เธออยู่ที่นี่มานานพอแล้ว
ในเมื่อจูเยี่ยนเยี่ยนฟื้นแล้ว เธอก็ควรไปได้เสียที!
เมื่อเห็นแผ่นหลังเย็นชาของโม่ฉีหลิน จูเยี่ยนเยี่ยนก็ชะงักไป
เหล่าผู้ชมเองก็ชะงักเช่นกัน
“หา? แค่นี้เองเหรอ? ฉันนึกว่าพวกเธอจะดีใจที่ได้กลับมาเจอกันเสียอีก ยังไงก็เป็นเพื่อนร่วมทีมกันนี่นา”
“ฉันก็คิดเหมือนกัน สุดท้ายมีแค่จูเยี่ยนเยี่ยนที่ตื่นเต้นตอนเห็นโม่ฉีหลิน ส่วนโม่ฉีหลินกลับเย็นชาเสียจนทำเหมือนจูเยี่ยนเยี่ยนไม่มีตัวตน”
“โม่ฉีหลินทำแบบนี้ไม่ค่อยมีมารยาทหรือเปล่า?”
“ไสหัวไปเลย! เทพโม่ช่วยชีวิตเธอไว้ นั่นแหละคือมารยาทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว!”
“นั่นสิ ถ้าเป็นหญิงชั่วกู้นั่น อย่าว่าแต่ช่วยคนเลย เธอคงอยากให้คนตายด้วยซ้ำ จะได้เอาอาหารกับอุปกรณ์ไป ส่วนเทพโม่ช่วยจูเยี่ยนเยี่ยนไว้แล้ว พวกแกยังจะเรียกร้องให้เธอทำดีกับจูเยี่ยนเยี่ยนอีก หน้าหนาไปไหม?”
“จู่ ๆ ฉันก็สังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าพวกคุณเห็นเหมือนกันไหม นิสัยของโม่ฉีหลินเปลี่ยนไปหรือเปล่า ดูเย็นชาและเฉยเมยขึ้น ราวกับไม่ใส่ใจอะไรเลย ก่อนหน้านี้ตอนเธออยู่คนเดียว ฉันยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่พอมาอยู่กับจูเยี่ยนเยี่ยน นิสัยที่เปลี่ยนไปก็เห็นได้ชัดมาก”
“จริงด้วย ช่วงนี้ฉันสังเกตว่า นอกจากตอนเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดแล้วเธอจะตะโกนออกมาบ้าง เธอก็ไม่พูดสักคำ ถึงการพูดคนเดียวจะดูแปลกอยู่แล้ว แต่ไม่พูดเลยสักคำตั้งแต่ต้นจนจบยิ่งแปลกกว่าอีก”
“ที่จริง ฉันว่าการที่นิสัยเธอเปลี่ยนไปเป็นเรื่องที่คาดไว้ได้อยู่แล้ว สองปีมานี้เธอถูกกู้เปาจู่กลั่นแกล้งและใส่ร้าย แถมกู้เปาจู่ยังใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อแย่งเจ้าบ่าวกลางงานแต่ง ถูกคนตระกูลกู้ลำเอียงและทารุณ ถูกฟู่หานชวนเมินเฉยอย่างเย็นชา ทั้งยังถูกทิ้งไว้คนเดียวกลางงานแต่ง ให้เผชิญคำครหาจากแขกทุกคน ถูกคนตระกูลฟู่รังเกียจชิงชัง แล้วยังถูกคนทั้งประเทศรุมประณามทางอินเทอร์เน็ต ถ้าเป็นฉัน ใจฉันก็คงด้านชาเหมือนกัน”