ปราชญ์ขงจื๊อผู้เที่ยงธรรม ห้าวหราน

ตอนที่ 1 ปราชญ์ขงจื๊อผู้เที่ยงธรรม

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ไร้ซึ่งจิตแห่งวรรณศิลป์แท้ ๆ ยังกล้ามาค้างค่าอาหารที่หอสุราเหวินอันอีกหรือ!”

“ไอ้ยาจกไร้ค่า! คิดว่าตัวเองยังเป็นคุณชายซูคนเดิมอยู่หรือไง! ซ้อมมันให้หนัก!”

“……”

ณ ชั้นหนึ่งของหอสุราเหวินอัน อำเภอหยุนหยา จวนต้า หนิง

ชายฉกรรจ์หลายคนหิ้วปีกเด็กหนุ่มชุดเขียวที่หมดสติ เดินมุ่งหน้าไปยังประตู หนึ่งในนั้นยังแอบเตะซ้ำอีกที ก่อนถุยน้ำลายใส่

“ถ้ายังกล้าเข้ามาอีก ข้าจะหักขาเจ้าให้แหลก!”

เสียงด่าทอข้างหูปลุกซูฮ่าวหรานที่ถูกหิ้วปีกให้ตื่นขึ้น

ซูฮ่าวหรานลืมตา กวาดมองไปรอบ ๆ เห็นโต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่งทำจากไม้ เหยือกสุรา กับอาหาร อีกทั้งผู้คนต่างแต่งกายด้วยชุดโบราณและกำลังมองมาทางตน ที่นี่... ที่ไหนกัน?

ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นในสมอง ความทรงจำสายหนึ่งถาโถมเข้ามา ซูฮ่าวหรานใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเข้าใจสถานการณ์

เขาข้ามมิติมาอยู่ในโลกที่ยกย่องวิถีขงจื๊อเป็นใหญ่

บัณฑิตผู้เปี่ยมด้วยปราณวรรณศิลป์ เพียงขับขานบทกวีและบทประพันธ์ โบกมือพลิกฝ่ามือก็สามารถเคลื่อนภูผาถมสมุทรได้

ขณะเดียวกัน รอบเผ่ามนุษย์ยังมีเผ่าปีศาจ เผ่าคนเถื่อน และเผ่าพันธุ์ทรงพลังอีกนับไม่ถ้วนรายล้อม จ้องเขม็งหมายคุกคาม

ส่วนซูฮ่าวหรานนั้น หลังจากกินอาหารที่ตนทำเองจนพิษกำเริบ ก็ข้ามมิติมาอยู่ในร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งมีชื่อเดียวกับเขา

เจ้าของร่างเดิมเป็นคุณชายแห่งตระกูลซูในอำเภอหยุนหยา บิดามารดาล้วนเป็นปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงแห่งวิถีขงจื๊อ ทั้งยังนำทัพต้านเผ่าปีศาจและคนเถื่อนตามชายแดนมนุษย์มาเนิ่นนาน

ตระกูลซูมีฐานะไม่น้อยในอำเภอหยุนหยา นายอำเภอกับตระกูลซูก็ไปมาหาสู่กันอย่างใกล้ชิด

แม้เจ้าของร่างเดิมจะไร้จิตแห่งวรรณศิลป์ ไม่มีวาสนาบนวิถีขงจื๊อ ทั้งยังมีเส้นลมปราณอุดตันมาตั้งแต่กำเนิด ต่อให้ฝึกยุทธ์ก็ยังเป็นได้แค่เศษสวะ แต่เพราะมีบิดามารดาคอยหนุนหลัง ชีวิตจึงไม่ขัดสน ทั้งยังมีสหายมากมาย

ทว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ข่าวว่าบิดามารดาของซูฮ่าวหรานหายตัวไปจากชายแดนและคาดว่าเสียชีวิตแล้วแพร่สะพัด ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป!

บ่าวไพร่และสาวใช้ในจวนซูกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง เหลือเพียงพ่อบ้านชรากับสาวใช้หนึ่งคน และน้องสาวของซูฮ่าวหราน

สหายสนิทของซูฮ่าวหรานต่างก็พากันตีตัวออกห่าง ไม่ติดต่อกันอีก

ถึงขั้นมีข่าวลือว่าบิดามารดาของซูฮ่าวหรานทรยศเผ่ามนุษย์ หันไปสวามิภักดิ์ต่อเผ่าปีศาจและคนเถื่อน

เจ้าของร่างเดิมรับเรื่องราวทั้งหมดไม่ไหว นิสัยจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง วัน ๆ หมกมุ่นกับสุราและนารี ใช้เงินราวกับน้ำ เพียงเดือนเดียว ซูฮ่าวหรานก็ผลาญเงินสดทั้งหมดของตระกูลซูจนเกลี้ยง เหลือเพียงจวนซูที่ว่างเปล่า!

หอสุราเหวินอันเป็นแหล่งผลาญเงินที่ใหญ่ที่สุดของเจ้าของร่างเดิม

เมื่อเดือนก่อน เขายังเป็นคุณชายซูผู้ยิ่งใหญ่แห่งอำเภอหยุนหยา

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาก็ยังเป็นแขกคนสำคัญของหอสุราเหวินอัน

แต่วันนี้ เมื่อไม่มีเงินจ่าย เจ้าของร่างเดิมก็ถูกซ้อมเสียยกใหญ่แล้วโยนออกมา

ทว่าอาจเป็นเพราะสุราและนารีตลอดเดือนที่ผ่านมารีดเค้นร่างกายจนหมดสิ้น พวกชายฉกรรจ์จึงเผลอลงมือซ้อมเจ้าของร่างเดิมจนตาย เปิดโอกาสให้ซูฮ่าวหรานข้ามมิติมาเกิดใหม่

ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินลงมาจากชั้นสอง เสื้อผ้าหรูหราสะดุดตา ท่าทางสุภาพนุ่มนวลอยู่บ้าง

ชายหนุ่มเหลือบมองซูฮ่าวหรานที่นอนอยู่บนพื้นอย่างเย่อหยิ่งและดูแคลน “ไอ้ไร้จิตแห่งวรรณศิลป์ ไร้วาสนาบนวิถีขงจื๊อ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าบัณฑิต ช่างน่าขัน! พวกเจ้าโยนมันออกไป! จำไว้ ที่ใดมีเจียงคุนต้า ที่นั่นห้ามไอ้เศษสวะซูฮ่าวหรานเข้ามา!”

