จากนั้นเธอก็เริ่มเล่าว่ารู้ได้อย่างไรว่าตัวเองออกไปไม่ได้
“เมื่อสองวันก่อน ฉันจับทีมกับผู้เข้าแข่งขันหญิงจากประเทศกิมจิคนหนึ่งที่ถูกทอดทิ้ง แล้วพวกเราก็เจอสัตว์ประหลาดระดับสองฝูงหนึ่ง ชื่อเอ้อไซ่เหวินซาจง อืม... มันเป็นหนอนเนื้อสีแดงฉานฝูงหนึ่ง คล้ายไส้เดือน แต่ตัวใหญ่กว่าไส้เดือนมาก แถมยังเลื้อยเร็วมากด้วย มันดูดเลือดโดยเฉพาะ ฆ่ายากสุด ๆ เว้นแต่จะทุบจนเละ ไม่อย่างนั้นขอแค่ยังเหลือร่างกายสักชิ้นเล็ก ๆ ก็ไม่ตาย ตอนนั้นผู้เข้าแข่งขันหญิงจากประเทศกิมจิคนนั้นถูกเศษร่างเอ้อไซ่เหวินซาจงที่กระสุนยิงกระเด็นไปดูดจนกลายเป็นศพแห้ง!”
พอพูดถึงตรงนี้ จูเยี่ยนเยี่ยนก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ “หลังจากนั้นฉันกลัวว่าจะมีชะตากรรมเหมือนผู้เข้าแข่งขันหญิงคนนั้น ก็เลยวิ่งหนีสุดชีวิต วิ่งไปวิ่งมาก็เข้ามาที่นี่ พวกเอ้อไซ่เหวินซาจงก็ไม่ได้ตามมา ตอนนั้นฉันยังดีใจที่รอดตายมาได้ ใครจะรู้ว่ากลับออกไปไม่ได้ ไม่ว่าจะเดินยังไง สุดท้ายก็กลับมาที่เดิม ฉันทั้งร้อนใจทั้งลนลาน พยายามหาทางออกไม่หยุด ลองทุกวิธีแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล สุดท้ายน้ำก็หมด คนก็หมดแรง ถ้าไม่ได้พี่สาวมาถึง ต่อให้ไม่ถูกเอ้อไซ่เหวินซาจงดูดจนแห้ง ก็คงถูกลมพัดจนแห้งตาย พี่สาวรู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เธอหมดหนทางแล้ว ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับโม่ฉีหลิน
พี่สาวโม่ฉีหลินเก่งขนาดนี้ บางทีอาจคิดวิธีออกไปได้ก็ได้ใช่ไหม?
โม่ฉีหลินยังคงไม่ตอบจูเยี่ยนเยี่ยน เอาแต่จ้องหน้าผาสูงชันตรงหน้า ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
จูเยี่ยนเยี่ยนก็ไม่กล้ารบกวนเธอ ทำได้เพียงรออย่างเงียบ ๆ