ชั่วขณะที่หลินอู้ลงถึงพื้น ขาก็พลันอ่อนยวบ เกือบล้มลงไป
นางพยุงโต๊ะไว้จนยืนมั่นคง ก่อนตบอกแล้วถอนหายใจยาว
ยันต์ท่องพันลี้จะส่งผู้ใช้ไปยังตำแหน่งแบบสุ่ม ยังดี ๆ ที่ฉันเดิมพันถูก
กู้ฉางเยวียนยืนอยู่นอกเรือนของนาง ใจไม่อยู่กับการฝึกกระบี่ เขามองกลีบดอกท้อที่โปรยปรายจากต้นไม้ใหญ่ ความคิดค่อย ๆ หนักอึ้ง แม้กลีบดอกท้อร่วงคลุมกายก็ยังไม่รู้ตัว
เมื่อได้ยินเสียงดังสนั่นจากในห้องของหลินอู้ เขาก็เงยหน้าพรวดแล้วรีบพุ่งไปผลักประตูเปิด
หลินอู้เพิ่งตั้งสติได้ พอได้ยินเสียงประตูเปิดก็เงยหน้ามอง
กู้ฉางเยวียนยืนอยู่ตรงปากประตู มือยังวางอยู่บนกรอบประตู สายตาหยุดค้างเมื่อมองเห็นนาง
นางยืนอยู่ข้างโต๊ะ เสื้อขาวยับเล็กน้อย ผมสยายลงมา เมื่อหันมองเขา ต่างหูสีชาดที่หูซ้ายก็ไหวเบา ๆ ผิวเนียนดุจหยกขาว ริมฝีปากแดงแต้มชาด ทั้งงดงามเย้ายวนและเปราะบาง
กู้ฉางเยวียนอ้าปาก ทว่าครู่ใหญ่ก็ยังเอ่ยไม่ออก
“เจ้า...”
เขาไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
อยากถามว่าสองสามวันนี้นางใช้ชีวิตอย่างไร อยากถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง และอยากบอกนางว่าเขาไปตามหาทุกแห่งที่มีผู้บำเพ็ญมารปรากฏตัว หลายคืนมานี้นอนไม่หลับ กระทั่งฝึกกระบี่ก็ยังทำไม่ได้
สุดท้ายเขาเอ่ยเพียงว่า “เจ้ากลับมาแล้วหรือ? เป็นเพราะข้าเองที่คุ้มครองเจ้าไม่ดี”
หลินอู้รับคำ ก่อนโบกมือแล้วตอบว่า “จะโทษท่านได้อย่างไร ข้ากลับมาแล้วมิใช่หรือ?”
อีกทั้งต้องขอบคุณยันต์ของเฉินหลาน มิฉะนั้นนางคงถูกจอมมารจับตัวไปเป็นคู่บำเพ็ญแล้ว
กู้ฉางเยวียนเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของนาง
“ใบหน้าของเจ้า...”
“เรื่องนี้น่ะหรือ” หลินอู้รู้ว่าเขาอยากถามอะไร จึงหาข้ออ้างส่ง ๆ ไป “พี่ชายข้ากลัวว่าจะคุ้มครองข้าไม่ได้ เลยประกาศออกไปว่าใบหน้าข้าถูกไฟไหม้ คิดว่าหากข้าอยู่กับท่านจะปลอดภัยกว่า”