“ฉันจะออกจากเมืองนี้”
ฟางฉางเอ่ยช้า ๆ “ตอนนี้ตัวจริงกลับมาแล้ว ฉันก็ควรคืนทุกอย่างที่ครอบครองให้เขา”
“คุณชายฟาง! คุณบ้าไปแล้วเหรอ!”
ข่งหลงทำหน้างุนงง “คุณอากับคุณน้าก็รักและเป็นห่วงนายมาก พี่สาวคนโตยิ่งเห็นนายเป็นแก้วตาดวงใจ แต่นายจะไปเนี่ยนะ? ถ้านายไม่พอใจที่พวกเราจัดการไม่ดี งั้นฉันจะส่งคนไปหาโอกาสจัดการฟางฝานอีก...”
“หุบปาก!”
ฟางฉางตวาดเสียงเข้ม “ฉันแค่ให้พวกนายสั่งสอนเขานิดหน่อย ไม่ได้ให้ไปฆ่าเขา! นี่เป็นแค่ความเอาแต่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ครั้งสุดท้ายของฉัน”
“ถ้ายังลงมือกับเขาต่อ ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานแล้วหรือเปล่า? คนตระกูลฟางดีกับฉันขนาดนั้น แค่ฉันสั่งสอนฟางฝานก็ถือว่าทำผิดมหันต์แล้ว ถ้ายังเล่นงานเขาต่อให้ฉันตายก็ชดใช้บุญคุณของตระกูลฟางไม่หมดหรอก”
“ฉันบอกพวกนายไว้เลยว่า ห้ามใครยุ่งกับเรื่องนี้ทั้งนั้น! นี่เป็นเรื่องในครอบครัวตระกูลฟาง!”
“คุณชายฟาง...”
ข่งหลงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา มองฟางฉางอย่างเหม่อลอย
ไม่รู้ทำไม แต่ชั่วขณะนั้นเขากลับรู้สึกว่าฟางฉางดูน่าเกรงขามขึ้นมาอย่างประหลาด
คุณชายรุ่นสองอีกหลายคนเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง พวกเขาโอบเอวสาวข้างกายแล้วลุกขึ้นยืน
“คุณชายฟาง ฉันเริ่มมึนแล้ว ขอตัวพาคนกลับก่อนนะ! ไว้มีโอกาสค่อยเจอกัน!”
“ฉันก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน วันนี้เหล้าแรงเกินไป ฉันคอไม่แข็งจริง ๆ!”
“รอฉันด้วย ฉันไปกับพวกนายด้วย...”