กลับจากแดนเซียน ครอบครัวกลับพิทักษ์ร่างข้ามาสิบปี

ตอนที่ 1 อย่างน้อย…ครอบครัวยังอยู่!

14 นาที· 3.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฉินเสวียนลืมตาขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงพูดแผ่วเบาที่ข้างหู

“วันนี้วันเกิดครบยี่สิบแปดปีของลูก แม่ซื้อเค้กชิ้นเล็ก ๆ มาให้ ลูกกินไม่ได้ แม่ก็ขอชิมแทนสักคำแล้วกัน”

“ตอนเด็ก ๆ ลูกชอบกินของหวานที่สุด ไม่รู้ว่านอนมานานขนาดนี้ รสนิยมเปลี่ยนไปหรือยัง”

หญิงสาวพูดพล่ามไม่หยุด มือก็ยังทำงานไปด้วย ผ้าขนหนูอุ่น ๆ เช็ดผ่านแขนของเฉินเสวียน ก่อนจะไล่ตามข้อมือลงไปทีละน้อยจนถึงซอกนิ้ว

เธอทำอย่างชำนาญ

ท่าทางเหล่านี้ เธอทำซ้ำมานานสิบปีแล้ว

เฉินเสวียนไม่ได้ส่งเสียงในทันที

เหนือศีรษะคือเพดานที่เริ่มเหลือง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปนกับกลิ่นยา ด้านขวามีขวดน้ำเกลือแขวนอยู่ ของเหลวใสหยดลงมาตามสายยางทีละหยด

เขาอยากหันศีรษะ แต่กระดูกคอราวกับขึ้นสนิม เพียงขยับเล็กน้อยก็ทำให้กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงตาม จนเกิดความเจ็บปวดแปลบปลาบ

ร่างกายนี้อ่อนแอถึงขีดสุด

เฉินเสวียนหลับตาลง ลองสัมผัสตันเถียน

ว่างเปล่า

แก่นทองคำที่เคยควบแน่น หยวนอิง พลังธรรมที่หล่อหลอมจิตวิญญาณมาหลายสิบปี รวมถึงญาณที่แผ่ครอบคลุมขุนเขาและสายน้ำได้หลายสิบลี้ ล้วนหายไปจนหมดสิ้น

เขาจำได้ว่าตอนตกลงสู่ทะเลกุยซวย ของวิเศษคุ้มกายแตกสลายไปทีละชิ้น ร่างเนื้อก็ถูกพายุปราณจากห้วงมิติฉีกกระชากทีละน้อย วินาทีสุดท้ายเขาแย่งชิงมรดกของเซียนอ๋องมาได้ในที่สุด แต่ตัวเขาเองก็ถึงขีดจำกัดแล้ว ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเศษวิญญาณของเซียนอ๋องแปรเป็นอักษรสีทองนับไม่ถ้วน โอบล้อมจิตวิญญาณของเขาแล้วหลอมรวมเข้าไปในร่าง

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว

พลังบำเพ็ญหายไปหมด

โชคดีที่ความทรงจำยังอยู่

การต่อสู้เอาชีวิตรอดตลอดหกสิบปี วิชาหลอมยา แผนกม่านพลัง วิชาแพทย์ ยันต์ และการหลอมศัสตรา รวมถึงมรดกทั้งหมดที่เศษวิญญาณของเซียนอ๋องผู้ล่วงลับถ่ายทอดให้เขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เซียนอ๋องสั่งสมมาตลอดชีวิต ล้วนยังคงชัดเจนอยู่ในสมองของเฉินเสวียน

เฉินเสวียนกลอกตาช้า ๆ มองไปยังหญิงสาวข้างเตียง

เธอสวมเสื้อคลุมสีเทาที่ซักจนซีด ร่างผอมจนหลังค่อม ผมมัดรวบง่าย ๆ ไว้ด้านหลัง ใกล้ขมับมีผมขาวไปกว่าครึ่งแล้ว