ซูฮ่าวหรานฝืนพยุงร่างลุกขึ้นยืน มองชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองตรงหน้า

เขาจำคนผู้นี้ได้ เจียงคุนต้า บุตรชายของเสมียนที่ว่าการอำเภอ เมื่อก่อนคนผู้นี้เป็นสหายสนิทของเขา วัน ๆ เรียกพี่ซูไม่ขาดปาก

แต่หลังเกิดเรื่องกับครอบครัว เจียงคุนต้าก็ไม่ติดต่อกับเขาอีก ทั้งยังตีตัวออกห่าง แถมยังเที่ยวด่าซูฮ่าวหรานต่อหน้าผู้คนในงานต่าง ๆ

นี่มัน... มีเรื่องก็เรียกพี่ซู ไม่มีเรื่องก็เรียกไอ้เศษสวะสินะ

“ขอรับ ๆ คุณชายเจียงโปรดวางใจ ข้าน้อยไม่มีทางปล่อยให้ไอ้ยาจกนี่เข้ามาเด็ดขาด!”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หอสุราเหวินอันห้ามซูฮ่าวหรานกับสุนัขเข้ามา!”

“คุณชายเจียงพอใจหรือไม่ขอรับ?”

ชายฉกรรจ์สองคนที่เมื่อครู่ยังทำหน้าดุดัน บัดนี้กลับยิ้มประจบประแจง คนหนึ่งรีบเขียนป้ายแผ่นหนึ่งอย่างรวดเร็วว่า【ซูฮ่าวหรานกับสุนัข ห้ามเข้ามา】แล้วประคองส่งให้เจียงคุนต้า

“ฮ่า ๆ พอใจสิ พอใจมาก!”

เจียงคุนต้าหัวเราะลั่นอย่างโอหัง ก่อนโยนเหรียญเงินให้ชายฉกรรจ์ที่เขียนป้าย “ทำได้ดี มีรางวัล!”

เมื่อเห็นซูฮ่าวหรานบาดเจ็บไปทั่วร่าง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เจียงคุนต้าก็รู้สึกสะใจอย่างยิ่ง ฮึ! ซูฮ่าวหรานเอ๋ย วันนี้เจ้าก็มีสภาพเช่นนี้เหมือนกัน!

ซูฮ่าวหรานส่ายหน้า พลางหัวเราะเยาะ “ข้านึกว่าใคร ที่แท้ก็เจียงคุนต้าผู้สืบสายจากสุนัข ซึ่งไม่มีพยัคฆ์ให้กำเนิดลูกเสือสินะ! สุนัขก็ย่อมให้กำเนิดสุนัขจริง ๆ มังกรตกน้ำตื้นยังถูกกุ้งหยอกล้อ พยัคฆ์ตกที่ต่ำยังถูกสุนัขรังแก!”

เจียงคุนต้าชะงักไปหลายอึดใจจึงเข้าใจ ใบหน้าเดือดดาลขณะมองซูฮ่าวหราน “เจ้าด่าข้าหรือ?! ซูฮ่าวหราน ไอ้เศษสวะอย่างเจ้ายังกล้าด่าข้า! พวกเจ้าสองคนยังยืนบื้ออะไรอยู่ ซ้อมมัน!”

ชายฉกรรจ์ทั้งสองพุ่งเข้าใส่ซูฮ่าวหราน ทว่าในชั่วขณะนั้นเอง เหตุการณ์พลันพลิกผัน!

นอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามเที่ยงวันซึ่งเดิมแจ่มใสไร้เมฆ พลันมืดครึ้มด้วยเมฆดำทะมึน!

อำเภอหยุนหยามืดมิดกลางวันแสก ๆ!

เหนือท้องฟ้าไม่เห็นแสงตะวันแม้แต่น้อย กลับมีดวงดาวดวงหนึ่งส่องประกายชัดเจน

ชายฉกรรจ์ทั้งสองหยุดชะงักทันที ไม่กล้าเข้าไปใกล้!

“เหตุใดฟ้าจึงมืดลงกะทันหัน?”

“ตำแหน่งนั้นคือ... ดาวเหวินชวีหรือ? เหตุใดจึงสว่างนัก?”

“นี่... นี่คือดาวเหวินชวีเคลื่อนไหว!”

【เอ่ยปากเป็นบทประพันธ์ ลิขิตสวรรค์กำหนดไว้แล้ว มหาวิถีเกื้อหนุน สวรรค์ประทานจิตแห่งวรรณศิลป์!】

จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในสมองของซูฮ่าวหราน จากนั้นข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามา ในชั่วพริบตา ซูฮ่าวหรานรู้สึกราวกับในสมองมีห้องสมุดเพิ่มขึ้นมา!

ขณะนั้นเอง แสงสว่างสายหนึ่งพลันพุ่งลงมาจากดาวเหวินชวี ตรงสู่หอสุราเหวินอัน!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป