หลังออกจากแนวที่มั่นของกองทัพชาติ เซี่ยเทียนหัวเดินขึ้นเหนือไปตามร่องน้ำที่เต็มไปด้วยหญ้ารก
ดวงจันทร์โผล่พ้นเมฆออกมา ราวกับเหรียญเงินครึ่งซีกที่ถูกขัดจนบางแนบอยู่บนฟากฟ้าสีเทา ส่องแสงลงบนซากปรักหักพังสุดลูกหูลูกตาอีกฝั่งของแม่น้ำ
เซี่ยเทียนหัวสวมเครื่องแบบทหารที่หลินเจิ้งเจ๋อมอบให้ ปกเสื้อค่อนข้างรัด แต่ก็ยังพอดีตัว
เขาคลำทางเดินอยู่ในความมืดพักหนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าหลินเจิ้งเจ๋อเคยบอกว่าเมื่อวานเป็นวันที่ 24 สิงหาคม ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็เป็นวันที่ 25 สิงหาคม
วันที่ 25 สิงหาคม ยุทธการเซี่ยงไฮ้เปิดฉากมาแล้วกว่าสิบวัน การแย่งชิงหลัวเตี้ยนในแนวรบด้านเหนือเพิ่งเข้าสู่ช่วงดุเดือดที่สุด
เขาจำได้ว่าหลัวเตี้ยนถูกเรียกว่า “โรงโม่เลือดเนื้อ” ในตำราประวัติศาสตร์ กองทัพชาติกับกองทัพญี่ปุ่นสู้รบยื้อแย่งกันไปมาอยู่ในบริเวณนั้น ส่งกองพลเข้าไปทีละกอง ศพผู้เสียชีวิตมากมายจนย้อมร่องน้ำรอบ ๆ ให้กลายเป็นสีแดง
เจตนาของไอ้ยุ่นชัดเจนมาก หลังยกพลขึ้นบกที่ชวนซาโขว่ ก็จะยึดหลัวเตี้ยนก่อน จากนั้นมุ่งลงใต้เพื่อตัดทางรถไฟเซี่ยงไฮ้–หนานจิง แยกกำลังหลักของกองทัพชาติในเซี่ยงไฮ้ออกจากเส้นทางถอยไปทางหนานจิง
“ถ้าหลัวเตี้ยนแตก ปีกเหนือของสมรภูมิซงหูทั้งหมดก็พังทลาย”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฝีเท้าของเซี่ยเทียนหัวก็เร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างทาง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เจอไอ้ยุ่น เขาจึงเดินตามช่องว่างระหว่างซากปรักหักพัง เหยียบย่างไปตามเงาของกองอิฐหัก ทุกก้าวจะหยุดฟังเสียงก่อนแล้วค่อยขยับ
ระหว่างทางเขาเห็นศพหลายศพที่ยังไม่มีใครเก็บกู้ มีทั้งของกองทัพชาติและของไอ้ยุ่น บ้างล้มอยู่ใต้กำแพง บ้างห้อยติดอยู่กับคานบ้านที่ถูกระเบิดจนขาด