เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น
ว่ากันว่าเป็นเสียงกริ่ง แต่จริง ๆ แล้วภารโรงหิ้วรางรถไฟท่อนหนึ่งมาใช้แท่งเหล็กเคาะสองสามที เสียง “กัง ๆ ๆ” ใสกังวานสะท้อนไปทั่วลาน
เด็ก ๆ ที่วิ่งไล่เล่นกันอยู่ในลานพากันกรูเข้าไปในห้องเรียน สวี่ต้าหม่านั่งอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับ มองชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมผ้าสีเทาคีบหนังสือเรียนเดินเข้ามา
ครูสอนภาษาจีนแซ่โจว อายุราว 40 ปี รูปร่างสูงผอม สวมแว่นกรอบกลม ขาแว่นพันด้วยเทปผ้าสีขาว
เขาวางหนังสือเรียนบนโต๊ะหน้าชั้น จากนั้นหันไปหยิบชอล์กในกล่องขึ้นมาแท่งหนึ่ง แล้วเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวลงบนกระดานดำว่า
「บทเรียนใหม่」
เป็นอักษรตัวเต็ม
สวี่ต้าหม่าเพ่งมองกระดานดำ ลายเส้นอันซับซ้อนเหล่านั้นค่อย ๆ “มีชีวิต” ขึ้นมาในสายตาเขา ส่วนประกอบของตัวอักษรแต่ละส่วน ทุกเส้นทุกขีดล้วนเห็นได้ชัดเจน
ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมช่วยให้เขาเชื่อมโยงตัวอักษรกับความหมาย ส่วนวิญญาณของเซียวอวี่ก็กำลังสรุปกฎเกณฑ์อย่างรวดเร็ว
ครูโจวหันกลับมา กวาดตามองนักเรียนทั้งห้อง “วันนี้เราจะเรียนบทที่ 11 เปิดหนังสือกันได้”
เสียงเปิดหนังสือดังระงมไปทั่วห้อง กระดาษพลิกกรอบแกรบ สวี่ต้าหม่าเปิดหนังสือเรียน เห็นชื่อบทอ่านว่า 《ฤดูใบไม้ผลิมาแล้ว》 ด้านล่างมีตัวอักษรใหม่อยู่เจ็ดแปดตัว
ครูโจวหันไปเขียนตัวอักษรใหม่ตัวแรกบนกระดานดำว่า 「เกษตร」
“ตัวนี้อ่านว่า ‘หนง’ เกษตรกร ชนบท งานไร่นา อ่านตามครูนะ—หนง”
นักเรียนทั้งห้องอ่านตาม “หนง—”
“อ่านอีกครั้ง—หนง”
“หนง—”
“ครั้งที่สาม—หนง”
“หนง—”
พออ่านครบสามรอบ ครูโจวก็เขียนตัวที่สองลงไปว่า 「เพาะปลูก」 “อ่านว่า ‘จ่ง’ เพาะปลูก เมล็ดพันธุ์ ทำนา อ่านตามครูนะ—จ่ง”
สวี่ต้าหม่าอ่านตามเพื่อนทั้งห้องครบสามรอบ แล้วก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เขาก้มมองตัวอักษร 「เพาะปลูก」ในหนังสือเรียน เป็นตัวอักษรโครงสร้างซ้ายขวา ด้านซ้ายเป็นส่วนประกอบที่หมายถึงรวงข้าว ด้านขวาเป็นตัวอักษรที่หมายถึงหนัก ลายเส้นเยอะยุ่งเหยิงราวกับเส้นด้ายพันกัน
จากประสบการณ์การเรียนที่ผ่านมา ตัวอักษรใหม่ที่ซับซ้อนแบบนี้ อย่างน้อยก็คงต้องคัดสักหกเจ็ดรอบถึงจะจำได้ขึ้นใจ
แต่ตอนนี้ เขาหลับตาลง
ตัวอักษร 「เพาะปลูก」ปรากฏขึ้นในสมองอย่างชัดเจน ทุกเส้นแนวนอน แนวตั้ง เส้นปัดซ้ายและเส้นปัดขวาอยู่ในตำแหน่งแม่นยำ โครงสร้างครบถ้วน ราวกับมีใครใช้พู่กันปลายเล็กวาดมันลงในจิตสำนึกของเขาอย่างละเอียด
เขาลืมตาขึ้นแล้วมองตัวอักษร 「เกษตร」
พอหลับตา ก็ยังเขียนมันออกมาในใจได้อย่างชัดเจนเหมือนเดิม
สวี่ต้าหม่าอ้าปากน้อย ๆ
เขาลองมองตัวอักษรใหม่ตัวที่สาม—「สีเขียว」
หลังอ่านสามรอบ เขาหลับตาแล้วลืมตาขึ้น ตัวอักษรนั้นก็ประทับอยู่ในสมองแล้ว แม้แต่วิธีเขียนส่วนประกอบที่หมายถึงเส้นไหมก็ยังจำได้อย่างแม่นยำทุกจุด
สวี่ต้าหม่าสูดลมหายใจเย็นเยียบ
นี่มันไม่ปกติแล้ว
ชาติที่แล้วเขาไม่ได้เรียนแย่ แต่ก็ไม่ได้เป็นอัจฉริยะอะไร
เรียนจบปริญญาตรีมาได้ก็เพราะท่องจำแบบกัดฟัน พอสอบเสร็จก็ลืมหมด
แต่ความจำตอนนี้…ชวนให้ตกใจอยู่เหมือนกัน
