“อ้า... เจ้า... เจ้า...”
ภาพตรงหน้าทำให้ชุยอิ่งเซียวตกใจจนทรุดนั่งลงกับพื้น แทบจะฉี่ราดด้วยความกลัว!
นางกินดีอยู่ดีมาตั้งแต่เล็ก เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เสียที่ไหน
ภาพนี้น่าสยดสยองกว่าตอนเหลียวจื่อเจี๋ยถูกหักแขนขาและตอนถูกตอนเสียอีก เป็นสิบเท่าร้อยเท่า
อีกทั้งฟางจิ่นเหนียนกล้าลงมือได้อย่างไร?
ขันทีไห่เป็นหนึ่งในขันทีไม่กี่คนที่คอยรับใช้ใกล้ชิดเสด็จพ่อ นับว่าเป็นคนของเสด็จพ่อแท้ ๆ แต่เขากลับไม่พูดพร่ำทำเพลงสักคำ เพียงสั่งให้บ่าวชักดาบฟันฉับ!
ระหว่างที่ทุกคนยังตกตะลึง ฟางจิ่นเหนียนก็เอ่ยขึ้น
“ข้าคือโหวพิทักษ์เหนือ ส่วนเขาเป็นเพียงขันทีคนหนึ่ง กลับคิดล่วงเกินผู้บังคับบัญชา หมายสังหารข้า สมควรถูกประหาร”
ฟางจิ่นเหนียนไพล่มือไว้ด้านหลัง แสงรุ่งอรุณสาดลงบนร่างเขาพอดี ขับให้ดูราวกับบุตรแห่งเทพ
ชุยอิ่งเซียวถึงกับมองจนเหม่อลอย
นางไม่เคยเห็นฟางจิ่นเหนียนสง่างามและโอหังถึงเพียงนี้มาก่อน
แต่... บัดซบ ฟางจิ่นเหนียนสมควรตายจริง ๆ!
นางต้องฆ่าฟางจิ่นเหนียนให้ได้
ทันใดนั้น ร่างนางสั่นสะท้าน แล้วก็เห็นฟางจิ่นเหนียนเผยรอยยิ้มชั่วร้ายให้นาง
รอยยิ้มนั้นราวกับกำลังบอกว่า ถึงตาเจ้าแล้ว!
ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นางตาพร่า ก่อนจะหมดสติไปทันที
“เอ๊ะ หมดสติไปแล้วหรือ?”
ฟางจิ่นเหนียนพูดไม่ออก เขาแค่แค่นยิ้มเท่านั้น เหตุใดสตรีผู้นี้ถึงเป็นลมไปได้?
เขาส่ายหน้า ก่อนจะยกชุยอิ่งเซียวพาดบ่าแล้วเดินออกไป ถึงเวลาไปวังหลวงแล้ว
เวลานี้ ชวีเหรินถูคุกเข่าข้างหนึ่ง เอ่ยเตือนว่า “ท่านโหวจะไปวังหลวงจริงหรือขอรับ? โปรดอภัยที่ข้าน้อยพูดตรง ๆ วังหลวงไปไม่ได้ บางทีอาจมีอันตราย!”
ฟางจิ่นเหนียนกลับตอบอย่างเรียบเฉยว่า “ตราบใดที่มีของในกล่องนี้ การไปวังหลวงคราวนี้ข้าก็ไม่มีทางเป็นฝ่ายผิด เมื่อข้าไม่ผิด ประกอบกับกองทัพหกแสนนายของพี่หญิงใหญ่ ข้าย่อมกลับมาได้อย่างปลอดภัย อีกอย่าง คนผู้นั้นไม่มีทางใช้วิธีโง่เขลาเช่นนี้มาสังหารข้า”