ฟางฉางนั่งอยู่ในรถ เหมือนคันไปทั้งตัว เขายกมือเกาหลังไม่หยุด
“นังตัวแสบเอ๊ย! กล้ามายั่วฉันเหรอ! กล้ามายั่วฉันงั้นเหรอ!”
“ถ้าไม่ติดว่าเธอมีชะตาลิขิตแบบนั้น คอยดูเถอะว่าฉันจะจัดหนักแค่ไหน!”
ฟางฉางกัดฟันเกาหลังตัวเองอย่างหงุดหงิด
ขู่ตัวมองการกระทำของฟางฉางผ่านกระจกมองหลัง ก่อนเอ่ยอย่างงง ๆ ว่า “คุณชาย ให้ผมช่วยเกาไหมครับ?”
“ไม่ต้อง!”
ฟางฉางตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ขับรถไป!”
หลังจากปฏิเสธความช่วยเหลือของขู่ตัว สมองของฟางฉางก็เริ่มแล่นอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าคำพูดวันนี้จะได้ผลหรือเปล่า แต่ดูจากที่ชิงหลวนไม่ได้ตามออกมา น่าจะได้ผลแล้วล่ะมั้ง?
ฝีมือการแสดงของเขาเรียกได้ว่าถึงขั้นช่ำชอง!
ผู้ชายแค่เมาสามส่วน ก็แสดงจนเธอร้องไห้ได้ ไม่ใช่พูดเล่น ๆ หรอกนะ
เหล้าที่กรอกลงไปเต็มแก้วใหญ่ทำให้ฟางฉางอาศัยฤทธิ์เหล้าพูดคำพวกนั้นออกมา จนตัวเขาเองยังเชื่อเลย!
ถึงขั้นตอนออกจากร้าน ถ้าไม่ใช่เพราะลมเย็นวูบหนึ่งพัดจนเขาตื่น เขาคงคิดไปแล้วว่าตัวเองเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ!
“ไม่ไหว...”
ฟางฉางถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม “ถึงจะเป็นแบบนี้ ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะรอดร้อยเปอร์เซ็นต์ โลกนี้มีทั้งบุตรแห่งสวรรค์ลิขิตกับธิดาแห่งสวรรค์ลิขิตโผล่มาแล้ว ตัวร้ายที่สวรรค์ลิขิตจะโผล่มาอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”
“ไอ้พลังโกงเฮงซวย นอกจากจะมองเห็นหน้าต่างข้อมูลของคนอื่นแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย... เดี๋ยวก่อน! จอดรถ!”
เอี๊ยด!
การเหยียบเบรกกะทันหันทำให้ล้อรถทิ้งรอยไว้บนพื้นถนนสองเส้น
กลิ่นไหม้จาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