เธอก้มหน้าเช็ดมือให้เขา ไม่ทันสังเกตความเปลี่ยนแปลงของคนบนเตียง

เฉินเสวียนมองเธออยู่นาน กว่าจะมองเห็นเค้าโครงที่คุ้นเคยบนใบหน้าอันแก่ชราลงมากนั้น

แม่ในความทรงจำของเขายังอายุไม่ถึงสี่สิบ

ทุกเช้าเวลาเขากับน้องสาวออกจากบ้านไปโรงเรียน แม่มักวิ่งตามออกมาจากร้านของครอบครัว ยัดนมอุ่น ๆ ใส่มือพวกเขา หากวันไหนอากาศหนาวลง ก็จะยืนอยู่หน้าประตูคอยเร่งให้รูดซิปเสื้อคลุมให้เรียบร้อย

แต่หญิงสาวตรงหน้า ดูแล้วอายุเกือบหกสิบปีแล้ว

ลำคอของเฉินเสวียนขยับ

พยางค์ง่าย ๆ คำหนึ่ง พอหลุดจากปากกลับเหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบา

“แม่...”

มือของโจวหลานที่กำลังเช็ดมือหยุดชะงัก

เธอเงยหน้าขึ้น มองไปรอบห้องอย่างงุนงง คิดว่าตัวเองหูฝาดไป

เฉินเสวียนมองเธอ แล้วเรียกอีกครั้ง

“แม่”

เสียงยังคงแหบพร่า แต่ชัดเจนกว่าเมื่อครู่มาก

โจวหลานชะงัก ผ้าขนหนูในมือหล่นลงพื้นดังตุบ

เธอมองดวงตาที่ลืมขึ้นแล้วของเฉินเสวียน ริมฝีปากสั่นระริก มือที่ยื่นออกไปหยุดค้างกลางอากาศ ไม่กล้าแตะต้องเขาอยู่นาน

“เสวียนน้อย?”

เฉินเสวียนอยากพยักหน้า แต่ร่างกายที่อ่อนแอไม่เปิดโอกาสให้เขาทำสำเร็จ ได้แต่กะพริบตา

“ผมเอง”

น้ำตาของโจวหลานเอ่อทะลักออกมาทันที

เธอกุมมือเฉินเสวียนไว้ ราวกับอยากยืนยันว่าทุกสิ่งตรงหน้าเป็นเรื่องจริง แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากนัก

“เสวียนน้อย ลูกตื่นแล้วจริง ๆ เหรอ? รีบบอกแม่สิ แม่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!”

นิ้วของเฉินเสวียนค่อย ๆ งออย่างยากลำบาก แตะฝ่ามือที่แตกเป็นร่องของเธอ แล้วฝืนยิ้มออกมา “แม่ไม่ได้ฝัน”

โจวหลานกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ ยกมือปิดปาก น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธออยากเรียกหมอ แต่พอลุกขึ้นก็เพราะตื่นเต้นเกินไป จึงกระแทกราวเตียงแข็ง ๆ ดังโครม จนเกือบล้ม

โจวหลานไม่สนใจความเจ็บปวดและรอยช้ำ รีบวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยอย่างตื่นเต้น พุ่งไปหาหมอเวร “คุณหมอ!”

“คุณหมอ ลูกชายฉันฟื้นแล้ว!”

ไม่นานนัก ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นในทางเดิน

หมอเวรพาพยาบาลสองคนรีบเข้ามาในห้องผู้ป่วย เขาตรวจรูม่านตาและปฏิกิริยาของร่างกายเฉินเสวียนก่อน จากนั้นหยิบไฟฉายออกมา ให้เขากลอกตาตามคำสั่ง

“ชื่ออะไร?”

“เฉินเสวียน”

“ปีนี้อายุเท่าไร?”

เฉินเสวียนเงียบไปครู่หนึ่ง

ในความทรงจำของเขา ชีวิตในโลกนี้ควรหยุดอยู่ตรงวันที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จตอนอายุสิบแปด รถยนต์ที่ควบคุมไม่ได้พุ่งขึ้นมาบนทางเท้า น้องสาววัยสิบห้ายืนอยู่ข้างหน้า ตกใจจนลืมหลบ

เขาผลักน้องสาวออกไป จากนั้นตัวเองก็หมดสติ

ในโลกบำเพ็ญเซียน เขาใช้ชีวิตมาถึงหกสิบปี

ส่วนร่างกายที่เดิมเป็นของเขาในโลกนี้ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว เขาไม่รู้

โจวหลานยืนอยู่ข้าง ๆ มือทั้งสองข้างกำแน่นด้วยความประหม่า

“สิบแปด”

เฉินเสวียนไม่ได้ตอบตามอายุที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่

หมอมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนถามต่อ “รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?”

“โรงพยาบาล”

“ยังจำได้ไหมว่าทำไมถึงเข้าโรงพยาบาล?”

“ประสบอุบัติเหตุรถชน”

หมอถามอีกหลายข้อ เฉินเสวียนก็ตอบได้อย่างถูกต้องทุกข้อ

หลังตรวจเสร็จ สีหน้าของหมอยังคงดูไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง

“ผู้ป่วยฟื้นคืนสติแล้ว ขณะนี้ยังไม่พบความผิดปกติที่ชัดเจนด้านความคิดและความทรงจำ เพียงแต่ช่วงที่หมดสติ เขาไม่มีการรับรู้หรือความทรงจำใด ๆ เลย อายุทางจิตใจตอนนี้จึงมีเพียงสิบแปดปี เวลาพวกคุณอยู่กับเขา ขอให้ใส่ใจเรื่องนี้สักหน่อย ส่วนรายละเอียดอื่น ๆ ต้องรอผลตรวจสมองก่อน แล้วค่อยจัดการประเมินการทำงานของระบบประสาท”

โจวหลานพยักหน้ารัว ๆ

“คุณหมอ แล้วต่อไปเขาจะยืนขึ้นได้ไหม?”

“นอนติดเตียงมานาน กล้ามเนื้อฝ่อลีบรุนแรงมาก การทำงานของข้อต่อก็ต้องตรวจเพิ่มเติม ตอนนี้ฟื้นคืนสติได้ก็นับเป็นผลลัพธ์ที่ดีมากแล้ว หลังจากนี้ค่อย ๆ ทำกายภาพฟื้นฟู อย่าใจร้อน”

หมอมองเฉินเสวียนบนเตียง แล้วเสริมอีกประโยค

“ร่างกายของเขาประคองมาจนถึงตอนนี้ โดยไม่มีแผลกดทับรุนแรงหรือข้อต่อผิดรูป แสดงว่าพวกคุณดูแลเขามาอย่างดีถึงได้มีผลลัพธ์ที่ดีแบบนี้ ญาติผู้ป่วยลำบากมาหลายปีแล้ว”

คำยืนยันจากหมอเพียงประโยคเดียว ช่วยปลอบประโลมความขมขื่นตลอดสิบปีของโจวหลานได้ทันที

โจวหลานเช็ดน้ำตาบนใบหน้า สีหน้าผ่อนคลายลงในที่สุด

“เสวียนน้อย ไม่ต้องห่วงนะ ขอแค่ลูกฟื้น ต่อให้เดินไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แม่เต็มใจเลี้ยงลูกไปตลอดชีวิต”

เฉินเสวียนมองแม่ ไม่ได้พูดอะไร

เขาสังเกตเห็นว่าใบหน้าของโจวหลานซีดเซียว ใต้ตาคล้ำ ริมฝีปากก็ไร้สีเลือด ตอนเธอจับขอบเตียง มือขวาจะสั่นน้อย ๆ อย่างควบคุมไม่ได้

เลือดลมพร่องทั้งสองด้าน เส้นหัวใจเสียหาย ตับไตยังมีอาการอ่อนแอเสื่อมถอย

หลายปีมานี้ ร่างกายของเธอถูกบั่นทอนจนพังทลายไปนานแล้ว

หลังหมอกับพยาบาลออกไป โจวหลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มือสั่นจนกดหมายเลขผิดอยู่หลายครั้ง พอโทรติด เธอยังไม่ทันได้พูด น้ำตาก็ไหลลงมาอีก

“ลุงเฉิน รีบมาที่โรงพยาบาลเร็ว”

คนที่อยู่อีกฝั่งพูดอะไรบางอย่าง เธอรีบอธิบาย

“เสวียนน้อยไม่ได้เป็นอะไร เขาฟื้นแล้ว”

“ลูกชายเราฟื้นแล้ว!”

