ประตูรถเปิดออก
แสงสว่างสาดเข้ามาในห้องโดยสาร
เฮยเสียจื่อก้มมองเข้าไป เห็นหญิงสาวคนหนึ่งคลุมใบหน้าด้วยผ้าสีดำ
เธอสวมเสื้อแขนกุดสีเบจ ขอบคอเสื้อตกแต่งด้วยลูกไม้เส้นเล็ก เนื้อผ้าแนบไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นสัดส่วนบอบบาง ช่วงล่างเป็นกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อนที่โอบรัดขาเรียวยาวทั้งสองข้าง ปลายขากางเกงพับขึ้น เผยข้อเท้าขาวผ่องออกมาเล็กน้อย
รูปร่างดีจริง ๆ
เฮยเสียจื่อผิวปาก
“โอ้โฮ” เขาเอ่ยเสียงเนิบช้า “สาวน้อยวัยใสโดนลักพาตัวมาหรือ?”
เขาสังเกตเห็นไหล่ของอีกฝ่ายสั่นน้อย ๆ และแผ่นหลังที่เกร็งแข็ง ราวกับลูกแมวที่ขนพองฟู ทั้งที่กลัวจนแทบแย่ แต่ก็ยังพยายามตั้งขนข่มขู่ศัตรูสุดชีวิต
น่าสนใจดีนี่
เฮยเสียจื่อก้าวขาข้างหนึ่งขึ้นไปบนเบาะหลังรถ โน้มตัวเข้าไปในห้องโดยสาร มือหนึ่งยันพนักพิงเบาะ ส่วนอีกมือยื่นไปหาเธอ
ควรถอดผ้าดำที่เกะกะนี่ออกก่อน จะได้เห็นว่าหน้าตาเป็นอย่างไร สมกับรูปร่างนั่นหรือเปล่า
ในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะแตะขอบผ้าดำ—
ซ่งจูเอ๋อร์พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน โถมเข้าใส่อ้อมอกของคนตรงหน้า มือทั้งสองข้างบีบคออีกฝ่ายแน่นสุดแรงเกิด
“ปล่อยฉันกลับบ้าน!” เสียงของเธอทั้งร้อนรนและรวดเร็ว แฝงความหวาดกลัวกับความโกรธที่อดกลั้นมาตลอดทางจนแหบพร่าและแหลมสูง “ไม่ปล่อย ฉันบีบคอให้ตายเลย!”
ร่างกายของเธอสั่นเทา ไม่รู้ว่าเพราะกลัวหรือโกรธ หรืออาจเป็นทั้งสองอย่าง
เธอสัมผัสได้ถึงผิวอุ่นใต้ฝ่ามือ และรู้สึกถึงลูกกระเดือกของอีกฝ่ายที่ขยับอยู่ในมือ
หากเป็นคนทั่วไป ถูกเธอโถมเข้าใส่แล้วบีบคออย่างไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ คงเสียหลักล้มลงไปแล้ว
แต่เฮยเสียจื่อไม่ใช่คนทั่วไป
เขามีฝีมือ ฐานมั่นคงมาก ทันทีที่ซ่งจูเอ๋อร์พุ่งเข้ามา ร่างของเขาแค่ไหวเล็กน้อย กล้ามเนื้อแขนก็เกร็งขึ้นตามสัญชาตญาณ สลายแรงปะทะนั้นได้ในพริบตา
แม้คอจะถูกบีบ แต่แรงของเธออ่อนเกินไปสำหรับเขา ราวกับลูกแมวข่วน ต่อให้เล็บจะแหลมอยู่บ้าง ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้บาดเจ็บได้
เฮยเสียจื่อยืนนิ่งอยู่ข้างรถ มือหนึ่งยังยันพนักพิงเบาะ ส่วนอีกมือโอบเอวคนที่พุ่งเข้ามาไว้โดยไม่รู้ตัว
จากนั้นเขาถึงเพิ่งตระหนักขึ้นมาได้
อ้อมอกนุ่มหอม
ร่างของผู้หญิงคนนี้เบาและนุ่ม มือของเธอบีบคอเขา แต่ปลายนิ้วกลับนุ่มอย่างคาดไม่ถึง แฝงไอเย็นบางเบา
เส้นผมของเธอเฉียดคางเขา มีกลิ่นหอมจาง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นผลไม้หรือดอกไม้ หอมหวานสดชื่น ราวกับสายลมที่พัดผ่านสวนผลไม้ในยามเย็นของฤดูร้อน
หวานจริง ๆ
เสียงก็หวาน
แม้กำลังข่มขู่เขา เสียงนั้นก็ยังหวานอยู่ดี
เฮยเสียจื่อหัวเราะเสียงต่ำ เสียงหัวเราะดังก้องจากลำคอ ทำให้แผ่นอกสั่นสะเทือนเบา ๆ จนนิ้วของเธอสั่นตามไปด้วย
“เฮยเสียจื่ออย่างฉันนี่ ดวงรักมาเยือนแล้วหรือ?”
