สงครามต่อต้านญี่ปุ่น: ฝีมือสไนเปอร์ของผมเหนือชั้น

ตอนที่ 37 แลกสกิล

7 นาที· 1.6K คำ

หลังออกจากแนวที่มั่นของกองทัพชาติ เซี่ยเทียนหัวเดินขึ้นเหนือไปตามร่องน้ำที่เต็มไปด้วยหญ้ารก

ดวงจันทร์โผล่พ้นเมฆออกมา ราวกับเหรียญเงินครึ่งซีกที่ถูกขัดจนบางแนบอยู่บนฟากฟ้าสีเทา ส่องแสงลงบนซากปรักหักพังสุดลูกหูลูกตาอีกฝั่งของแม่น้ำ

เซี่ยเทียนหัวสวมเครื่องแบบทหารที่หลินเจิ้งเจ๋อมอบให้ ปกเสื้อค่อนข้างรัด แต่ก็ยังพอดีตัว

เขาคลำทางเดินอยู่ในความมืดพักหนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าหลินเจิ้งเจ๋อเคยบอกว่าเมื่อวานเป็นวันที่ 24 สิงหาคม ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็เป็นวันที่ 25 สิงหาคม

วันที่ 25 สิงหาคม ยุทธการเซี่ยงไฮ้เปิดฉากมาแล้วกว่าสิบวัน การแย่งชิงหลัวเตี้ยนในแนวรบด้านเหนือเพิ่งเข้าสู่ช่วงดุเดือดที่สุด

เขาจำได้ว่าหลัวเตี้ยนถูกเรียกว่า “โรงโม่เลือดเนื้อ” ในตำราประวัติศาสตร์ กองทัพชาติกับกองทัพญี่ปุ่นสู้รบยื้อแย่งกันไปมาอยู่ในบริเวณนั้น ส่งกองพลเข้าไปทีละกอง ศพผู้เสียชีวิตมากมายจนย้อมร่องน้ำรอบ ๆ ให้กลายเป็นสีแดง

เจตนาของไอ้ยุ่นชัดเจนมาก หลังยกพลขึ้นบกที่ชวนซาโขว่ ก็จะยึดหลัวเตี้ยนก่อน จากนั้นมุ่งลงใต้เพื่อตัดทางรถไฟเซี่ยงไฮ้–หนานจิง แยกกำลังหลักของกองทัพชาติในเซี่ยงไฮ้ออกจากเส้นทางถอยไปทางหนานจิง

“ถ้าหลัวเตี้ยนแตก ปีกเหนือของสมรภูมิซงหูทั้งหมดก็พังทลาย”

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฝีเท้าของเซี่ยเทียนหัวก็เร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ระหว่างทาง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เจอไอ้ยุ่น เขาจึงเดินตามช่องว่างระหว่างซากปรักหักพัง เหยียบย่างไปตามเงาของกองอิฐหัก ทุกก้าวจะหยุดฟังเสียงก่อนแล้วค่อยขยับ

ระหว่างทางเขาเห็นศพหลายศพที่ยังไม่มีใครเก็บกู้ มีทั้งของกองทัพชาติและของไอ้ยุ่น บ้างล้มอยู่ใต้กำแพง บ้างห้อยติดอยู่กับคานบ้านที่ถูกระเบิดจนขาด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป