคำพูดของทั้งสองคน ซ่งลี่ซินก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มแห้งๆ
"พวกนายอย่าคาดหวังในตัวฉันมากเกินไปเลย ถ้าฉันต้องเจอกับซูโม่ล่ะก็ มีความมั่นใจไม่ถึงเสี้ยวเดียวด้วยซ้ำ"
ซินเย่าฮุยและฉีเฮ่าหลินได้ฟัง ก็เงียบไปชั่วครู่