เขาคิดอยู่พักหนึ่งก็เข้าใจ
วิญญาณสองดวง สมองสองชุด
สมองของสวี่ต้าหม่าเจ้าของร่างเดิมเป็นสมองของเด็กอายุ 11 ปีที่กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว ความสามารถในการซึมซับย่อมดีอยู่แล้ว
ส่วนวิญญาณของเซียวอวี่มีประสบการณ์ชีวิตกว่า 40 ปีและวิธีคิดที่เป็นผู้ใหญ่ เปรียบเหมือนกุญแจที่ไขศักยภาพในสมองของเจ้าของร่างเดิมออกมา
หนึ่งบวกหนึ่ง ได้มากกว่าสองเสียอีก
ตอนนี้เขาอาจยังไม่ถึงขั้นอัจฉริยะ แต่อย่างน้อยในด้านความจำและความสามารถในการเรียนรู้ ก็เหนือกว่าเด็กทั่วไปอยู่มาก
มุมปากของสวี่ต้าหม่ายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นี่เป็นเรื่องดี
ดีอย่างยิ่ง
หลังจากนี้เขาต้องเผชิญกับยุคสมัย ผู้คน และกฎการเอาตัวรอดที่แตกต่างกันไปในโลกภาพยนตร์แต่ละแห่ง
ถ้าสมองใช้งานได้ดีขึ้น เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้มากขึ้น และมีทักษะติดตัวมากขึ้น ก็หมายความว่าเขาจะมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นในทุกโลก
เขาต้องลองค้นหาขีดจำกัดของตัวเองในตอนนี้ให้ดี
ไว้ค่อยหาอะไรยาก ๆ มาทดลองดู เช่น ท่องบทความโบราณสักตอน หรือเรียนทักษะใหม่สักอย่าง จะได้รู้ว่าสมองนี้เรียนรู้ได้เร็วแค่ไหน
แต่ตอนนี้ เขาดึงสมาธิกลับมาที่กระดานดำอย่างว่าง่าย
ครูโจวสอนตัวอักษรใหม่ไปถึงตัวที่ห้าแล้ว
ตลอดช่วงเช้าวันนี้ สวี่ต้าหม่าไม่ได้คุยเล่นแม้แต่คำเดียว
สวี่ต้าหม่าคนก่อนก็ฉลาดอยู่หรอก แต่ใจคิดถึงแต่เรื่องเล่น
ครูสอนอยู่หน้าชั้น ส่วนเขาก็ส่งกระดาษคุยกับเพื่อนข้างโต๊ะ วาดรูปเล่น และคิดว่าจะไปซนที่ไหนหลังเลิกเรียน
อาศัยไหวพริบเล็ก ๆ น้อย ๆ พยุงคะแนนให้อยู่กลาง ๆ ไม่ได้เด่นแต่ก็ไม่รั้งท้าย จนครูทำอะไรเขาไม่ได้
แต่วันนี้ สวี่ต้าหม่านั่งหลังตรงตลอดเวลา สายตาจับจ้องกระดานดำ มือเขียนไปมาบนกระดานหิน หากเจอตรงไหนไม่เข้าใจก็ยกมือถาม
หวังหม่านถุน เด็กชายตัวผอมที่นั่งข้างเขา—คนเดียวกับที่ถามเขาเมื่อเช้าว่า “เมื่อวานทำไมไม่ออกมาเล่น”—ลอบมองสวี่ต้าหม่าหลายครั้ง
ในที่สุดก็อดไม่ไหว อาศัยจังหวะที่ครูโจวหันไปเขียนเนื้อหาบนกระดาน ใช้ศอกสะกิดสวี่ต้าหม่า
“เฮ้ วันนี้นายเป็นอะไร ทำไมไม่พูดเลย?”
สวี่ต้าหม่าไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา ตอบเสียงเบาว่า “เรียนอยู่ ตั้งใจฟังสิ”
หวังหม่านถุนชะงักไปพักใหญ่ เกาหลังหัว รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ แต่ก็พูดไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน
ครูโจวเองก็สังเกตเห็นเหมือนกัน
เขาสอนห้องนี้มาสองปีแล้ว นิสัยของสวี่ต้าหม่าเขารู้ดี—หัวไวแต่ไม่ตั้งใจเรียน การบ้านพอทำส่งแบบขอไปทีได้ก็ทำ คะแนนสอบก็วนเวียนอยู่ระดับกลางตลอด
แต่วันนี้ เด็กคนนี้นั่งเรียบร้อยตลอดช่วงเช้า กระดานหินที่ส่งมามีลายมือเป็นระเบียบสะอาดสะอ้าน ตัวอักษรใหม่ถูกต้องทุกตัว
ตอนตรวจ ครูโจวมองซ้ำอยู่สองสามครั้ง แต่ก็แค่บ่นในใจว่า “วันนี้ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง” แล้ววางกระดานหินกลับลงบนโต๊ะหน้าชั้น
ไม่มีใครสงสัยหรอกว่าเด็กอายุ 11 ปีเปลี่ยนไส้ในไปแล้ว
ยุคนี้มีเรื่องประหลาดและสายลับอยู่มากมาย แต่ไม่มีใครคิดสงสัยเด็กนักเรียนชั้นประถมปีที่ 4 หรอก