ในลานบ้าน เตาย่างสองตัวตั้งเรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะข้าง ๆ วางเนื้อเสียบไม้ย่างและผักนานาชนิดที่ล้างและเสียบไม้ไว้เป็นระเบียบ
ผลไม้ล้างสะอาดหั่นเป็นชิ้น เครื่องดื่มแช่เย็นไว้เรียบร้อย โต๊ะเก้าอี้ก็จัดวางพร้อมแล้ว
ขณะที่การเตรียมงานใกล้เสร็จ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของฉือหยานโจวก็สั่นครืด ๆ
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เหลือบเห็นตัวอักษรสามคำว่า “คุณปู่” บนหน้าจอ แล้วเดินไปยังกอไผ่หนาทึบตรงมุมลานบ้าน “คุณปู่?”
เสียงท่านปู่ฉือดังมาจากปลายสาย “สิ่งที่เตรียมได้ ก็จัดการไปหมดแล้ว
อุปกรณ์ที่ต้องเคลื่อนย้าย จุดที่ต้องวางกำลัง รวมถึงแผนฉุกเฉินต่าง ๆ ก็ตรวจทานตามแผนรับมือกรณีเลวร้ายที่สุดหมดแล้ว
ต่อให้น้ำท่วมมาอีกครั้ง ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว...”
สายตาของฉือหยานโจวมองลอดช่องว่างระหว่างใบไผ่ กลับไปหยุดอยู่ที่ลู่หนานเกอกลางลานบ้าน
“หนานหนานบอกว่าครั้งนี้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น งั้นก็ต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน คุณปู่ ผมเชื่อเธอ”
“แกนี่มันเด็กเหลือขอ...” ท่านปู่ฉือหัวเราะด่าเบา ๆ จากปลายสาย น้ำเสียงอ่อนลง
“จะไม่ให้ปู่เชื่อหนูน้อยแสนดีได้ยังไง? เด็กคนนั้นรู้อยู่แก่ใจดี ถ้าไม่มั่นใจเต็มร้อย เธอไม่มีทางพูดออกมาหรอก”
เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสุขุมและระมัดระวังสมกับเป็นผู้มีอำนาจ
“แต่พอนั่งอยู่ในตำแหน่งอย่างปู่ บ่าที่แบกรับไว้ไม่ได้มีแค่ครอบครัวเรา เรื่องบางเรื่องจึงพึ่งคำว่า ‘เชื่อ’ อย่างเดียวไม่ได้
ต้องเตรียมแผนสำรองไว้สองทาง หรือถึงสามสี่ทาง ถึงจะวางใจได้จริง ๆ