น้ำเสียงของเขาเจือความหยอกเย้าและความเพลิดเพลินอย่างไม่ใส่ใจอยู่เล็กน้อย
จากนั้นเขาก็ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ ใช้แขนข้างเดียวโอบเอวเธอไว้ กระชับแขนแล้วหมุนตัวเล็กน้อย ก่อนพาเธอออกมาจากรถอย่างลื่นไหลราวกับกำลังเต้นรำ โดยไม่ต้องออกแรงมาก
เท้าของเธอเพิ่งแตะพื้น ยังไม่ทันยืนได้มั่นคง เขาก็รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวแล้วกดไว้ด้านหลัง อีกมือหนึ่งบีบมุมผ้าดำบนศีรษะเธออย่างไม่ลังเล
กระตุกทีเดียว
ผ้าดำเลื่อนหลุดจากใบหน้า
เฮยเสียจื่อก้มมองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาหลังแว่นกันแดดหรี่ลงเล็กน้อย
เด็กสาวใสซื่ออะไรอย่างนี้
ใบหน้ารูปไข่มีเส้นสายอ่อนโยน ดวงตากลมโต หางตาตกลงเล็กน้อย ฉ่ำน้ำราวกับองุ่นดำที่แช่อยู่ในน้ำ
สันจมูกโด่งงาม ริมฝีปากเป็นสีชมพูตามธรรมชาติ เพราะตื่นเต้นจึงเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ริมฝีปากล่างหนากว่าริมฝีปากบนเล็กน้อย ดูนุ่มนิ่มราวกลีบดอกไม้
มองแวบเดียวก็รู้ว่าน่าจูบมาก.......
แต่ใบหน้าที่ดูน่าสงสารน่าเอ็นดูเช่นนี้ เมื่อครู่กลับพุ่งเข้ามาบีบคอเขาอย่างไม่ลังเล แรงก็ไม่เบา เล็บยังแหลมอีกต่างหาก
ตอนนี้ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นกำลังจ้องเขาเขม็ง ภายในมีทั้งความระแวดระวัง ความกระอักกระอ่วน ความหวาดกลัว และความไม่ยอมแพ้อยู่เล็กน้อย
แววขบขันในดวงตาของเฮยเสียจื่อยิ่งลึกล้ำขึ้น
เป็นลูกแมวที่ยังตัดเล็บไม่หมดนี่เอง
“สาวน้อย เธอเป็นใคร?”
“เธอโดนลักพาตัวมาหรือ?”
“ที่นี่เป่ยผิง คนร้ายไม่กล้ารังแกเธอหรอก ไม่ต้องกลัวนะ!”
พวกคุณลุงคุณป้าข้าง ๆ มองใบหน้าเรียบร้อยอ่อนแอของซ่งจูเอ๋อร์แล้วความเอ็นดูพลุ่งพล่านขึ้นพร้อมกัน แทบอยากเข้าไปแย่งเธอจากมือชายชุดดำคนนั้น ต่างคนต่างพูดแทรกกันไม่หยุด
แต่พอมองรูปร่างของเฮยเสียจื่อกับใบหน้าที่อ่านอารมณ์ไม่ออกหลังแว่นกันแดดแล้ว พวกเขาก็ไม่ค่อยกล้าเข้าไปใกล้ ทำได้เพียงยืนอยู่กับที่ ชะเง้อมองพร้อมพูดจาแสดงความเป็นห่วงไม่หยุด
เฮยเสียจื่อก้มมองซ่งจูเอ๋อร์ เลียนน้ำเสียงห่วงใยของพวกคุณลุงคุณป้าข้าง ๆ กดเสียงต่ำให้อ่อนโยน ถึงขั้นฟังคล้ายกำลังปลอบเด็ก “สาวน้อย ใครพาเธอมาที่นี่?”