ในห้องผู้ป่วยเงียบมาก เฉินเสวียนได้ยินเสียงหายใจหนัก ๆ จากอีกฝั่งของโทรศัพท์อย่างชัดเจน

ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงมีเสียงชายคนหนึ่งสั่นเครือดังขึ้น

“ดูแลเขาไว้ให้ดี ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

โจวหลานวางสาย แล้วกลับมานั่งข้างเตียง เธอดูเหมือนมีคำพูดมากมายอยากบอก แต่พอเผชิญหน้ากับลูกชายที่เพิ่งฟื้นกลับมา ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

สุดท้ายเธอก้มลงเก็บผ้าขนหนูบนพื้น แล้วนำไปซักในอ่างน้ำอีกครั้ง

“หิวไหม? หมอบอกว่าตอนนี้ลูกยังห้ามกินอะไรตามใจ รอตรวจเสร็จแล้วแม่จะต้มโจ๊กให้”

เฉินเสวียนถามว่า “ผมนอนมาเป็นสิบปีแล้วหรือครับ?”

มือของโจวหลานช้าลง

“สิบปีสามเดือน”

“ที่นี่ที่ไหนครับ?”

“อาคารฟื้นฟูสมรรถภาพของโรงพยาบาลเจียงโจวที่หนึ่ง ฤดูหนาวปีก่อนลูกติดเชื้อในปอด ต้องอยู่ห้องผู้ป่วยหนักกว่าสิบวัน พออาการคงที่แล้วถึงย้ายมาที่นี่”

เธอกลัวเฉินเสวียนเป็นห่วง จึงจงใจพูดให้ฟังดูไม่หนักหนา

แต่เฉินเสวียนฟังออกว่าตอนนั้นอันตรายเพียงใด

“ก่อนหน้านี้อยู่บ้านมาตลอดหรือครับ?”

“อืม อยู่บ้านสะดวกกว่า แม่พลิกตัวกับนวดให้ลูกทุกวัน พ่อของลูกคอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ต่อมาย้ายมาอยู่ที่นี่ ห้องเล็กลงหน่อย แต่แดดดีทีเดียว”

เฉินเสวียนไม่กล้ามองตาแม่ หันไปมองนอกหน้าต่างแล้วถามว่า “บ้านหลังเดิมล่ะครับ?”

โจวหลานก้มหน้าบิดผ้าขนหนู ไม่ตอบ

“ร้านก็ขายไปแล้วหรือครับ?”

คราวนี้ แม้แต่การเคลื่อนไหวของมือเธอก็หยุดลง

เฉินเสวียนรู้คำตอบแล้ว

ร้านฮาร์ดแวร์ที่พ่อเปิดมานานกว่าสิบปี รวมทั้งบ้านที่ครอบครัวอาศัยอยู่ ล้วนประคองผ่านสิบปีนี้มาไม่ไหว

โจวหลานฝืนยิ้ม

“ไม่มีบ้านก็หาใหม่ได้ คนยังมีชีวิตอยู่สำคัญที่สุด หลายปีมานี้พ่อของลูกพูดอยู่ตลอดว่า ขอแค่ลูกยังมีลมหายใจ พวกเราก็จะไม่ยอมแพ้”

เธอพับผ้าขนหนูแล้ววางไว้ข้าง ๆ

“ตอนนี้ก็ดีแล้ว สวรรค์คุ้มครองให้ลูกฟื้นขึ้นมา แสดงว่าความพยายามที่ผ่านมาไม่สูญเปล่า ต่อจากนี้ชีวิตของพวกเราต้องค่อย ๆ ดีขึ้นแน่นอน”

เฉินเสวียนมองผมขาวตรงขมับของเธอ รู้สึกราวกับมีหินก้อนหนึ่งกดทับอยู่กลางอก

หกสิบปีก่อน เขาถูกผู้คุมทุบจนซี่โครงหักในอุโมงค์เหมือง ก็ยังไม่ร้องไห้ ต่อมาเพื่อแย่งชิงสมุนไพรวิญญาณสร้างฐาน เขาถูกคนไล่ล่านานถึงเจ็ดวัน แม้ลากสังขารครึ่งเป็นครึ่งตายหนีเข้าไปในหุบเขาสุสาน ก็ไม่รู้สึกว่ามันยากลำบากสักเท่าไร

ในโลกบำเพ็ญเซียน ไม่เคยมีใครช่วยรับเคราะห์แทนเขา

ที่นั่น หากบาดเจ็บก็ต้องอดทนเอาเอง หากหิวก็ต้องแย่งชิงกับคนอื่น ผู้อ่อนแอแม้แต่ศพที่สมบูรณ์ก็ยังรักษาไว้ไม่ได้

แต่พอคิดถึงว่าในโลกนี้ พ่อแม่ทั้งสองเฝ้าร่างกายที่ไร้การตอบสนองมานานถึงสิบปี เฝ้าจนหมดเนื้อหมดตัว เฝ้าจนผมสองข้างหงอกขาว เฝ้าจนหมดเรี่ยวแรงใจ...น้ำตาสองสายก็ไหลลงจากหางตาของเฉินเสวียนโดยไม่รู้ตัว

“ตอนนี้พ่อทำอะไรอยู่ครับ?”

“ช่วยเฝ้าโกดังให้คนอื่น งานไม่หนัก”

“น้องสาวล่ะครับ?”

พอพูดถึงลูกสาว สายตาของโจวหลานก็หลบไปโดยไม่รู้ตัว

“ยานยานปีนี้อายุยี่สิบห้าแล้ว ทำงานมานานแล้ว เธอทำงานกะดึก ตอนนี้คงยังนอนอยู่ รอเธอตื่นแล้วแม่ค่อยบอกข่าวนี้กับเธอ”

เฉินเสวียนจำได้ว่าปีที่เฉินเยี่ยนเกิดเรื่อง เธออายุเพียงสิบห้าปี

เด็กสาวเพิ่งเรียนมัธยมต้นปีสุดท้าย ทุกครั้งที่ทะเลาะกับเขา หลังจากนั้นก็จะจงใจวางชามลงตรงหน้าเขาเสียงดังตอนกินข้าว วันที่รถพุ่งเข้ามา เธอยังเถียงกับเขาอยู่เลย

ตอนนี้เธออายุยี่สิบห้าปีแล้ว

สิบปีมากพอจะเปลี่ยนเด็กคนหนึ่งให้เป็นคนละคน

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดอย่างแรงกะทันหัน

เฉินเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ตรงประตู ยังสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้มของไซต์ขนส่ง ปลายขากางเกงเปื้อนฝุ่น เขาผอมลงมากเมื่อเทียบกับในความทรงจำของเฉินเสวียน หลังไม่ตั้งตรงอีกต่อไป เวลาเดินขาขวาก็ดูผิดปกติเล็กน้อย

เขาจับกรอบประตูไว้ มองโจวหลานก่อน แล้วจึงหันไปมองเตียงผู้ป่วย

เฉินเสวียนเรียกเขา

“พ่อ”

ลูกกระเดือกของเฉินเจี้ยนกั๋วขยับ เขารีบก้าวมาข้างเตียง ขาขวาออกแรงไม่ไหว ทำให้เดินเซเล็กน้อย แต่ก็ไม่หยุด

พอเดินเข้ามาใกล้ เขายื่นมือที่สั่นเทาแตะหน้าผากเฉินเสวียน แล้วแตะแก้มเขา เหมือนตอนลูกยังเด็กที่คอยตรวจดูว่าเป็นไข้หรือเปล่า

“ฟื้นแล้วก็ดี”

เฉินเจี้ยนกั๋วพูดเพียงประโยคเดียว ดวงตาก็แดงก่ำ

เขารีบหันหลัง แล้วอาศัยจังหวะถอดเสื้อคลุมเช็ดตา

“หมอว่าอย่างไรบ้าง?”

