ซูฮ่าวหรานถูกห่อหุ้มด้วยแสงดาว!
ซูฮ่าวหรานรู้สึกประหนึ่งได้อยู่ท่ามกลางสายลมอุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิ บาดแผลทั่วร่างฟื้นหายเป็นปลิดทิ้ง อีกทั้งตรงหน้าอกยังค่อย ๆ ปรากฏดวงใจหนึ่งดวง ส่องประกายเจิดจ้าราวแสงไฟ!
นอกเหนือจากดวงใจแห่งอักษร ยังมีพลังแห่งปัญญาหลั่งไหล!
เจียงคุนต้าตกตะลึงจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว เบิกตากว้างพลางร้องอุทาน
“ดาวเหวินชวีเคลื่อนไหว สวรรค์ประทานดวงใจแห่งอักษร! แสงดาวสาดส่อง ผู้มีชะตาเป็นบัณฑิตแห่งสวรรค์!”
“ซูฮ่าวหรานที่ไร้ความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ กลับกลายเป็นบัณฑิตแห่งสวรรค์ไปแล้ว! นี่...นี่...นี่... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
เมื่อแสงดาวสลาย ความมืดมิดเลือนหาย ฟ้าก็ยังคงปลอดโปร่งไร้เมฆา
ทุกสิ่งกลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ผู้คนจากทั่วหอสุราพากันมามุงดู ทุกคนมองซูฮ่าวหรานด้วยความตกตะลึง ส่วนซูฮ่าวหรานเองก็มีสีหน้างุนงง
“ระบบ เงินเข้าแล้วเหรอ?”
【รางวัลสำหรับมือใหม่: 《ร้อยเรียงเข็ม》】
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในสมองอีกครั้ง จู่ ๆ บทกวีบทหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวซูฮ่าวหราน เขาเผลอท่องออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ผ่านการตีซ้ำหลอมซ้ำ เข็มหนึ่งเล่มเรียวบาง กลับหัวกลับหาง วางผ้าพลางเคลื่อนไป ดวงตาฝังไว้ตรงก้น จดจำเพียงเสื้อผ้าแพรพรรณ ไม่รู้จักผู้คน!”
ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์ทั้งสองรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วร่าง แม้แต่ผิวหนังก็มีเลือดไหลออกมา ย้อมเสื้อผ้าจนแดงฉาน ประหนึ่งถูกเข็มไร้รูปร่างนับไม่ถ้วนทิ่มแทง!
ซูฮ่าวหรานไม่คาดคิดเลยว่า บทกวีล้อเลียนไร้หลักเกณฑ์ของตนจะชักนำพลังวิญญาณฟ้าดินได้โดยตรง ทั้งที่ยังไม่ได้เขียนลงบนกระดาษ เพียงขับขานออกมาพล่อย ๆ ก็ทำให้เกิดบาดแผลได้แล้ว
แม้นักยุทธ์ทั้งสองจะอยู่ในขั้นหลอมกายระดับ 9 แต่บัดนี้ก็เจ็บปวดจนกรีดร้อง!
นี่ดูคล้ายพลังวาจาดอกบัวของผู้บำเพ็ญระดับ 8 ในขั้นจารึกจิตอยู่ราง ๆ!
เจียงคุนต้าขมวดคิ้วแน่น จ้องแผ่นหลังของซูฮ่าวหรานเขม็ง สีหน้าเผยความหวาดระแวงปนริษยา
“เป็นไปได้อย่างไร! บทกวีล้อเลียนบทนี้มีชั้นเชิงสูงส่ง ถ้อยคำเสียดแทงคมกริบ ถึงขั้นทำให้คนที่มีเพียงดวงใจแห่งอักษร แต่ไร้พลังแห่งปัญญาอย่างเขาทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 9 เจ็บปวดได้งั้นหรือ?!”
