“นี่...”
คำพูดของฟางจิ่นเหนียนทำให้ทุกคนชะงักไปเล็กน้อย
ถึงกับมีคนพึมพำว่า “คำพูดนี้มีเหตุผล!”
“ฟังดูไม่มีอะไรผิดนี่นา”
ขณะนี้ เมื่อเห็นแม่ทัพจ้าวถูกทำร้าย ทหารรักษาพระราชวังที่เฝ้าประตูก็ไม่รู้ว่าควรจับกุมฟางจิ่นเหนียนหรือไม่ เพราะแม่ทัพจ้าวย่อมแข็งแกร่งกว่าทหารสามัญอย่างพวกเขา
พวกเขาได้แต่จับจ้องเยี่ยจิ่นเหนียน ไม่กล้าเข้ามาแม้แต่น้อย
ท่าทีของพวกเขาทำให้ชุยอิ่งเซียวแทบคลุ้มคลั่ง นางตวาดเสียงต่ำ “พวกเจ้ายังยืนงงอะไรอยู่? รีบเข้าไปจับเขาสิ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าฟางจิ่นเหนียนจะกล้าให้บ่าวไพร่ลงมือกับพวกเจ้า! พวกเจ้าเป็นถึงทหารรักษาพระราชวัง หากลงมือกับพวกเจ้า ก็ไม่ต่างจากก่อกบฏ!”
แม้ชุยอิ่งเซียวจะเอ่ยเช่นนั้น ทหารรักษาพระราชวังก็ยังลังเล ไม่รู้ว่าควรเข้าไปหรือไม่
ในเวลานี้ ฟางจิ่นเหนียนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ชุยอิ่งเซียว แม้เจ้าจะเป็นองค์หญิง แต่ก็สั่งการทหารรักษาพระราชวังไม่ได้ หากเจ้าสั่งพวกเขาได้ ก็เท่ากับล้ำเส้นไปดึงพวกเขามาเป็นพวก ผู้คนจะคิดว่าเจ้าหมายชิงบัลลังก์ขึ้นเป็นราชินี กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากพวกเขาขยับ ข้าก็สามารถกำจัดคนใกล้ชิดกษัตริย์ในนามพิทักษ์ราชสำนัก แล้วสังหารเจ้าก่อนรายงานทีหลังได้ อยากลองดูหรือไม่?”
ฟางจิ่นเหนียนกล่าวจบก็แสยะยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำให้ชุยอิ่งเซียวขนลุกเกรียว
บัดซบ!
เมื่อเขาพูดเช่นนั้น เหล่าขุนนางรอบข้างต่างตกตะลึง ข้อหาที่ฟางจิ่นเหนียนยัดเยียดให้ผู้อื่นนั้นหนักหนาไม่น้อย
ชุยอิ่งเซียวรีบแก้ตัว “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเสียหน่อย! เจ้าอย่าพูดเหลวไหล!”
นางรู้แล้วว่าฟางจิ่นเหนียนน่ากลัวเพียงใด! นางกลัวจริง ๆ ว่าฟางจิ่นเหนียนจะลงมือสังหาร เพราะเมื่อลองคิดดูให้ดี คำพูดของเขาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง
นางเป็นเพียงองค์หญิง ไม่มีสิทธิ์สั่งการทหารรักษาพระราชวังให้ทำงานจริง ๆ
ทหารรักษาพระราชวังจะลงมือได้ก็ต่อเมื่อนางตกอยู่ในอันตราย หรือมีคนตาบอดมาสร้างเรื่องหน้าประตูวัง