เหวินอิงในตอนนี้แตกต่างจากเด็กหญิงตัวผอมแห้ง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลในช่วงวันสิ้นโลกอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้เธอหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาหิมะ แก้มแดงระเรื่อ เพียงแต่ดูเหมือนจะกลัวคนแปลกหน้าอยู่บ้าง จึงซุกใบหน้าเล็กลงกับซอกคอของแม่อย่างเขินอาย
เธอเผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความประหม่า คอยมองสำรวจเหล่าคุณน้าคุณอา “แปลกหน้า” ซึ่งหน้าตาดีกันทุกคน แต่ดูเหมือนจะตื่นเต้นกันไม่น้อย
ภายใต้คำให้กำลังใจจากแม่อย่างต่อเนื่อง เธอจึงเอ่ยเสียงเด็กน้อยว่า “สวัสดีค่ะคุณน้า... สวัสดีค่ะคุณอา...”
เสียงเด็กน้อยนุ่มนิ่มชวนเอ็นดู ราวกับชโลมลงกลางใจของทุกคนในทันที
เสียงตอบรับของทุกคนดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย
“หนูน้อยน่ารักจริง ๆ!”
“เชอร์รี่น้อย สวัสดีจ้ะ! ฉันเป็นคุณน้าว่านว่านของหนูนะ!”
“คนสวย มองทางนี้สิ ฉันคือคุณอาเหอจัวของหนู! คนที่หล่อที่สุดนั่นแหละ!”
ลู่เป่ยเย่ที่อยู่ในอ้อมแขนของฉือหยานโจวพลันขยับตัว
เขาคุ้ยของในกระเป๋า “ถุงสารพัดนึก” ด้านหน้าของชุดเอี๊ยมอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ยื่นมือทั้งสองข้างที่กำของไว้เต็มมือออกมา
“เชอร์รี่น้อย ฉันคือคุณอาเสี่ยวเย่” เขายื่นลูกกวาดกับช็อกโกแลตในมือไปข้างหน้าอย่างจริงจัง “นี่คือของขวัญที่คุณอาให้เป็นของฝากตอนพบกัน”
เหวินอิงมอง “คุณอาตัวน้อย” ที่ดูอายุไล่เลี่ยกับตัวเอง แล้วกะพริบตาปริบ ๆ ไม่ได้รับของทันที แต่เงยหน้ามองแม่ก่อน
เหวินชิงพยักหน้าให้ลูกสาว
เมื่อได้รับอนุญาตจากแม่ เหวินอิงจึงยื่นมือเล็ก ๆ ขาวนุ่มออกไปรับลูกกวาดกับช็อกโกแลตเหล่านั้น แล้วตอบเสียงเบา “ขอบคุณค่ะ คุณอาเสี่ยวเย่”
แม้ในหัวเล็ก ๆ ของเธอยังสงสัยอยู่ว่า ทำไมพี่ชายที่ดูอายุพอ ๆ กับเธอถึงให้เรียกว่าคุณอา แต่แม่บอกให้เรียก งั้นก็เรียกแล้วกัน! แม่พูดถูกเสมอ!