“พาข้ามาที่นี่ทำไมหรือ?”
หลินอู้มีสีหน้าฉงน
จอมมารก้มหน้าลง เส้นผมยาวสีแดงคล้ำทิ้งตัวลงข้างแก้มนาง
“มาทำสัญญาคู่บำเพ็ญกับเจ้า”
หลินอู้กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง พลันได้ยินเสียงคนเรียกนาง
“อู้อู้!”
หลินอู้หันไปมอง เห็นลู่เวยจือเหินมาจากขอบฟ้า ก่อนร่อนลงตรงหน้าทั้งสอง
เมื่อลู่เวยจือเห็นนางอยู่ในอ้อมแขนของจอมมาร สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป เขากัดฟันกรอดแล้วตวาดว่า “เดรัจฉาน! รีบปล่อยนางเดี๋ยวนี้!”
จากนั้นก็ชักกระบี่หยกถังที่เอวออกมา พุ่งเข้าใส่โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
จอมมารไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา เพียงยกนิ้วขึ้นเบา ๆ กระบี่หยกถังก็หักสะบั้นทันที ส่วนท่อนล่างปลิวไปปักลงบนพื้น
ลู่เวยจือครางอู้อี้ กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนกุมอกแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
“ลู่เวยจือ!” หลินอู้ร้องเรียกอย่างร้อนใจ
จอมมารบังคับให้นางหันหน้ามาสบตาเขา ดวงตาสีแดงฉานจ้องนางไม่กะพริบ ก่อนถามว่า “เจ้ารู้จักเขาหรือ?”
หลินอู้ไม่สนใจเขา พยายามเบือนหน้าหนีสุดแรง ทว่ากลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
ลู่เวยจือมีเลือดติดมุมปาก พอเห็นเช่นนั้นก็ถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วด่าว่า “หยุดมือ ไอ้เดรัจฉาน!”
“……”
หลินอู้ยังอดกลัวแทนเขาไม่ได้
ในที่สุดจอมมารก็ละสายตาจากนาง หันไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง “ข้าสงสัยอยู่บ้าง เจ้าซึ่งเป็นเพียงมดปลวก มาที่นี่ได้อย่างไร?”
ลู่เวยจือไม่ตอบ สายตาจับจ้องมือที่จอมมารใช้โอบรัดหลินอู้ไว้ นิ้วมือกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
จอมมารหรี่ตาลง ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ไอสีดำรวมตัวกัน กำลังจะลงมือ ทว่าหลินอู้กลับคว้ามือเขาไว้ทันทีแล้วกล่าวว่า
“เดี๋ยวก่อน อย่าฆ่าเขา!”
ไอสีดำในฝ่ามือหมุนวนรอบหนึ่ง ก่อนสลายไป