เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนดังกรีดหู รถสองคันเบรกกะทันหัน
เบื้องหน้าอีกสิบกว่าเมตร ทางด่วนราวกับถูกผ่าออกเป็นสองซีก พื้นถนนที่ทรุดตัวลงกลายเป็นหุบเหวอันน่ากลัว
ซากรถบิดเบี้ยวทับถมกันเป็นภูเขา ถนนขาดสะบั้นโดยสิ้นเชิง
"หนานหนาน ขอรบกวนหน่อย!" ฉือหยานโจวพูดยังไม่ทันจบ ลู่หนานเกอก็ยกมือโบกหนึ่งครั้ง
รถสองคันหายวับไปต่อหน้าต่อตา ถูกนางเก็บเข้ากระเป๋าพื้นที่ระบบ
"ไป!" ฉือหยานโจวตวาดเสียงต่ำ หลายคนรีบปีนข้ามราวกั้น กระโดดลงจากแนวถนน
ต่างจากคลื่นความร้อนที่แผดเผาบนถนนยางมะตอยโดยสิ้นเชิง ก้าวเท้าเข้าสู่ป่าในพริบตา ความชื้นเย็นฉ่ำก็โอบรัดขึ้นมา
ในป่าเต็มไปด้วยกลิ่นใบไม้ผุชื้น
พวกหนุ่มๆ ประสานกันเป็นวงป้องกันโดยอัตโนมัติ ล้อมลู่หนานเกอ กู้ว่าน และลู่เป่ยเย่ไว้ตรงกลาง
ในป่าเงียบสงัดผิดปกติ
เสียงจักจั่นและนกร้องที่เคยได้ยินหายไปหมด เหลือเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆ
ทุกคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เสียงกิ่งไม้แห้งกรุบกรอบใต้ฝ่าเท้าดังแหลมคมผิดหูท่ามกลางความเงียบ
เดินหน้าต่อด้วยความตึงเครียดครึ่งชั่วโมง จึงอ้อมข้ามช่วงถนนที่ขาดนั้นไปได้