โจวหลานเล่าเรื่องผลการตรวจให้ฟัง พอได้ยินว่าเฉินเสวียนยังมีโอกาสกลับมาเคลื่อนไหวได้ เฉินเจี้ยนกั๋วก็พยักหน้ารัว ๆ ปากพูดซ้ำอยู่ว่า “ดี ดี...”

พอดีใจผ่านไป เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา

“ผมไปจ่ายค่ารักษาที่ค้างไว้ก่อน แล้วถามเรื่องตารางตรวจด้วย”

“คุณยังมีเงินติดตัวไหม?” โจวหลานลดเสียงลง

“ยืมจ้าวห้าพัน พรุ่งนี้เงินเดือนออกแล้วค่อยคืนเขา”

“ยานยานเพิ่งโอนมาสองหมื่นวันนี้ ฉันยังไม่ได้แตะ” โจวหลานพูดอย่างลำบากใจ

การเสียสละเพื่อลูกชายจนทำให้ความสุขของลูกสาวต้องพลอยถูกฉุดรั้ง เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อยากเห็น

เฉินเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว

“คืนให้เธอไป”

“ทางโรงพยาบาลยังค้างเงินอยู่ ค่าตรวจก็ต้องจ่าย” โจวหลานเองก็จนปัญญา

เธอรู้ดีว่าไม่ควรปล่อยให้ลูกสาวรู้สึกติดค้างพี่ชายไปตลอดชีวิต เพียงเพราะเขาเคยช่วยเธอไว้ในวันนั้น

เงินทุกบาทที่ลูกสาวหามาได้หลายปีนี้ ล้วนเอามาจ่ายค่ารักษาของพี่ชาย

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ชีวิตช่วงครึ่งหลังของเธอก็จะตกอยู่ในทางตันอย่างสิ้นเชิง

“ถึงอย่างนั้นก็เอาเงินของเธอมาอีกไม่ได้แล้ว” เฉินเจี้ยนกั๋วมองเตียงผู้ป่วย แล้วลดเสียงลงยิ่งกว่าเดิม “เดือนก่อนเธอให้เงินที่บ้านมาอีกหมื่นห้า เธอเป็นแค่พนักงานบริการ จะหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน? ฉันได้ยินมาว่าที่ทำงานของเธอไม่ค่อยสะอาดนัก กลัวว่าเด็กคนนี้...”

พูดถึงตรงนี้ เฉินเจี้ยนกั๋วก็พูดต่อไม่ไหว ในใจมีแต่ความสงสารลูกสาวอย่างเต็มเปี่ยม

แต่เขาก็ไม่กล้าถามเธอตรง ๆ ต่อหน้า

โจวหลานเองก็เงียบไป

เฉินเสวียนได้ยินทุกคำชัดเจน

เฉินเจี้ยนกั๋วนึกได้ว่าเขายังตื่นอยู่ จึงหันกลับมายิ้มให้

“อย่าคิดมากเลย เงินที่บ้านพอใช้ ลูกตั้งใจรักษาตัวก็พอ”

เฉินเสวียนไม่ได้ถามต่อ

ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป แค่พูดไม่กี่ประโยคก็ต้องหยุดพักหายใจ ตอนนี้แม้จะรู้ความจริง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องรีบฟื้นตัวให้เร็วที่สุดถึงจะลงมือทำอะไรได้

หลังเฉินเจี้ยนกั๋วออกไปจ่ายเงิน โทรศัพท์ของโจวหลานก็ดังขึ้น

บนหน้าจอแสดงชื่อ “ยานยาน”

โจวหลานรับสายวิดีโอ ภาพสั่นไหวอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะปรากฏใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่ง

เครื่องหน้าของเธอยังคล้ายกับเด็กสาวในความทรงจำของเฉินเสวียนอยู่บ้าง เพียงแต่ย้อมผมเป็นสีน้ำตาลเกาลัด แต่งหน้าอย่างประณีต รอบข้างมีแสงไฟสลัว ทางเดินทั้งสองฝั่งประดับด้วยของตกแต่งสีทอง ไกลออกไปยังได้ยินเสียงดนตรีและเสียงพูดคุยหัวเราะ

“แม่ จ่ายเงินโรงพยาบาลหรือยัง?” ตอนนี้เฉินเยี่ยนยังดูงัวเงียเล็กน้อยหลังเพิ่งตื่นและแต่งตัวเสร็จ

“จ่ายแล้ว” โจวหลานหันกล้องไปทางเตียงผู้ป่วย “ยานยาน ลูกดูสิว่าใคร”

ปลายสายเงียบไป

เฉินเยี่ยนมองเฉินเสวียนที่ลืมตาแล้ว ร่างทั้งร่างราวกับถูกตรึงอยู่กับที่

ผ่านไปนาน เธอถึงได้เรียกอย่างระมัดระวัง

“พี่?”

“ยานยาน...ทำไม...โตขนาดนี้แล้ว พี่...เกือบ...จำเธอไม่ได้แล้ว” เฉินเสวียนพูดจบอย่างยากลำบาก ก็ยิ้มแล้วเอนตัวกลับลงไปนอน

น้ำตาของเฉินเยี่ยนไหลลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน เธอรีบก้มหน้า ใช้หลังมือเช็ดน้ำตา เครื่องสำอางบนใบหน้าถูกปาดเลอะไปด้วย

“พี่ฟื้นแล้วเหรอ?”

“อืม”

เฉินเสวียนมองเธอ ฝืนยิ้มออกมา แล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มตัวเองด้วย เห็นได้ชัดว่ากำลังบอกให้เฉินเยี่ยนหยิกตัวเองสักที เพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้ฝันไป

เฉินเยี่ยนชะงัก แล้วก็หัวเราะทั้งน้ำตา

“สิบปีแล้วนะ ทำไมพี่ยังชอบแหย่คนเหมือนเดิมเลย”

เธอหลบไปตรงหัวมุมทางเดิน พยายามทำเสียงให้สงบลง

“พี่ รอฉันนะ คืนนี้ฉันจะขอลาหัวหน้ากะ ตอนนี้จะไปโรงพยาบาลเลย”

เธอเพิ่งพูดจบ ก็มีคนตะโกนมาจากนอกจอ

“ยานยาน เพิ่งลุกจากเตียงก็มีลูกค้าแล้ว ห้องของคุณโจวให้เธอเอาเหล้าไปเสิร์ฟ เธอมัวหลบอยู่ตรงนั้นทำไม?”

เฉินเยี่ยนหันกลับไปขานรับ ก่อนจะรีบพูดกับโทรศัพท์ว่า “แม่ ฉันต้องไปทำงานก่อน เดี๋ยวค่อยไปหา”

“ลูกตั้งใจทำงานเถอะ ไม่ต้องรีบมา” โจวหลานรีบพูด “พี่ชายเพิ่งฟื้น ยังต้องพักผ่อน”

เฉินเยี่ยนพยักหน้า

เธอกำลังจะวางสายวิดีโอ ชายที่อยู่นอกจอก็เร่งอีกครั้ง น้ำเสียงเริ่มไม่สบอารมณ์

สีหน้าของเฉินเยี่ยนแข็งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปิดวิดีโอ

ภายในห้องผู้ป่วยกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

โจวหลานคว่ำโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียง แล้วลุกขึ้นเก็บอ่างน้ำ

เฉินเสวียนถามว่า “ตอนนี้น้องทำงานอยู่ที่ไหนครับ?”

“โรงแรม”

“โรงแรมอะไรครับ?”

