หลายคนพักฟื้นอยู่ที่จุดพักรถหนึ่งคืน
พอฟ้าสาง รถขบวนก็บดขยี้พื้นยางมะตอยที่แตกกระจาย มุ่งหน้าไปทางเมืองหนิง
เพราะต้องอยู่ที่เมืองหนิงสักระยะ พวกเขาจึงตัดสินใจหาที่พักในรัศมีประมาณห้ากิโลเมตรจากใจกลางเมือง
ระยะนี้ทั้งหลบเลี่ยงฝูงซอมบี้ที่หนาแน่นที่สุดได้ และสะดวกต่อการหาวัสดุ
ตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าลู่หนานเกอมีมิติส่วนตัว การแบ่งวัสดุก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
วัสดุทั้งหมด ลู่หนานเกอได้ครึ่งหนึ่ง
อีกครึ่งหนึ่ง คนที่เหลือรวมถึงเธอด้วย เอามาแบ่งเท่าๆ กัน
เสียงเครื่องยนต์คำรามในเมืองที่ไร้ชีวิตชีวานั้นช่างเสียดหูเหลือเกิน ร่างหลังค่อมนับไม่ถ้วนเดินโซเซออกมาจากซอกมุมถนน
แต่พวกเขาไม่มีทีท่าจะลดความเร็วเลยแม้แต่น้อย เลือดดำที่กระเด็นขึ้นมาบนกระจกหน้ารถก็ถูกที่ปัดน้ำฝนเช็ดออกไปอย่างรวดเร็ว
ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมือง สภาพถนนก็ยิ่งทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็ว
รถร้างถูกทิ้งระเกะระกะอยู่กลางถนนเหมือนของเล่น บางคันพลิกคว่ำและไหม้เกรียม เหลือแต่โครงสีดำสนิท
กู้ฉีที่เปิดทางนำต้องเปลี่ยนเลนอยู่บ่อยครั้ง โครงรถออฟโรดเกิดเสียงเสียดสีจนน่าขนลุกเป็นระยะ
ชุมชนที่ผ่านไปส่วนใหญ่ปิดประตูแน่นหนา ประตูเหล็กขึ้นสนิมมีลวดหนามพันอยู่
ฉือหยานโจวมองผ่านกล้องส่องทางไกลไป เห็นเงาร่างเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังอย่างเลือนราง
แต่ไม่รู้ว่าเป็นผู้รอดชีวิตหรือซอมบี้ที่ติดอยู่
"แกร็ก--"
ท่ามกลางเสียงเบรกอันเสียดหู รถออฟโรดก็หยุดลง
กู้ฉีและพวกอีกสองคนถืออาวุธกระโดดลงจากรถ
เสียงดาบฟาดกระโหลกทึบๆ ดังขึ้นเป็นชุด พอกลับมาที่รถบ้าน เสื้อผ้าและรองเท้าของพวกเขาเปื้อนของเหลวสีดำแดงหนืดเต็มไปหมด