มนต์สามหยินขโมยธารเพิ่งถูกทำลายไป
ตอนนี้พิษในร่างของเจ้าชิงหยาก็ถูกคนถอนออกไปแล้ว
วิธีการทั้งสองแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ล้วนไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับมือได้
เหลียงโซ่วเจินรู้สึกว่าช่วงสองวันนี้ตัวเองโชคร้ายจริง ๆ ทำไมถึงเจอแต่ยอดฝีมือที่คอยขัดขวางเขา?
ยังไม่ทันที่เขาจะระเบิดอารมณ์ ประตูห้องก็ถูกเหอคุนผลักเปิดดังโครม
เขาถือข้อมูลที่เพิ่งสืบมาได้ไว้ในมือ พูดอย่างตื่นเต้นว่า “อาจารย์ครับ บ้านหมายเลขสิบเจ็ดโอนกรรมสิทธิ์เสร็จเมื่อวานนี้ เจ้าของบ้านคนใหม่ชื่อเฉินเสวียน อายุยี่สิบแปดปี เมื่อสิบปีก่อนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนกลายเป็นผู้ป่วยสมองตาย และเพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อไม่กี่วันก่อนครับ”
“เมื่อสิบปีก่อนเขาไปเรียนวิชาที่ไหน?”
“เรียนวิชาอะไรล่ะครับ เมื่อสิบปีก่อนเขาก็เป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายธรรมดา ๆ กำลังเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย ได้ยินว่าผลการเรียนดีทีเดียว คงทุ่มเทกับการเรียนไม่น้อย”
คราวนี้เหลียงโซ่วเจินฟังแล้วไม่เข้าใจ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย “นักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายที่ไม่มีเวลาเรียนวิชาอะไร หมดสติไปสิบปี พอฟื้นขึ้นมากลับทำลายแผนกม่านพลังของข้าได้? นี่มันเหลวไหลสิ้นดี!”
“ยังมีอีกเรื่องครับ”
เหอคุนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
บนหน้าจอเป็นภาพถ่ายที่ถ่ายจากด้านนอกบ้านหยู่หวู่
ในภาพ เฉินเสวียนกำลังเดินตามกัวจื้อย่วนเข้าไปในตระกูลเจ้า
“คนที่คุณกู้จัดไว้ใกล้ ๆ เจ้าเทียนสงเพิ่งส่งข่าวมาครับ เช้าวันนี้มีชายหนุ่มชื่อเฉินเสวียนเข้าไปในบ้านหยู่หวู่อีกครั้ง หลังจากนั้นราวครึ่งชั่วโมง เจ้าชิงหยาก็ลุกจากเตียงเดินได้แล้วครับ”