“ก็ต้องอาเย่ตัวน้อยที่รู้ใจของบ้านเราสิ รู้จักเป็นห่วงพี่ชาย ไม่เหมือนพวกแก...!” เหอจัวส่งเสียงฮึดฮัดใส่กู้ฉีกับพวกสองสามครั้ง
“ช่างเถอะ จะไปถือสาพวกแกทำไม อย่างไรเสีย ในโลกของอีกา หงส์ก็ยังเป็นฝ่ายผิดอยู่ดี!”
ระหว่างพูด เขาก็ก้มตัวลง ส่วนซื่อซวี่ กู้ฉี จี้เซี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ แม้แต่ฉืออีผู้สุขุมและพูดน้อยมาโดยตลอด ก็พากันก้มลงพร้อมกันราวกับนัดหมายกันไว้ล่วงหน้า
มุมปากซื่อซวี่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า
“หาได้ยากจริง ๆ วันนี้อาเย่ตัวน้อยของพวกเรายอมให้คนอุ้มด้วย โอกาสหายากพันปีแบบนี้ ถ้าพลาดไป คงต้องเสียใจไปอีกปีสองปีแน่”
ลู่เป่ยเย่ดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เขาปล่อยมือที่จับลู่ซีฉือกับฉือหยานโจวไว้ แล้วกางแขนสั้น ๆ ออกเล็กน้อย ใบหน้าเล็กยังคงเคร่งขรึม พยายามรักษาสีหน้าจริงจังเอาไว้
แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความจริงจังราวกับกำลังบอกว่า “ฉันพร้อมแล้ว พวกคุณมาได้เลย”
ลู่ซีฉือกล่าวว่า “ฉันจะจัดการเอง พวกคุณเข้าแถวให้ดี อาเย่บอกแล้วว่าแต่ละคนอุ้มได้แค่ครั้งเดียว กะเวลาให้ดีนะ ได้แค่แป๊บเดียวเท่านั้น”
เหอจัวร้องว่า “??? พวกคุณเว้นที่ให้ฉันด้วยสิ! ถ้านับตามลำดับก่อนหลัง ตามความสนิทสนม หรือดูว่าใครร้องไห้หนักที่สุด คนที่ควรได้อุ้มเป็นคนแรกไม่ใช่ฉันหรอกหรือ?”
เขาชี้ไปยังขอบตาที่ยังแดงอยู่ของตัวเอง...
กู้ฉีกล่าวว่า “เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว อย่าไปถือสาลำดับก่อนหลังกับคนสำคัญเลย!”
เหอจัวกล่าวว่า “...ครั้งล่าสุดที่ฉันพูดไม่ออกขนาดนี้ ก็ครั้งที่แล้วนั่นแหละ!”
จี้เซี่ยนรับลู่เป่ยเย่จากมือกู้ฉี
“ครอบครัวเดียวกัน เป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาคนละคนทั้งนั้น อย่าคิดเล็กคิดน้อยเลย คำโบราณว่าไว้ดีแล้ว การเสียเปรียบคือพร!”
เหอจัวกล่าวว่า “...งั้นแกก็เสียเปรียบให้มาก ๆ เข้าไป พี่ชายขอให้แกมีพรท่วมท้นดุจทะเลบูรพา!”