ซ่งจูเอ๋อร์พยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาหยาดลงมาในที่สุด «ขอบคุณค่ะคุณป้า»
ความเป็นแม่ของคุณป้าถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่ เธอล้วงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋า แล้วยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้ซ่งจูเอ๋อร์ «โธ่เอ๊ย อย่าร้องไห้เลยนะเด็กดี ป้าอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว!»
ซ่งจูเอ๋อร์เดินตามคุณป้าไปสองก้าว ก่อนจะหันกลับไปมองชายที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง
เขาหยิบถุงพริกหยวกของตัวเองจากม้านั่งข้าง ๆ ถือไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง เอียงศีรษะมองส่งเธอจากไป
แว่นกันแดดบังสายตาของเขาไว้ ซ่งจูเอ๋อร์จึงมองไม่เห็นแววตา แต่เธอรู้สึกได้ว่าสายตาคู่นั้นจับจ้องอยู่บนตัว เธอเริ่มรู้สึกอึดอัด
เธอหันกลับไป เร่งฝีเท้าตามคุณป้า
คุณป้าเข็นจักรยานออกมา ซ่งจูเอ๋อร์นั่งหันข้างบนเบาะ มือข้างหนึ่งจับสปริงใต้เบาะ อีกข้างประคองเอวคุณป้าไว้
«นั่งให้ดีนะสาวน้อย ข้างหน้าไม่ไกลก็ถึงสถานีตำรวจแล้ว» คุณป้าตะโกนบอก ก่อนออกแรงถีบบันไดจักรยาน
ลมยามเย็นพัดปะทะใบหน้า พาเอาความเย็นสบายอันเป็นเอกลักษณ์ของต้นฤดูร้อนมาด้วย เส้นผมของซ่งจูเอ๋อร์ปลิวไปด้านหลัง เธอหรี่ตามองทิวทัศน์สองข้างทางที่เคลื่อนถอยหลัง ความสงสัยแวบขึ้นมาในใจ
บนถนนในเป่ยผิงไม่มีจักรยานสาธารณะให้ใช้เลยหรือ แล้วก็ไม่มีใครก้มหน้ามองโทรศัพท์ด้วย คุณภาพของประชาชนในเมืองหลวงดีขนาดนี้เชียวหรือ?
พอถึงสถานีตำรวจ คุณป้าได้ยินข่าวว่าซูเปอร์มาร์เก็ตข้าง ๆ กำลังลดราคา จึงรีบร้อนจากไป ก่อนจากยังไม่ลืมกำชับเธอ «อย่ากลัวไปเลย เจ้าหน้าที่ตำรวจจะช่วยเธอเอง! ป้าไปซื้อของก่อนนะ!»
ซ่งจูเอ๋อร์กล่าวขอบคุณ มองตามคุณป้าที่ปั่นจักรยานจากไปอย่างรีบร้อนจนลับมุมถนน
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วผลักประตูสถานีตำรวจเข้าไป
ตำรวจวัยกลางคนคนหนึ่งเป็นผู้มาต้อนรับ เขามีใบหน้าทรงเหลี่ยม คิ้วเข้ม ดูใจดีมาก มุมหางตาเป็นรอยตีนกาลึกเมื่อยิ้ม
เขาหยิบสมุดออกมา ถามตามหน้าที่ «ชื่อ?»
«ซ่งจูเอ๋อร์»
«อายุ?»
«21 ปี»
«วันเดือนปีเกิด?»
«26 กุมภาพันธ์ 1993»
มือที่กำลังเขียนของตำรวจชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ คิ้วขมวดเข้าหากัน «คุณผู้หญิง แน่ใจนะว่าไม่ได้พูดผิด?»
หัวใจของซ่งจูเอ๋อร์สะดุดไปหนึ่งจังหวะ เธอนึกถึงทิวทัศน์บนถนนที่เห็นเมื่อครู่ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมา «ไม่ได้พูดผิดค่ะ»
ตำรวจวางปากกาลง มองเธอด้วยแววตาซับซ้อน «ตอนนี้ปี 2003 ถ้าคุณเกิดปี 1993 จริง ตอนนี้คุณก็ควรจะ...»
เขาคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้ายิ่งซับซ้อนกว่าเดิม คิ้วยิ่งขมวดแน่น
«10 ขวบ»
ซ่งจูเอ๋อร์รู้สึกราวกับมีบางอย่างระเบิดขึ้นในหัว เธอเพิ่งสังเกตเห็นโทรศัพท์โนเกียบนโต๊ะตำรวจ มันเป็นของเก่าคร่ำครึที่เลิกใช้ไปนานแล้ว...
เธอมองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง ตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่พิมพ์ว่า «มิถุนายน 2003» ด้านล่างเป็นภาพทิวทัศน์ภูเขาและสายน้ำ ขอบกระดาษเริ่มเหลืองและม้วนงอเล็กน้อย
ปี 2003
ตอนนี้คือปี 2003
เธอเดินทางจากปี 2014 มายังปี 2003
ไม่สิ...เธอไม่ได้เดินทางมาเอง เธอถูกพวกคนร้ายลักพาตัวไปได้ครึ่งทาง แล้วจู่ ๆ ก็มาโผล่ที่นี่ เรื่องราวระหว่างนั้นเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่เธอลืมไป
พวกคนร้ายหายตัวไปจากอากาศได้อย่างไร? แล้วรถคันนั้นไปโผล่บนถนนในเป่ยผิงปี 2003 ได้อย่างไรกัน?!
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
«คุณผู้หญิง?» เสียงตำรวจดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง เจือความกังวลเล็กน้อย «คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมหน้าซีดขนาดนี้?»
ซ่งจูเอ๋อร์มองแววตาห่วงใยของตำรวจ สมองหมุนเร็วจี๋
เธอบอกไม่ได้ว่าตัวเองข้ามเวลามาจากปี 2014 ถ้าพูดไป จุดจบของเธอคงไม่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช ก็อาจถูกส่งไปเป็นหนูทดลองในสถาบันวิจัยบางแห่ง
เธอพูดความจริงไม่ได้
ไม่ได้เด็ดขาด!
เธอยกมือกุมขมับ นิ้วสั่นน้อย ๆ สีหน้าบิดเบี้ยวราวกับเจ็บปวด ร่างกายโงนเงนเล็กน้อย คล้ายกำลังฝืนทนกับความเจ็บปวดอย่างรุนแรง
«อา...» เธอครางออกมา «ปวดหัวเหลือเกิน...ฉันจำอะไรไม่ได้เลย...มีหลายเรื่องที่นึกไม่ออก...»
ตำรวจรีบลุกขึ้นยืน «จะไปโรงพยาบาลก่อนหรือเปล่า? ให้ผมเรียกรถพยาบาลไหม?»
«ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง» ซ่งจูเอ๋อร์โบกมือ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ เธอมองตำรวจอย่างน่าสงสาร «ฉันแค่...อาจจะหัวกระแทกตอนถูกลักพาตัว หลายเรื่องเลยเลือนรางไปหมด ฉันจำได้แค่ว่าชื่อซ่งจูเอ๋อร์ ส่วนเรื่องอื่น ๆ...นึกไม่ออกแล้วค่ะ...»
ท่าทางน่าสงสารของเธอทำให้ใจตำรวจอ่อนยวบ «ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ นึกนะ เราจะช่วยตามหาครอบครัวให้ก่อน ดื่มน้ำสักหน่อย จะได้ผ่อนคลาย»
หลังผ่านศึกยื้อยุดที่เต็มไปด้วยคำพูดทำนอง «เหมือนฉันจะจำไม่ค่อยได้» «ปวดหัวเหลือเกิน» «ขอลองนึกอีกที» และ «เหมือนจะนึกออกแล้ว» ในที่สุดซ่งจูเอ๋อร์ก็เดินออกจากสถานีตำรวจได้สำเร็จ
ตอนเธอจากมา เสียงถอนหายใจอย่างเวทนาของเหล่าตำรวจดังตามหลังมา
«เด็กดีขนาดนี้ น่าเสียดายที่สมอง...»
«คงถูกพวกคนลักพาตัวทำให้ตกใจสินะ พวกค้ามนุษย์นี่มันเลวจริง ๆ!»
«สมัยนี้คนเลวมีเยอะเหลือเกิน น่าสงสารเด็กคนนี้ หน้าตาสะอาดสะอ้าน ไม่รู้ว่าครอบครัวจะร้อนใจแค่ไหน»
ซ่งจูเอ๋อร์เร่งฝีเท้า เดินผ่านถนนสองสายแล้วเลี้ยวเข้าไปในตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง เธอจึงหยุดลงในที่สุด พิงกำแพงแล้วหอบหายใจแรง
ขาอ่อนแรงไปหมด
เธอไถลตัวลงจากกำแพง นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว
ปี 2003
เธอข้ามเวลามายังปี 2003
ปีนี้เธออายุ...ไม่สิ ในช่วงเวลานี้เธอเพิ่งอายุ 10 ขวบ
ซ่งจูเอ๋อร์วัย 10 ขวบ น่าจะยังอยู่ที่ยูนนาน ไม่สิ!
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็วาบขึ้นในหัว ราวกับสายฟ้าผ่าฉีกความมืดออกเป็นเสี่ยง
ถ้าตอนนี้เธอปรากฏตัวในปี 2003 แล้วซ่งจูเอ๋อร์วัย 10 ขวบยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า? ประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนไปไหม? เธอจะอยู่ร่วมกับตัวเองในวัยเด็กได้หรือเปล่า? หรือการมีอยู่ของเธอจะลบเด็กหญิงคนนั้นให้หายไป?
เธอไม่รู้
แล้วอีกอย่าง...เธออยากกลับไปจริง ๆ หรือ?
กลับไปยังบ้านที่เต็มไปด้วยแรงกดดันอันไม่เคยจางหาย
กลับไปยังบ้านที่แม้ยากจน แต่เปี่ยมด้วยความรัก
เธอนึกถึงรอยยิ้มอ่อนโยนของพ่อ นึกถึงแววตารักใคร่ของเขาตอนนั่งอยู่บนรถเข็นแล้วบอกว่า จูเอ๋อร์คือลูกสาวตัวน้อยที่รู้ใจพ่อที่สุด นึกถึงความคาดหวังที่พ่อมีต่อตัวเธอมาตั้งแต่เด็ก
แต่ครั้งหนึ่ง เธอเคยเห็นพ่อนั่งอยู่บนรถเข็นเพียงลำพัง มองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง ตอนที่คิดว่าเธอหลับไปแล้ว แววตาของเขาในตอนนั้นเป็นแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอกลัว
เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่กล้าคิดให้ลึกไปกว่านั้น ราวกับกลัวว่าหากคิดลึกเกินไป จะไปแตะต้องบางสิ่งที่ไม่ควรแตะต้องเข้า
ส่วนแม่...เธอจำไม่ได้
ความทรงจำของเธอเริ่มต้นเมื่ออายุ 12 ปี
พ่อบอกว่าตอนอายุ 12 เธออ้อนให้แม่พาไปซื้อเค้ก แต่แม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ส่วนเธอก็ช็อกจนสูญเสียความทรงจำ
ต่อมาพ่อทำงานหนักเพื่อหาเงินเลี้ยงเธอ จนขาข้างหนึ่งพิการ แล้วยังพยายามทำความดีสะสมบุญเพื่อให้เธอมีอนาคต โดยช่วยเหลือเด็กยากไร้จำนวนมาก ภาระของครอบครัวจึงหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เพื่อแบ่งเบาภาระของครอบครัว เธอพยายามหาทางทำเงิน อาศัยคำพูดหวาน ๆ ขายดอกไม้ช่วงวันวาเลนไทน์ ขายไอศกรีมแท่งในฤดูร้อน ขายคำกลอนคู่มงคลช่วงตรุษจีน แล้วเดินเสนอขายรูปปั้นเทพเจ้าแห่งโชคลาภตามร้านรวงทีละร้าน
ในที่สุด เธอก็เรียนจบก่อนกำหนด และเข้าทำงานในโรงเรียนอนุบาลเอกชนที่มีชื่อเสียงที่สุดในท้องถิ่นตั้งแต่อายุ 20 ปี ได้รับเงินเดือนสูง
นอกจากอาฉ่านกับเสี่ยวเยวี่ยนที่คอยดุให้เธอพักผ่อนมากขึ้นแล้ว ทุกคนต่างก็ชมว่าเธอเก่ง บอกว่าครอบครัวขาดเธอไม่ได้
หลายปีมานี้ เธอชินกับการทุ่มเทให้คนอื่นไปแล้ว
แต่ในเวลานี้ แม่ของเธอน่าจะยังมีชีวิตอยู่ ส่วนพ่อก็ยังไม่ขาพิการ ไม่ว่าตัวเธอในวัยเด็กจะยังอยู่หรือถูกลบหายไป พวกเขาจะต้องมีความสุขแน่
เธอไม่อยากกลับไป...
ซ่งจูเอ๋อร์กอดเข่า ซุกใบหน้าลงในข้อพับแขน ไหล่สั่นไหวแผ่วเบา ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น เช็ดน้ำตา ใบหน้ากลับมาประดับด้วยรอยยิ้มสดใสอีกครั้ง
เมื่อ 10 ปีก่อนมีช่องทางทำเงินให้เลือกมากมาย เธอหาเงินได้หลายทาง พอมีเงินแล้วค่อยแอบช่วยเหลือพวกเขา แบบนั้นก็ไม่เลวเหมือนกัน
เธอแกะยางรัดผมออก รวบผมมาไว้ด้านหน้า ลูบให้เรียบร้อย แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางปากตรอก พลางคิดไปด้วย
แต่ว่าอู๋เสีย...เธอจากมาแล้ว แผนของเขาจะทำอย่างไร ใครจะช่วยเขาล่ะ!
ซ่งจูเอ๋อร์ส่ายหน้า จะไปกังวลทำไมกับอาชญากรคนนั้น อย่างมากเขาก็ไปลักพาตัวคนอื่นอีก เธอไม่ได้พิเศษอะไรสักหน่อย
คิดเรื่องของตัวเองดีกว่า
แต่ตอนนี้เธอตรวจดูตัวเองแล้ว ไม่มีบัตรประจำตัว โทรศัพท์ก็แบตหมด เงินสดก็ไม่มี จะหาเงินก้อนแรกจากที่ไหนล่ะ...
แถมแผลบนหัวยังต้องทายา มื้อเย็นนี้ก็ยังต้องหาทางจัดการ
หรือจะไปร้านอาหารสักแห่งล้างจานก่อน ขอแค่มีข้าวให้กินและที่พักก็พอ
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว ราวกับมีใครกำลังขับขานบทเพลงอยู่ใต้ทะเลลึก เสียงนั้นทะลุผ่านม่านน้ำหลายชั้น มาถึงหูของเธอ