“เขายังไม่ถึงขั้นเปิดปัญญาด้วยซ้ำ ไม่ได้เป็นแม้แต่บัณฑิตระดับ 9... จะเขียนบทกวีเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“หรือว่าตลอดหลายปีมานี้เขาซ่อนความสามารถไว้ แท้จริงเป็นอัจฉริยะด้านวิถีอักษร? ซูฮ่าวหราน เจ้าช่างวางแผนลึกล้ำยิ่งนัก ถึงกับหลอกข้าได้!”
แววตาของเจียงคุนต้าทวีความเหี้ยมเกรียมขึ้น เขาลอบตัดสินใจในใจ
“หากเป็นเช่นนั้น ยิ่งปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้!”
“วันนี้หากชิงดวงใจแห่งอักษรของเจ้าไม่ได้ แล้วตระกูลเจียงจะวางใจได้อย่างไร?”
เจียงคุนต้าซ่อนแววริษยาไว้ในดวงตา ทว่ากลับเริ่มวางแผนรับมือเรื่องของซูฮ่าวหรานในอีกครู่หนึ่งแล้ว
ผู้ที่มาหอสุราเหวินอันล้วนเคยร่ำเรียนหนังสือกันมาบ้าง ในหมู่พวกเขามีผู้แข็งแกร่งที่ถึงขั้นเปิดปัญญาหรือขั้นจารึกจิตอยู่ไม่น้อย
เมื่อได้ยินบทขับขานของซูฮ่าวหรานเมื่อครู่ ดวงตาของผู้คนในหอสุราก็เป็นประกาย ต่างพากันยินดีตื่นเต้น
“จดจำเพียงเสื้อผ้าแพรพรรณ ไม่รู้จักผู้คน... เป็นบทกวีที่ดี แม้ไม่ใช่บทกลอนสี่วรรค แต่ถ้อยคำเสียดสีช่างเผ็ดร้อนและตรงใจยิ่งนัก!”
“แม้ข้าจะเป็นบัณฑิตซิ่วไฉแล้ว พออ่านบทกวีนี้ก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบที่ผิวหนัง ซูฮ่าวหรานสมเป็นบุตรชายของนายท่านซูจริง ๆ มีพรสวรรค์ทางอักษรโดดเด่น!”
“สหาย โปรดระวังคำพูด! เรื่องของตระกูลซู จงจำไว้ว่าไม่ควรพูดและไม่ควรถาม!”
“ฮึ! ข้าไม่เชื่อข่าวลือที่ว่าเขาสมคบคิดกับปีศาจเถื่อนและทรยศเผ่ามนุษย์หรอก! นายท่านซูกับฮูหยินต่างก็เป็นผู้มีชื่อเสียงแห่งอำเภอหยุนหยา ครั้งนั้นเมื่ออำเภอหยุนหยาถูกเผ่าปีศาจบุกโจมตี ทั้งสองยังเป็นผู้นำขับไล่พวกปีศาจออกไป...”
“เฮ้อ ระวังคำพูด ระวังคำพูด...”
ภายในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง มีบัณฑิตผู้หนึ่งสวมชุดคลุมแพรสีเขียวอ่อน ใบหน้ารูปไข่งดงาม ก้มหน้าพึมพำทบทวนบทกวี
เขากลืนอาหารจานขึ้นชื่อของหอสุราเหวินอันที่ยัดอยู่ในปากลงไปทั้งคำ ดวงตาคู่งามเปี่ยมด้วยความยินดี
“บทกวีดี บทกวีดี! แม้แต่ในสำนักศึกษา ก็แทบไม่มีคนหนุ่มคนใดแต่งบทกวีล้อเลียนที่เผ็ดร้อนถึงเพียงนี้ได้ ทั้งบทกล่าวถึงเข็มโดยไม่เอ่ยถึงผู้คนแม้แต่น้อย แต่ทุกถ้อยคำกลับเสียดสีคนถือตัวเห็นแก่ผลประโยชน์!”