ตอนนี้ซ่งจูเอ๋อร์ถึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้
ที่นี่คือเป่ยผิง ไม่ใช่หมู่บ้านห่างไกลที่ใครจะกล้าก่อเหตุลักพาตัวผู้หญิง
อีกอย่าง—เธอสู้ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ เขาใช้มือข้างเดียวกุมข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น ต่อให้ดิ้นสุดแรงก็ยังหลุดไม่ออก หากปะทะกันตรง ๆ ก็มีแต่ตายเปล่า
ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ปะทะตรง ๆ
ดวงตาฉ่ำน้ำของซ่งจูเอ๋อร์เริ่มเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา ขนตาสั่นไหว น้ำตาคลอปริ่มเหมือนพร้อมจะร่วง ปลายจมูกแดงระเรื่อ ริมฝีปากยื่นน้อย ๆ ดูน่าสงสารจนหัวใจแทบสลาย
“พี่ชาย” เสียงของเธอนุ่มหวานราวกับผสมน้ำผึ้ง แฝงความสั่นเครืออยู่เล็กน้อย “ฉันไม่รู้ค่ะ มีคนลักพาตัวฉันมา เมื่อกี้คนร้ายบนรถจู่ ๆ ก็หายไป แล้วฉันก็เห็นคุณ ฉันนึกว่าคุณเป็นพวกค้ามนุษย์ก็เลย...ก็เลย...”
เธอกัดริมฝีปากล่าง ไม่พูดต่อ แววตาพร่างพราวด้วยน้ำตาวูบไหว ก่อนหยดน้ำตาหยดหนึ่งจะไหลลงมาตามสันจมูกได้พอดิบพอดี
“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณนะคะ” เสียงของเธอเบาลงอีก แฝงความน้อยใจเล็กน้อย “ช่วยปล่อยมือได้ไหมคะ?”
เฮยเสียจื่อเลิกคิ้ว
พลิกสีหน้าได้เร็วขนาดนี้ ถ้าไม่ไปเล่นงิ้วเสฉวนก็น่าเสียดายแย่
เขาก้มมองหางตาที่ชื้นแฉะและแดงระเรื่อของเธอ เสียงหวานนุ่มนั้นลูบไล้แก้วหูราวกับขนนก นิ้วที่กำข้อมือเธอไว้ขยับงอเล็กน้อย
ผิวของเธอลื่นและนุ่มจริง ๆ กระดูกข้อมือใต้ปลายนิ้วเรียวบางจนดูเหมือนแค่บีบแรงก็หักได้ ผิวขาวจนเกือบโปร่งใส มองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ อยู่รำไร
บนข้อมือยังมีรอยแดงจากเชือกรัด ยิ่งขับให้เห็นชัดบนผิวขาวผ่อง
เธอไม่ได้พูดโกหกจริง ๆ
เขาคลายมือ
“เมื่อกี้ฉันก็แค่ป้องกันตัว” มุมปากของเขายังคงยกยิ้ม น้ำเสียงบริสุทธิ์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังแบมือออกเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ “เธอคงไม่โทษฉันหรอกใช่ไหม?”
ซ่งจูเอ๋อร์รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างจากเขา แล้วลูบข้อมือที่ถูกกำจนแดง ในใจด่าเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าไปหนึ่งรอบ
แต่สีหน้ายังคงน่าสงสาร เธอส่ายหน้า “พี่ชายเป็นคนช่วยฉันไว้ ฉันจะโทษคุณได้ยังไงคะ?”
เฮยเสียจื่อยิ้มโดยไม่ตอบ ดวงตาหลังแว่นกันแดดอ่านสีหน้าไม่ออก มีเพียงมุมปากที่ยกสูงขึ้นอีกเล็กน้อย
ในที่สุดคุณป้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รวบรวมความกล้าเดินเข้ามา แล้วจับมือซ่งจูเอ๋อร์อย่างกระตือรือร้น
ฝ่ามือของอีกฝ่ายอุ่นและแห้ง มีกลิ่นสบู่ซักผ้าหอมสะอาด แต่กลับช่วยให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของซ่งจูเอ๋อร์ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“หนูโดนลักพาตัวมาหรือ? คนร้ายหนีไปแล้วใช่ไหม? โธ่ ไม่ต้องกลัวนะ ป้าจะพาไปแจ้งตำรวจ!” เสียงของคุณป้าดังกังวาน ทรงพลัง “ที่นี่เป่ยผิง คนร้ายทำอะไรหนูไม่ได้หรอกจ้ะ สาวน้อย!”