โจวหลานไม่หันกลับมา

“หวงถิง เธอทำงานเสิร์ฟชาเสิร์ฟเหล้าอยู่ข้างใน ช่วยขายเหล้าเพิ่มด้วย เงินเดือนเดือนหนึ่งไม่น้อย เธอก็หัวไว ไม่เสียเปรียบหรอก”

เฉินเสวียนจดจำชื่อนี้ไว้

เขาไม่ถามต่อ แล้วค่อย ๆ หลับตาลง

ความมืดจากยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามาในห้องผู้ป่วย แสงไฟของเมืองทาบลงบนใบหน้าซีดขาวของเขา ไม่มีใครรู้ว่าจิตสำนึกของเขากำลังตรวจสอบร่างกายที่หลับใหลมาสิบปีตามเส้นทางอันซับซ้อน

เส้นลมปราณอุดตัน เลือดลมเสื่อมถอย การทำงานของอวัยวะภายในก็อ่อนแอกว่าคนทั่วไปมาก

แทบสัมผัสพลังวิญญาณจากภายนอกไม่ได้เลย

ร่างกายเช่นนี้ ต่อให้มีมรดกของเซียนอ๋อง ก็ไม่อาจฝึกพลังธรรมขึ้นมาได้จากความว่างเปล่า

เฉินเสวียนไม่ร้อนใจ

ในความทรงจำของเซียนอ๋องมีคัมภีร์พื้นฐานที่สุดเล่มหนึ่ง คือ ‘คัมภีร์หยางหยวน’ เดิมเป็นวิชาที่ใช้ฝึกฝนร่างกายให้เด็กในสำนักที่ยังไม่ได้ชักนำปราณเข้าสู่ร่าง ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณ แค่หายใจและกินอาหารก็ช่วยบำรุงเลือดลมได้ แม้ประสิทธิภาพจะต่ำกว่าการดูดซับพลังวิญญาณมาก แต่เหมาะกับเขาในตอนนี้พอดี

เฉินเสวียนปรับลมหายใจ

ในช่วงแรก ทุกครั้งที่สูดลมหายใจ หน้าอกจะเจ็บแปลบเล็กน้อย เมื่อการหายใจค่อย ๆ ช้าลง ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงไออุ่นแผ่วเบาสายหนึ่งแผ่ออกจากกลางอก ไหลไปตามเส้นลมปราณที่แห้งผากและอุดตันอย่างช้า ๆ มุ่งสู่แขนขา

บนเครื่องวัดสัญญาณชีพข้างเตียง อัตราการเต้นของหัวใจที่เดิมค่อนข้างอ่อนเริ่มกลับมาสม่ำเสมอทีละน้อย

สิบกว่านาทีต่อมา เฉินเสวียนลืมตาขึ้นอีกครั้ง

เขายกมือซ้ายที่ค่อนข้างไร้เรี่ยวแรงขึ้น

ฝ่ามือข้างนี้ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงผอมกว่ามือขวา มันค่อย ๆ ลอยพ้นผ้าปูเตียงตามแรงที่เขาออก แม้จะยกขึ้นได้เพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ตกลงไปอีก

โจวหลานหันหลังให้เตียงผู้ป่วย ยังคงจัดเตรียมสิ่งของที่ต้องใช้ตรวจในวันพรุ่งนี้ จึงไม่เห็นภาพนี้

เฉินเสวียนมองมือของตัวเอง แล้วค่อย ๆ กำหมัด

ร่างกายนี้ต้องการอาหาร สมุนไพร และสารอาหาร ทั้งยังต้องใช้เวลาฟื้นฟูอย่างเพียงพอ อาการป่วยของพ่อแม่ต้องรักษา หนี้สินที่ค้างอยู่ต้องชดใช้ ส่วนน้องสาวก็ควรพาออกมาจากสถานที่แห่งนั้น

ส่วนเรื่องพลังบำเพ็ญ เขาฝึกใหม่ได้

หกสิบปีก่อน ในโลกบำเพ็ญเซียน เขาไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย ยังเอาชีวิตรอดจากการเป็นทาสในเหมืองมาได้ทีละก้าว

ตอนนี้ อย่างน้อยบ้านก็ยังอยู่

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป